peterpeelsvandaag

2007-12-03T09:40:00.000+01:00

2007-12-03T09:38:00.001+01:00

2007-12-03T09:38:00.000+01:00

2007-12-03T09:11:00.000+01:00

FLIE

FLIE FLA

FLIE FLA FLO

A FIESTA

NANANANANANA TRAVIESTA

IENA MIENE DESAMIE OE A ALA WALAMIENE

HEKSAMIENIE SALAMIENIE OE A ALA WA

PIK PIBLIONE DOE ME NOU MAA NIE MEER NA

2007-11-30T15:27:00.000+01:00

Heel veel mensen hebben me gezegd de foto van Peter op de kaart zo mooi en zo karakteristiek voor Peter te vinden.
De vraag waar de foto genomen is is me veel gesteld en ook waar zo'n veld orchideëen te vinden is.
De foto heb ik genomen tijdens onze vakantie op Corfoe in mei 2005.
We wandelden daar en toen we een weide vol orchideëen naderden viel Peter vol verrukking op zijn knieën.
En ik op mijn beurt weer vol verrukking van Peter maakte precies op dat moment de foto.

2007-11-30T15:25:00.000+01:00

2007-11-30T15:24:00.000+01:00

2007-11-30T15:19:00.000+01:00

2007-11-27T23:34:00.000+01:00

If this is goodbye van Mark Knopfler and Emmylou Harris

Peter zette de tekst van dit liedje vorig jaar op het weblog toen ik in het buitenland was.

my famous last words
are laying around in tatters
sounding absurd
whatever I try
but I love you
and that's all that really matters
if this is goodbye
if this is goodbye

your bright shining sun
would light up the way before me
you were the one
made me feel Icould fly
and I love you
whatever is waiting for me
is this is goodbye
if this is goodbye

who knows how long we've got
or what we're made out of
who knows if there's a plan or not
ther is our love
I know there is our love

my famous last words
could never tell the story
spinning unheard
in the dark of the sky
but I love you
and this is our glory
if this is goodbye
if this is goodbye

De ziekenkamer wordt langzaam aan weer tot huiskamer.
Het bedtafeltje kan ook gebruikt worden om je huiswerk te maken bij de haard.

De haard die dankzij de instructie van Peter zo goed brandt!

2007-11-27T23:32:00.000+01:00

2007-11-20T12:55:00.000+01:00

Bij de tekst van Anneke drie foto's ter illustratie:

De bovenste foto toont Margrit en Peter de kasten inspecterend in de bijenstand in de tuin van Amelisweerd .

De middelste laat zien hoe Peter op zijn klompen fietst naar de volkstuin dichtbij ons huis.
Regelmatig liep ik er al joggend op mijn loopschoenen en in trainingspak naast.
Reuze lol hadden we dan samen.

De onderste foto zijn Peter en Anneke schommelstoelend voor de open haard

2007-11-20T12:52:00.000+01:00

2007-11-20T12:49:00.000+01:00

2007-11-20T12:43:00.000+01:00

2007-11-20T11:47:00.000+01:00

Het verhaal van een vriendschap van Anneke van Wijk

Peter schreef ooit: "ik heb nooit onderwijzer willen worden, ik ben het mijn hele leven geweest".
Dat maakte dat ik -toen ik erover nadacht hoe de vriendschap met hem mijn bestaan heeft beïnvloed- vooral heb gekeken naar de dingen die ik van hem heb geléérd. In onze 20-jarige geschiedenis samen zijn dat een heleboel zaken.
Ik wil er hier graag een paar belichten.

Ik heb eigenlijk niet zoveel geleerd van Peters lessen zoals hij die kon houden: wat belerend en breedsprakig. Die gingen bij mij meestal het ene oor in en het andere weer uit.

Veel meer heb ik opgestoken van de manier waarop hij de dingen dééd.
Met een bijna elegante nonchalance.
Hij schreef ook: "ik leef vanuit mijn handen".
Peter en ik hebben in Utrecht een aantal jaren samen een volkstuin gehad, hij was de tuinder en ik het hulpje. En wanneer ik hem daar, al pratend, even een bedje zag omspitten met prachtige, vanzelfsprekende bewegingen die een jarenlange ervaring en aandacht verraadden, dan kon ik
daar in bewondering naar kijken. Om vervolgens, wanneer ik zelf de spa hanteerde, te merken dat het ongelooflijke gemak waarmee Peter dat deed, niet te evenaren was.

Op weg naar de tuin, kon hij dan ineens met zijn transportfiets stoppen en iets van het grof vuil langs de weg oprapen. Een ijzeren rekje waar op de tuin weer een klimplant tegenaan kon groeien, een bakje waar iets in opgekweekt kon worden. hij leerde mij op een heel andere manier naar afval te kijken, als iets waar je altijd wel weer een nieuwe bestemming aan kunt geven. Daarom ging ik - en met mij vele anderen - ook altijd naar Peter als ik iets nodig had, wat niet direct te koop was.
Hij had altijd nog wel ergens iets liggen wat wachtte op een nieuwe bestemming.

Al wandelend met Peter kon hij ook, zonder zijn gesprek te onderbreken, ineens een lege fles of een plastic tas van de weg oprapen en in de dichtstbijzijnde prullenbak stoppen. Zo leerde hij mij dat de openbare ruimte ook mijn verantwoordelijkheid is. En hoewel ik het zelf nog wat besmuikt achterom kijkend doe en niet met Peters vanzelfsprekendheid, heb ik in Utrecht al heel wat kilo's zwerfvuil in prullenbakken gestopt.

Die verantwoordelijkheid voor de openbare ruimte nam Peter heel serieus. Ineens had hij mij zover dat we 's avonds in het donker op de Biltstraat met witte verf aangaven waar de omstreden HOV buslijn zou komen en hoe weinig stoep er nog maar zou overblijven.

Het grootste cadeau dat Peter mij heeft gegeven is de liefde voor bijen.
Samen met Bert hield hij bijen in de tuin van Amelisweerd, een landgoed bij Utrecht.
Ik herinner me nog een prachtige zomerdag waarop we met de kinderen en de beide imkers in de tuin bij de bijenstand in de zon lagen te wachten tot dat heel bijzondere muzikale zoemen van een bijenzwerm begon. Dat geluid wat ik inmiddels uit duizenden herken.
Peter en Bert in hun beschermende kleren: de bijenkap op en de pijp in de mond en onze opwinding over het opsporen van de tak waarop het zwermende volk uiteindelijk ging zitten.
Na een poosje wachten werd de zwerm in de kieps geschept en in een nieuwe kast gedaan. Een bijenvolk was geboren. Evenals mijn levenslange liefde voor de complexe schoonheid van de bijenwereld.

Een kenmerk van vriendschap is de wederkeringheid.
U vraagt zich misschien af wat ik dan teruggaf voor al die geschenken die ik van Peter kreeg. Daarin was hij heel direct: soms vroeg hij me ineens iets te doen en nam dan ook volstrekt vanzelfsprekend aan dat ik dat ook deed. Zo hebben we - toen Peters leven zich in een crisis bevond in de periode voor de diagnose kanker -urenlang in de volkstuin zitten "banken"zoals hij dat noemde. zittend op de schommelbank vertelde Peter wat hem bezighield en ik luisterde en gaf af en toe commentaar. En ook later , toen hij ziek was, vroeg hij me soms iets te doen op persoonlijk of emotioneel terrein waar hij niet zo goed in was.
Een goed deal, heb ik dat altijd gevonden.

Tot slot wil ik u een oud gebruik vertellen uit het bijenhouden: wanneer de imker gestorven is, worden zijn bijenvolken bezocht door zijn vrouw of een mede-imker. Deze klopt drie keer op de kast of de korf en zegt hardop: "de imker is dood". Wanneer dit niet gebeurt, zo wil de overlevering, dan zullen de bijenvolken wegkwijnen en sterven.
De dag nadat Peter gestorven was, ben ik samen met Marian, naar de oude volkstuin van Peter en mij gewandeld. Daar aangekomen ben ik de tuin opgelopen, die inmiddels door anderen wordt verzorgd. en dat kon je goed zien, want het onkruid stond huizenhoog.
Maar het mooie stervormige ontwerp dat Peter ooit met zoveel liefde maakte, was er nog wel in te herkennnen. En daar heb ik hardop de tuin aangezegd: de tuinder is dood.

2007-11-18T19:02:00.000+01:00

De tekst van het liedje dat Katinka uitzocht voor het afscheid van Peter:

D'n boom gezongen door Gerard van Maasakkers en de vaste mannen
liedje staat op de CD Achterland

tekst van Gerard van Maasakkers
muziek van Rinus Raaijmakers

ik heb m'n pyama aan
mer ik hoef nog nie naar bed
Onze vader zit te werken
hee de radio zachtjes aangezet
"mag ik komen kijken, papa
kijken wa ge doet"
hij zee, "jongen
kom maar hier op mijne knie
kom 's kijken wa da'k zie"

hier komt 't water
en daar 'nen boom
hier komt 'nen trap
vur 't uitzicht naar later
hier komt de schaduw
en daor 't licht
en later wordt dit hier 'n prachtig gezicht

op de taafel ligt 'n tekening
hij zee "jongen, di's 'ne plattegrond
di's 't huis, en vur de mensen
die daor wonen
kijk ik wa-t-er rond om hene komt"
"Papa, komt er ook 'ne lindenboom
net zoals bij ons"
hij zee "vur da huis d'r komt
'ne lindenboom
ik zet 'm zelf in de grond

hier komt 't water en daor die 'n boom
hier komt 'nen trap
vur 't uitzicht naar later
hier komt de schaduw en daor 't licht
en later wordt dî hier 'n prachtig gezicht

onze vader is Onze Lieven Heer
op de vierkante meter
mer van onkruid en luizen en zo meer
moest onze vader niks weten

onze vader is doodgegaan
op 'ne mooie lentedag
Onze Lieven Heer ha 'nen tuinman nodig
logisch, da't-ie aan onze vader dacht
mer hier stao die groten boom
die hij nog hee geplant
die groeit tot aan d'n hemel
en die wortelt in 't zand

hier is 't water en daor die'n boom
hier is d'n trap voor 't uitzicht naor later
en hier is de schaduw en daor 't licht
en dit blijft altijd 'n prachtig gezicht

2007-11-17T10:14:00.000+01:00

Nadat we Peter naar Crematorium De Nieuwe Ooster hadden gebracht kwam ik thuis in een warm huis.
Joke, Dineke, Natasa, Jos, Ed, Ronald, Loren en Kasper en Katinka wachtten me op met warme erwtensoep en er waren door Ilias turkse pizza's bezorgd.
Alle bloemen waren opnieuw afgesneden en verzorgd en op het plekje waar Peters bed had gestaan neergelegd. Het staat prachtig.
We praatten heel veel en er werd ook gelachen.
Voor Katinka een hele ervaring dat je, zo verdrietig, toch ook de humor kan blijven zien en kan lachen met elkaar.
Met een lach en een traan!

2007-11-16T09:19:00.000+01:00

Tekst gesproken door Teije Bakker bij het afscheid van Peter.

Peter, Waarheen;
19 juli 1950 8 november 2007

Voor het eerst kwam ik Peter tegen, aktievoerend. Wij, omwonenden van de Biltstraat, waren het niet eens met de plannen van de Stad Utrecht voor het hoogwaardige openbaar vervoer, de busbaan.
Peter was heel gedecideeerd en zeer betrokken: over de plannen was niet goed nagedacht.
Het moest anders, want zo ging het niet!
Wij herkenden iets bij elkaar. Mijn betrokkenheid bij bomen en Peters praktische aanpak gaven stof tot vele uren gesprek en niet te vergeten gezelligheid.
De gemeeente bewoog en de HOV plannen werden uiteindelijk gewijzigd. Op basis van inhoud en praktische realiteit kregen we, kreeg Peter de beslissende krachten mee.
Zo ging het ook met de nieuwe inrichting van het Nefkensterrein.
De plannen voor flatgebouwen met appartementen en een grote Super-markt werden omgevormd tot een interessante woonwijk zoals ons, zoals Peter, voor ogen stond. Een plek waar volwassenen en kinderen in een autoloos gebied leven en elkaar ontmoeten.

Vlak daarbij ligt de Bikkershof, de plek in Utrecht waar Peter woonde en waar hij zijn droom verwezenlijkte. De droom om het voormalige garageterrein om te toveren in een inspirerend en boeiend natuurgebied in de stad, voor de mensen. Waar bloemen, vogels, bomen en kleine zoogdieren de natuurprocessen introduceerden. waar vroeger steen en asfalt regeerden, kwamen bijen, kippen, eenden, moestuinen, boomgaarden en speeltuinen samen. Peter initieerden deze ingewikkelde en zeer dynamische processen vakkundig, met volhardendheid en pragmatisme en wist er veel mensen bij te betrekken.

Hij was in zijn element in deze processen: de combinatie van deze praktische kennis, van de pedagoog en sociaal mens, maakten dat vele natuurtuinen in Utrecht konden ontstaan.
Peter hield van uitdagingen en aan allerlei projekten werkte hij mee.
Privé tuinen, maar ook grote woningbouwprojekten zoals de Kersentuin in Leidse Rijn en Eva Lanxmeer in Culemborg kregen grote kwaliteit door de manier waarop Peter gedachten van de internationale beweging van Permacultuur interpreteerde en toepaste.

Zijn inbreng binnen de Copijn organisatie bracht belangrijke principes over aanleg en beheer van tuinen en parken op gang.
Steeds bedacht hij nieuwe dingen.

Allerlei plannen waren in ontwikkeling toen de afschuwelijke berichten over Peters ziekte daar een streep doorzette.

Peter verhuisde naar Amsterdam en op een basale wijze bleef hij zoeken naar de samenhang van natuur, cultuur en de verbindende factor de mens.

Peter, je was een bijzonder mens en je bleef daarbij zo met de voeten aan de grond, zoals al vaker gememoreerd: jij op je klompen in de Biltstraat, kletsen met de junk voor het Methadoncentrum- en dan betrok je de advocaat die passeerde in het gesprek over de leefbaarheid in de wijk.
Gesprekken met Peter...Samen reden we eens naar Frankrijk, een reis van acht uur. En al die uren praatten we, eindeloos. Dat had ik onderweg nog nooit zo meegemaakt: een reisgenoot met wie aan het gesprek nooit een einde kwam.
Peter we missen je, maar je hebt ook een weg gewezen.

De stichting Samenhang waarin Peter, Kees Geljon en ik vele plannen bedachten en uitvoerden wordt binnenkort opgeheven. Maar het laatste werk van Samenhang is een boekje ter herinnering aan de mens Peter Peels. Het ziet ernaar uit dat dit boekje voor het eind van het jaar gereed is.

We zullen het aanbieden aan de familie en u zult er meer van horen.

Peter, dank voor je leven.

Als afsluiting een gedicht van Van der Graft uit Praten tegen langzaam water

Waarheen

Zonder te weten waarheen het beweegt
Zonder te weten waarheen

Vallen de appels en rijst het deeg
Zonder te weten waarheen

Waaien de dagen en slaat de tijd
Zonder te weten waarheen

Worden de mensen uitgeluid
Zonder te weten waarheen

Peter ...Adieu!

De stichting Samenhang

2007-11-15T23:09:00.000+01:00

Tineke:

Het is een troost als het afscheid van Peter zo passsend en goed is, het klopte helemaal.

De bewonersvereniging en bestuur van de Bikkershof gaf gisterochtend aan ook nog te willen spreken tijdens het afscheid maar dat was in verband met de tijdplanning niet meer mogelijk.
Daarom plaats ik de tekst hier:

Afscheid Peter,

Het zal zo'n 20 jaar geleden zijn dat Peter met anderen het initiatief nam om een groen rustpunt te creëren op de plek van een oude garage en fabriek in de wijk Wittevrouwen.

En dat gebeurde in een tijd, waarin milieu, duurzaamheid en ecologie nog niet bestaande begrippen waren, en zeker geen gemeengoed bij het gemeentelijk apparaat!

Het was niet zonder slag of stoot, dat Peter de medewerking kreegom zijn ideaal, een ongerept stukje natuur en een oase van rust, midden in de stad te realiseren. Maar het resultaat telt: Het is gelukt en wij zijn dankzij Peter een ecologische plek, ja zelfs een Groenmonument in wording, rijker midden in een dichtbebouwde woonwijk.

Een groenplek, waarin de hand van Peter op veel plekken te herkennen is. Een dierenverblijf, dat zijn naam draagt.

Wij nemen afscheid van Peter, maar niet van zijn ideeën en idealen: die leven voort in de Bikkershof.

2007-11-11T21:49:00.000+01:00

Woensdag 14 november vindt om 13.30 de afscheidsbijeenkomst van Peter plaats in
de Visser 't Hooftschool,
Schuitenhuisstraat 5
Amsterdam.

Aansluitend is er gelegenheid tot condoleren.

Daarna brengen wij Peter in besloten kring naar Crematorium De Nieuwe Ooster.

2007-11-09T17:11:00.000+01:00

Het is zoals het is

en het gaat zoals het gaat

Onze liefste

Peter Peels

heeft het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld.

* Valkenswaard,
19 juli 1950

+ Amsterdam,
8 november 2007

Tineke
Kasper en Katinka

Catherine en Sander
Pita en Jonathan

Moeder

Peter is thuis.
Er is zondagmiddag 11 november tussen 14.00 en 17.00 uur gelegenheid
tot afscheid nemen.

2007-11-07T00:22:00.000+01:00

Tineke:

Soms kost het moeite ons ertoe te zetten de weblog te schrijven.
Zo'n dag is het nu.
Catherine was er vanmiddag en Sander kwam ook mee-eten van de heerlijke door Joke gekookte boerenkool én de gehaktballen én de worst.
De laatste twee rozen uit de tuin staan binnen op tafel naast de laatste lathyrus.
We gaan slapen.

2007-11-04T11:58:00.000+01:00

Pita was op bezoek gistermiddag. Ze had bonbons van Puccini meegebracht. Heerlijk.
De mevrouw van de thuiszorg kon ons huis niet vinden. Ze had niet in de gaten dat de huisnummers gewoon doortellen omdat de overkant geen huizen kent maar een waterpartij.
Tineke werkt veel in de tuin. Da's handig want wat je nu in de tuin op orde hebt spaart je later in de seizoenen tijd uit. Maar het is ook een vlucht vooruit in ons gemeenschappelijk paradijsje. Ik kan ontzettend genieten als ik haar zie klungelen. Bovendien kan ze me nog dingen vragen nu ik er nog ben. Onze tuin is een zogenaamde 'Gardeners Garden' een tuin waar de bomen, struiken en planten voorop staan. De spullen komen op de tweede plaats.
Ik realiseer me dat dat een andere instelling vergt van de tuinvrouw. Maar het resultaat is er dan ook naar.

2007-11-04T11:34:00.000+01:00

Gister toch weer een hectische dag alles bij elkaar. Ik probeer het klein en overzichtelijk te houden maar dat lukt niet zo goed. Daarvoor zijn de gebeurtenissen door de dag heen te heftig. Zo had ik het gister heel benauwd. Met wat ontspanningsoefeningen gaat dat na een poos wel beter maar waar komt die benauwdheid vandaan?
Ook lichamelijk heb ik inmiddels de nodige averij opgelopen. Ik ben behangen met slangen en neem per dag een kleine apotheek aan pillen in. Ik heb altijd gezond geleefd en ik twijfel er niet aan dat een ongezond levende zevenenvijftigjarige al lang de pijp aan Maarten zou hebben gegeven. Maar ik moet het doen met de gegeven situatie. En dat betekent een verlamd onderlijf, moeite met alle functies die verband houden met dat onderlijf, sterk vermagerd.

2007-11-03T23:14:00.000+01:00

Tineke:

Vanmorgen stond de weekend thuiszorg eerder dan we gewend waren voor ons bed.
Ons ritme van ontbijt, medicijnen, wassen, koffie werd onderbroken en werd wassen, ontbijt, koffie en toen Peter pijn kreeg tijdens het zitten kwamen we er achter dat we de medicijnen waren vergeten.
Snel ingenomen, Peter in bed en gelukkig nam de pijn af.
Bleef een moeilijke dag, veel praten en huilen met elkaar.
"Het is niet anders" zegt Peter de dappere dan.

2007-11-02T13:38:00.000+01:00

Ik ben sterk vermagerd. Eten gaat me nog redelijk af. Alleen zijn het kleine hoeveelheden. Eergister een en gister twee zakken bloed gehad. Dat knapt geweldig op na geconstateerde bloedarmoede. Het is lastig voor mij om te antwoorden op de vraag hoe het met me is. Allerlei gevoelens en gedachten strijden om voorrang. Ik ben vooral verrast door de enorme hoeveelheid en reikweidte van indrukken die de revue passeren. Ik probeer mijn leventje zo klein en overzichtelijk mogelijk te maken en te houden. En zelfs daarbij word ik ingehaald door de actuele gebeurtenissen. Simpelweg omdat er dingen gebeuren waar ik niet omheen kan zoals gewassen worden, een bloedtransfusie, eten en drinken.
Maar wat het meest speelt is de veelheid en intensiteit van indrukken. Indrukken die komen en gaan, die prettig en niet prettig zijn, waar ik het mee te doen heb in afwachting van........ Ja, in afwachting van wat eigenlijk?
Ik zit nu met Tineke aan de keukentafel. Ze leest in de catalogus van De Wiltfang, een winkel die moooie en dure tuinartikelen verkoopt. Ik laptop dit stukje in elkaar. Dit is zo'n moment waarbij voor mij alles goed is. Alles past. Er is magie in dit moment. Inmiddels is Tineke opgestaan en naar buiten gegaan, weg magie. Maar da's prima.

2007-10-31T14:02:00.000+01:00

Tineke leest me een boek voor van Herman Hesse "Siddharta". Ik vind het een heel goed boek. Las het voor het eerst toen ik de eerste keer in de Verenigde Staten was. Ik kreeg het als beduimelde pocket van een reisgenoot met de Greyhound bus. En hij voegde er aan toe dat ik op de hoofdpersoon uit het boek leek. Dat gebeurde steeds de onmoeting met toevallige reisgenoten wanneer je alleen reist. Veel medereizigers waren ook op zoek naar dit soort willekeurige ontmoetingen.

2007-10-31T13:48:00.000+01:00

Ik heb weer een laag HB. Met alle macht wordt er sinds gistermiddag gewerkt om mij drie zakjes bloed toe te dienen. Het HB was gezakt van 6.4 naar 4.4. Voel me slap en lusteloos. Er is kans dat dat vandaag nog lukt om bloed op te halen, anders morgen.
Het is een hele klus om opgewekt te blijven onder de gegeven omstandigheden. Gister waren Pita en Catherine er maar ik wist nauwelijks mijn ogen open te houden.

2007-10-30T12:24:00.000+01:00

Ik heb de tijd om vaak na te denken over het verleden, ik ben verrast wat voor gedachten er dan allemaal door mijn hoofd gaan. Het blijkt dan dat ik veel vergeten ben en andere dingen me maar gedeeltelijk herinner.Vooral de dingen die langer geleden zijn, zijn wat meer weggezakt. Als geheugensteuntje heb ik mijn leven in een paar hapklare brokken gedeeld: mijn schooltijd tot dat ik twintig was, fulltime werken tussen mijn twintigste en dertigste, van mijn dertigste tot mijn vijftigste part-time werken, opvoeding van Catherine en Pita en vrijwilligerswerk, en van mijn vijftigste tot nu werken bij Copijn en ziek zijn. Vooral de eerste twee periodes flitsen vaak door mijn hoofd en brengen feiten boven tafel die waren weggezakt.

2007-10-29T14:05:00.000+01:00

Het blijft allemaal moeizaam en verwarrend voor mij. Ik kom het dichtste bij dat ik me geen raad weet met mjn situatie.
Gister was Catherine er. Dat is aangenaam omdat er een gesprek plaatsvindt dat de moeite waard is. Ook beweegt ze mijn verlamde benen.
Ik had de afgelopen dagen bloed bij mijn urine. Dat lijkt sinds vanmiddag gestopt. Gelukkig. Gisteravond heb ik ook een nieuw injectienaaldje voor de morfinepomp gekregen. Dat verwisselen gebeurt eens in de drie tot vier dagen.
Vandaag kwam Jos langs met lekkers. En Ruud van het GVT om iets aan de pomp te doen. Ik wil ook graag met hem praten over mijn huidige situatie.

2007-10-28T12:22:00.000+01:00

Het konijn mag los lopen in de tuin sinds kort. Het tijdstip dat hij planten aanvreet en vernielt is minder ernstig. Onze tuin wordt dagelijks bezocht door katten die bij het hout- en kippenhok op muizen jagen. Kat en konijn staan dan plotseling oog in oog. Normaliter zou je denken dat de kat het konijn de baas is. Maar ons vrouwtjeskonijn Mathilde (wat na een poosje een mannetje bleek te zijn) bleek zijn mannetje te staan en is in staat om de katten te verjagen. Hij valt de katten echt aan. We noemen hem Mathieu voor betoonde moed en dapperheid.
Alle gekheid op een stokje: het is best bijzonder om te zien dat gedomestiseerde dieren tot heel ander gedrag komen in gevangenschap dan ze in vrijheid vertonen. Vooral het verdedigen van zijn hok heeft grote prioriteit.

2007-10-28T12:04:00.000+01:00

Het valt niet mee. Ik heb het moeilijk met mijn hele toestand. Tineke zegt dan dat er alle reden toe is en dat is waarschijnlijk ook zo, maar het verandert niet veel aan mijn situatie. Zowel in fysieke als mentale zin gaat het moeilijk.
Gister waren Jonathan en Pita op bezoek terwijl de rest van de familie was winkelen in Amstelveen. Ik vind het ontzettend leuk om de middag al pratend door te brengen, het voelt echt als een cadeautje om zo'n diepgang in een gesprek te ervaren.

2007-10-25T12:11:00.000+02:00

Het luistert heel secuur hoe ik in de rolstoel zit.
Tineke weet me heel goed te tillen uit bed en weer in de rolstoel. Er is dan steeds een tweede persoon nodig om mijn benen te tillen. Dat doen de kinderen vaak, maar ook onze buren tillen mee. Voor mij is dat heel prettig om te weten dat ik twee keer per dag uit en in bed getild kan worden. Het zorgt voor afwisseling zowel voor mijn rug met doorligplek als voor de rest van mijn lijf.
Veel dingen uit het verleden komen weer bovendrijven in de gesprekjes aan de rand van mijn bed. Ik merk dan op hoe veel ik ondernomen heb in mijn leven en dat veel daarvan in de opslag heeft gezeten. Met name die dingen die langer geleden zijn. Ik vind het heel boeiend dat op deze manier allerlei herinneringen weer actualiteit krijgen. Zo valt me op dat ik mijn schoolcarriere welhaast uit mijn systeem gebannen heb. Het gevoel dat naar school gaan verspilde moeite was is groot. Het langdurig stil moeten zitten was een ramp voor mij met name omdat ik graag buiten en in beweging was. Desondanks heeft diezelfde school me de kans gegeven om heel veel cultuur op te snuiven.
Ik ben en blijf uitermate tevreden over de mix in mijn leven: tijd voor hoofd- en handenarbeid.Met een warm kloppend hart verbonden met elkaar.

2007-10-24T21:12:00.000+02:00

Nu ik me de afgelopen dagen beter voel, doemt er het probleem hoe de tijd door te komen. Ik ben weer helderder van geest, zou wat kunnen doen. Maar heb ook te maken met lichamelijke beperkingen. Daarnaast wil ik ook niet zomaar wat doen, maar iets zinvols.
Wat verder belemmert is dat ik voor mijn gevoel ook niets meer echt hoef, dit om het nog lastiger te maken.
Jet van het GVT kwam voor de morfinepomp, heerlijk met haar gepraat over bovenstaande.
Rob kwam trots zijn vorderingen laten zien met de restauratie van het schrijfkistje van Tineke's vader. Het zag er prachtig uit.

2007-10-23T13:40:00.000+02:00

Het valt niet mee om de dag door te komen. Gelukkig zit er een vast patroon onder wat voor afwisseling zorgt. In en uit bed. Wassen. Krant lezen. Maar dan blijven -als ik me beter voel- nog zeeen van tijd over. Als ik me minder goed voel gaan die op aan rusten en dutten. Als ik me goed voel is de tijd doorkomen lastiger.
Ik probeer ook regelmatig te wisselen van lighouding in bed om de doorligplekjes op mijn rug te ontzien. Dat lukt een beetje.
Vandaag geen gepland bezoek. Tineke heeft Irmgard gebeld om met haar een kopje thee te drinken.

Ik merk dat mijn ziekte me anders naar de wereld doet kijken. Het verschil zit hem met name in een grotere ontvankelijkheid voor zekere zaken. Ik merk bijvoorbeeld dat ik bij het journaal niet tegen bepaalde informatie kan. Dat die informatie zo'n pijn en kwetsbaarheid boven brengt dat ik die bijna niet kan verdragen. Alsof de bescherming die ik in het verleden daartegen op kon werpen minder is geworden.

2007-10-22T22:07:00.001+02:00

Tineke:

Om rauw in te bijten en dat hebben we dan ook gedaan.
De vijgen smaakten verrukkelijk!!!!!

2007-10-22T22:04:00.000+02:00

2007-10-22T20:58:00.000+02:00

"Geluk is een instrument om de wereld te begrijpen, Zowel in haar plezierigste als meest mysterieuze facetten."

Waar is het leven goed voor als we toch op een dag doodgaan? Is geluk niet belachelijk als je weet hoe elk mensenleven eindigt? Wat heb je dan aan geluk? Er is maar een antwoord mogelijk: geluk is ongetwijfeld een tegengif voor het pijnlijke en onverdraaglijke bewustzijn van onze sterfelijkheid. Van alle dieren zijn wij de enigen die weten dat wij doodgaan. Hoe kun je dat idee verdragen en ondanks alles doorgaan met leven? Door het geluk. Het is het enige medicijn dat duurzaam doeltreffend is tegen de angst voor de dood. En geluk vernietigt die angst niet door hem te verdringen zoals wij soms doen door te vluchten in bezigheden of afleiding. Geluk leert ons de angst te accepteren.

Uit: "De kunst van het geluk" Christophe Andre

2007-10-22T20:35:00.000+02:00

Vandaag bracht Jos gebak.
Babs bracht een boek over Dom van der Laan. Hij is een monnik en architect. Hij heeft zijn hele leven gewerkt en gewijd aan de spirituele kant van gebouwen. Uiteindelijk maar weinig gebouwen grealiseerd, maar die zijn dan ook heel bijzonder. Het gaat me in een boek vooral om de plaatjes. Dat boek heb ik van Babs gekregen, een aantal anderen te leen.
Pita bracht gezelschap. Het is iets om oneindig dankbaar voor te zijn dat we dit soort diepzinnige gesprekken mogen voeren. Er hangt dan een hele speciale sfeer in huis en rondom ons tweetjes.
Het lijkt ook steeds gemakkelijker om die sfeer binnen te gaan.

2007-10-21T14:22:00.000+02:00

Catherine op bezoek.
Gister problemen met de morfinepomp. Gelukkig goed opgelost.
Willy en Marianne van Oase waren gister op bezoek. Ik kreeg hun laatste boek cadeau wat donderdag gepresenteerd was: "Vrij spel voor natuur en kinderen" . Recht uit mijn hart en een mooi stukje over mijn oude school erin over de tuin rond mijn oude school. Er groeit iets rond dit thema en da's mooi, want het voegt mijns inziens iets toe aan een kinderleven wanneer je in je jeugd jezelf hebt verwonderd over de natuur. Het is een heel rijk aandachtsgebied.

Ik voelde me gister heel kwetsbaar. Achteraf realiseer ik me dat dat er al een paar dagen aan zat te komen. Voel vandaag nog wel het naijlen.

2007-10-20T15:49:00.000+02:00

2007-10-20T13:02:00.000+02:00

Mijn moeder een onze Noud waren gisteravond op bezoek. Mijn moeder had twee vruchten meegebracht en een gedichtje:
"Ik zocht een klein precentje
voor mijn oudste ventje
ik liep even door mijn tuin
en wat zag ik daar staan
twee mooie vijgen aan jou boom
laat ik nu even kijken
dat dat zal blijken

Je moeder met aanhang

Ik was ontroerd. Mijn moeder had me gebeld dat ze me wilde zien met voor mij een hoor- en voelbare urgentie in haar stem.
Ik voel me onrustig en rusteloos. Kwetsbaar en niet wetend hoe daar mee om te gaan. Terwijl het fysiek juist wat beter gaat of lijkt te gaan.
Slaat mijn morfinepomp ook nog op hol met allerlei onheilspellende boodschappen.

2007-10-19T14:46:00.000+02:00

Het gaat naar omstandigheden redelijk.Wonderlijk hoe groot de schommelingen zijn in mijn fysieke gesteldheid.

Gisteravond waren Sander en Catherine op bezoek. Sander vertelde me dat hij vaak een verschil opmerkte tussen wat ik in mijn weblog schrijf en hoe hij mij in levende lijve ervaart. Meestal vond hij mij in levende lijve minder ernstig ziek dan ik op mijn weblog beschrijf.
Het verschil klopt voor mijn gevoel wel. Zelfs door de dag ervaar ik dat de verschillen groot zijn. Ook in korte tijdspannes.

Tineke heeft boeken gekocht en gehaald in de bib.

2007-10-18T13:07:00.000+02:00

Het is gek en heerlijk tegelijk om me weer wat beter te voelen. Ook al weet is dat dat tijdelijk is en ieder moment weer heel anders kan zijn. Het open staan voor de wereld om mij heen is er dan opeens weer.
Buurvrouw Dineke was zojuist op bezoek met haar dochtertje Loren. Ze hadden koekjes voor ons gebakken. Geluk zit in een klein 'koekje'. Tineke gaat direct naar de tandarts en Pita komt oppassen.

In de periode voor ik ziek werd had ik het idee dat allerlei puzzelstukjes in mijn leven op hun plaats aan het vallen waren. Ik ontmoette Tineke, was in een een andere baan begonnen en had het gevoel dat alles wat ik deed haast als vanzelf ging. Na een lange periode van de bouwvoor rijp maken, van investeren in mijn zijn, leek er een periode van oogsten te zijn aangebroken. Ik ervoer dat als uiterst weldadig. En toen werd ik ziek. Mijn leven raakte bezaaaid met keuzemomenten. Juist omdat ik nog jong was, was ik met heel veel zaken bezig. Veel
was onaf. En het was een heidense klus om te besluiten wat afgemaakt moest worden en hoe. Met Tineke samen heb ik dat gerooid. Ik ben opgelucht en blij dat het gelukt is. Daarbij heb ik een immense steun gevoeld van mijn "achterban". Iedereen die liet blijken -vaak zonder dat ik het wist- dat ze er voor me waren en meeleefden.

2007-10-17T17:45:00.000+02:00

Pita schrijft voor Peter:

Het is gek om te merken dat er een groot verschil is in hoe ik de dagen doorkom. De afgelopen dagen waren heel moeilijk en vandaag was het een beetje beter. Het ene moment gaat het minder en het volgende moment gaat het beter. Ik verbaas me er niet over maar ik moet er wel vreselijk aan wennen, en ik heb maar af te wachten heb hoe het verder gaat.

Tineke en ik hebben een patroon door de dag wat heel klein en overzichtelijk is, dat voelt goed en prettig. Daar binnen komt er af en toe bezoek en ook dat kunnen we over het algemeen goed inpassen. Stiekem gebeuren er af en toe ook nog bijzondere dingen, of misschien gebeuren er juist wel bijzondere dingen. Zo was er drie dagen geleden iemand van de Thuiszorg waarbij ik ineens liet merken dat ik het moeilijk had. Ze wist niet meer te zeggen dan 'ik heb geen woorden'. Uiteindelijk vertelde ze dat drie maanden geleden haar moeder overleden was en dat ze een hele bijzondere sfeer in ons huis voelde. De dag daarna bracht ze een grote bos gele rozen mee en vertelde hoe bijzonder ze de open sfeer had gevonden en hoe het haar geholpen had om haar moeder een plekje te geven.

Ook de bezoeken van Pita en Catherine, die om beurten komen, zijn heel speciaal. Juist omdat er nu rustig tijd is om over van alles en nog wat te praten zijn die bezoekjes heel bijzonder. Ik geniet daar erg van.

Ik heb sinds vandaag een nieuw matras, wat beter moet helpen tegen het doorliggen. Ik lig er pas een paar uur op, maar het lijkt lekker te liggen. Ook heb ik een zalf die de pijn van de doorligplek zou moeten verzachten.

2007-10-15T13:18:00.000+02:00

Ik heb steeds meer moeite met van alles. Signalen die aangeven dat het onvermijdelijke en onomkeerbare steeds meer binnen handbereik is. Ik heb het gevoel dat mijn wereld steeds kleiner wordt. En dat ik op een goede manier afscheid heb genomen van iedereen.
Els van het GVT team kwam gisteravond mijn morfinecassette wisselen. Opeens kwam de behoefte op door te nemen hoe het traject dat ik nog te gaan heb eruit zou zien. Wetende hoe weinig voorspelbaar dat traject is. Toch wil ik het dan daarover daarover hebben.
Ik heb gemerkt dat zo'n gesprek beter gaat met een betrokken professional. En Els is een geschenk uit de hemel wat dit betreft.
Voor het eerst realiseer ik me dat ook het schrijven aan dit weblog een einddatum kent.
Het kost steeds meer moeite om in fysieke zin te schrijven, maar ik heb ook het gevoel dat er steeds minder te schrijven valt.

2007-10-14T14:32:00.000+02:00

Ik heb heerlijk in de tuin gezeten in de rolstoel.Ik vind dat inmiddels een heel avontuur, maar met behulp van Nico van de thuiszorg manouvreerde Tineke me moeiteloos door de schuifdeuren naar buiten en weer naar binnen. Ik ben dan wel aan het eind van mijn latijn.
Ik heb voortdurend lichte last van mijn doorligplek, maar het is te doen. Veel verplaatsen van lichaamsgewicht. Ik ben behoorlijk vermagerd, dus zit er weinig vlees tussen mijn botten en huid.
Heb net in 'Vruchtbare Aarde'' een stuk gelezen over het inmiddels vertaalde boek van Richard Louv 'Het laiatste kind in het bos' over het ontbreken van contact tussen onze opgroeiende kinderen en de natuur. En dan met name de vrije natuur waar je kunt ravotten. Dat het een hele generatie ontbreekt aan echte eerstehands ervaringen zoals stilte, duisternis en verwondering maar ook aan omgang met echte dieren, zowel gedomesticeerde als wilde.
Ik voel me uitermate kwetsbaar in mijn contacten met dit soort onderwerpen. Alsof mijn optimisme en enthousiasme om een rol te spelen bij dit soort onderwerpen bedekt is met een sluier van angst. Het liefst wil ik er van wegkijken.

2007-10-13T20:26:00.000+02:00

Mooi he, die roos en dat ie door die buiging zo fraai zichtbaar is.
Anneke was op bezoek, we hebben gepraat over hoe moeilijk het is om de dood en met name het afscheid dat daarmee gepaard gaat onder ogen te zien en een plaatsje te geven. Dan is een vraag of je bang bent voor de dood ineens een heel andere.

2007-10-13T19:21:00.000+02:00

Tineke:

Peter komt niet in de tuin maar ziet wel heel veel van binnenuit.
Maar niet de klimroos die buiten zijn gezichtsveld aan een prachtige tweede bloei bezig is.
Peter heeft de roos met zorg prachtig een boom ingedrapeerd.
Maar de eigenzinnige roos maakt spontaan een diepe buiging voor de tuinman en steunt op de ficus die uit de huiskamer verbannen is om plaats te maken voor ons bed.

2007-10-13T19:19:00.000+02:00

2007-10-13T19:18:00.000+02:00

2007-10-12T14:10:00.000+02:00

Ik heb een doorligplekje op mijn rug wat me parten speelt. Op de eerste plaats is het pijnlijk op de tweede plaats wordt het niet minder en staat het model voor mijn fysieke aftakeling. Ik krijg het er benauwd van. Tineke behandelt het zo goed als maar mogelijk is.

2007-10-11T12:10:00.000+02:00

Tineke:

Peter zit naast me aan tafel de krant te lezen met een klein kopje koffie en een half gebakje.
Het is een fijn moment en een heerlijk gevoel, zo samen aan de koffie.

Net wel de huisarts gebeld voor een afspraak morgen omdat Peter vragen over het slikken en ademhalen heeft.

Twee foto's om te laten zien hoe het ziekzijn van Peter geintegreerd is in ons huiselijk leven.

Ik stond te koken én Katinka wilde overhoord worden én moest eerder eten omdat ze naar een circustraining moest. Spitsuur dus en herkenbaar voor ouders met kinderen.
Peter bood aan vanuit zijn bed Katinka te overhoren.

De andere foto toont een webloggende Peter met op de achtergrond ons tweepersoons bed voor de eiken boekenkast!

2007-10-11T12:09:00.000+02:00

2007-10-11T12:08:00.000+02:00

2007-10-10T13:29:00.000+02:00

En opeens is de aanblik van de tuin anders. Herfstiger. Door bladval en een enorme rijkdom aan kleur in de bladeren. De trend is gezet en afhankelijk van de weersomstandigheden krijgt die ieder jaar weer een ander voorkomen. Zonder dat je er de klok op gelijk kunt zetten. Maar toch kerkenbare patronen. Ik wilde wel even in de tuin in mijn rolstoel, maar het voelde toch te fris. Misschien dat er de komende dagen nog een dag tussenzit die een tuinbezoekje toestaat. We hebben de route via de schuifpui al mogelijk gemaakt, want via de bijkeuken was het toch wel erg duwen en wringen.
Ik lig in bed overwegend op mijn rug. Vlak boven mijn bilspleet heb ik een klein doorligplekje. Dat proberen we te behandelen. Met zalf en een soort pleister. Maar ook met op zijn in de rolstoel en in andere houdingen liggend. Dat vermindert de druk op het plekje. Met name het liggen in andere houdingen valt niet mee.

2007-10-09T21:34:00.000+02:00

Rustige dag. Catherine kwam in de loop van de middag. Ze heeft mijn benen bewogen. Het is ontzettend prettig om contact te hebben in fysieke zin. En het voelt heel prettig aan mijn benen. Ik heb een doorligplekje op mjn rug en Catherine heeft ook gezocht naar een zijwaartse lighouding om dat te ontlasten. Ook heel liefdevol.
Het is vaak heel wisselend hoe zo'n dag verloopt. Het ene moment gaat het en het volgende moment weet ik niet waar ik het moet zoeken. Het zal wel horen bij zo'n laatste levensfase denk ik dan maar, maar het blijft heel lastig om de weg te vinden te midden van alle verwarring over wat nog komen gaat.
Wel voelt de aandacht van alle mensen om mij heen als een soort warm bad. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik daarvoor ben. Het lijkt vaak alsof al mijn zintuigen open staan voor dit soort welgemeende aandacht.

2007-10-08T11:57:00.000+02:00

Goed geslapen. Thuiszorg is achter mijn rug druk in de weer, terwijl ik in mijn rolstoel zit aan de tafel en in mijn weblog schrijf.
Tineke heeft een boek gelezen van mij over Evert. Evert is een man die na het overlijden van zijn moeder alleen achter blijft. Hij zet zijn leven voort zoals dat eeuwenlang op de Veluwe heeft plaatsgevonden. Sober, alles gebruikend wat in zijn directe omgeving voorhanden is, op de maat van de seizoenen, vasthoudend aan wat zijn ouders hem hebben voorgeleefd, ieder jaar is in wezen hetzelfde. In summiere teksten en prachtige zwart wit foto's wordt een jaar uit Evert's leven geportretteerd.

2007-10-07T20:49:00.000+02:00

Vanmiddag Catherine op bezoek. Tineke was met Katinka naar de stad en Kasper lag nog in bed. Het is heel bijzonder om alleen met je oudste dochter te zijn in deze fase van mijn ziekte. Het gaat dan heel snel over waar het in het leven om draait. Het vervult me met intense voldoening om dit nog mee te mogen maken. Maar tegelijk is er het verdriet van het naderende afscheid.
En de onzekerheid hoe dat er uit gaat zien.
Vanmiddag was Catherine koud weg of mijn blaas begon op te spelen. In korte tijd ontstond er grote druk op mijn blaas. Gelukkig kon die schat van een Els van het GVT (Gespecialiseerd Verpleegkundig Team) snel komen en opluchting brengen. Maar ondertussen confronteerde een en ander me eens te meer met mijn kwetsbaarheid. Morgen krijg ik een nieuwe katheter.
Tineke heeft het mooie weer benut om compost te verspreiden in de tuin. Lopen er een moeder egel met jonge egel rond, komt ze een mega kikker tegen en krioelt het verders van het leven. Da's mooi, heel mooi.
Er is een aanhoudende stroom van post en mails. Ik kan nauwelijks uitdrukken hoe blij ik daarmee ben. Het is een navelstreng tussen de mensen die deel hebben uitgemaakt van mijn leven en mijn huidige situatie. Het valt me op hoe verschillend mensen om mij heen kenbaar maken dat ze met me meeleven. Maar voorop staat voor mij het teken van leven. Maar eerst en vooral geniet ik van ieder teken van leven.

2007-10-06T13:41:00.000+02:00

Rob kwam het schrijfkistje van Tineke's vader ophalen om het te restaureren. Leuk dat dat kan!De thuiszorg kwam wat later, da's vaker in het weekend. Weer een leuke vrouw. Het is toch heel bijzonder dat mijn Thuiszorgverzorging door zulke leuke en attente mensen wordt gedaan.
Tineke moddert in der uppie in de tuin terwijl ik laptop en haar af en toe gade sla.
Goed geslapen en ook weinig tot geen pijn.

2007-10-05T21:28:00.000+02:00

Vanmiddag Pita en Catherine op bezoek. Ik geniet van ze.

2007-10-05T21:20:00.000+02:00

Mijn moeder had de laatste delen van "De Slechtvalk" bij. Een feuilleton in het plaatselijk krantje. Het gaat over de valkerij in de middeleeuwen. Valkenswaard was toen het centrum voor het vangen en africhten van roofvogels voor het zg. "weispel". De adel aan het Franse hof te Versailles probeerde daarmee buitenlands bezoek te imponeren. Daar was veel geld mee gemoeid. Zo stroomde er van meer hoven geld naar Valkenswaard voor de best afgerichte vogels.

2007-10-05T12:49:00.000+02:00

Mijn moeder, broer en zus gister op bezoek. 's Middags Pita. We proberen het bezoek te beperken tot Pita en Catherine en mijn moeder. Dat is -temidden van de noodzakelijke rituelen- al heel wat. Ik heb vooral behoefte aan tijd en rust met Tineke samen.
Het konijn heeft een ontsnappingsroute uit zijn ren gevonden. Tineke moet -zonder mij- aan de bak om te repareren. Dat zal in de toekomst wel vaker het geval zijn.

2007-10-04T12:38:00.000+02:00

Ik realiseer me dat ik de Nederlandse taal 'verrijkt' heb met wat werkwoorden: 'banken' voor het buurten met Anneke op de schommelbank op de volkstuin, 'grofvuilen' voor samen met Tineke afstruinen van het grofvuil in onze wijk op zondagavond en er zijn er vast nog meer die even niet bij me opkomen.
Ik heb me de afgelopen dagen onbedaarlijk verdrietig gevoeld. Wat is afscheid nemen toch moeilijk. Ik zit voortdurend op twee sporen: leren om afscheid te nemen en afscheid nemen en ik vind ze allebei moeilijk.
Ik slaap goed, eet redelijk, geen pijn (af en toe speelt mijn buik op), dagindeling is tussen negen en tien op, wijkverpleging komt wassen en verzorgen, in rolstoel (mijn beide benen zijn verlamd tot aan mijn middenrif), krant lezen en laptoppen (is er weer een!), naar bed in de loop van de middag en dutten, avondeten, met thuiszorg uit bed rond acht uur, tussen tien en elf weer terug (liefdevol in bed getild door Tineke en Kasper), tussen elf en twaalf vanuit bed Pauw en Witteman, aansluitend slapen.
Dat in bed en rolstoel tillen wordt door Tineke gedaan, die mijn bovenlijf tilt. Meestal tilt Kasper, of iemand anders die voorhanden is, mijn benen. Die zijn loeizwaar want verlamd. Het is mijn enige uitstapje: op en neer tussen tafel en bed , een afstand van twee meter.
Ik heb mijn verbazing uitgesproken over het feit dat ik op de drempel van het einde van mijn leven toch nog de neiging heb om mijn leven te willen voortzetten met behulp van anderen. Zo heeft Rob van Haaren een boekenkast afgemaakt, heeft Fransje de Waard een boekje over mijn werkzame leven geschreven, heb ik met Tineke door de tuin gelopen alsof ik er volgend seizoen ook nog zal zijn. Ik had er bij lange na nog niet genoeg van.

2007-10-02T12:32:00.000+02:00

Gisteravond extra hulp van de thuiszorg om mij uit bed te tillen en wat te verzorgen. We kijken per dag of en wat voor hulp we nodig hebben cq kunnen gebruiken. Da's nog best lastig. Aan de ene kant is het ontlastend, maar we moeten oppassen dat het geen belasting wordt.
Ik heb met Tineke onze snoeischaar (een echte Felco) gereviseerd, d.w.z. voorgedaan hoe je het onderhoud doet.
Als ik aan tafel zit -zoals nu- kan ik in de tuin kijken. Er vond juist een staaltje spierballengevecht plaats tussen een merelman en een mus. Ik kan nog steeds genieten van deze kleine toneelstukjes zo vlak voor mijn neus. De flowform strooomde en ze wilden alletwee badderen. De merel groot en onhandig, de mus klein maar rap. De ruzie duurde tot de zon achter een wolk verdween en het water ophield met stromen. Mooi beeld, van toepassing op mijn leven!

2007-10-01T22:04:00.000+02:00

Ik merk dat een van de dingen waar ik vreselijk tegen aan loop is het afscheid nemen. Ik ben altijd iemand geweest die iedereen op ieder moment op schoot zou willen nemen. Dat kan niet meer. Ik heb afnemende energie. Het liefst zou ik Pita en Catherine iedere dag willen zien en heel veel mensen ertussendoor. Dat kan niet meer. Ik heb het vreselijk moeilijk om daarin te moeten kiezen. Alleen de verzorging kost al veel tijd en het uitrusten daarvan. Ik merk van alle mensen om me heen veel begrip voor het afscheid moeten nemen. Daar ben ik dankbaar voor.

Maar ik zou zo graag iedereen persoonlijk te woord willen staan. Dat gaat niet meer. Ik moet steeds weer kiezen en dat valt me zwaar, zwaar wat betreft kiezen wat ik doe en laat. Ik doe mijn best met afnemende krachten.

2007-09-30T12:18:00.000+02:00

Ik typ nu werkelijk heel slecht. Pita heeft de tekst van gister getypt terwijl ik hem vanuit bed dicteerde.
Ik merk aan alles dat het laatste stukje van mijn leven nakende is. Het is goed geweest. Gisteravond was Ruud op bezoek van het GVT team (Gespecialiseerd Verpleegkundig Team). Hij heeft het naaldje van de morfine pomp verwisseld en bleef even buurten.

2007-09-29T17:46:00.000+02:00

De onderstaande tekst is getypt door Pita.

2007-09-29T17:11:00.000+02:00

Vanmiddag vond opeens een situatie plaats die ik van oudsher leuk heb gevonden. Met een groepje mensen rond de keukentafel met iets te drinken en gesprek. Bij verrassing kwamen Herman en Babette op bezoek uit het hoge noorden. Buurvrouw Dineke, Pita en Tineke en Peter verzameld rond de keukentafel. Wat ik vooral heel bijzonder vond was dat ik het zitten zo lang vol kon houden.
Vanmorgen was de thuiszorg wat later als gevolg van een spoedgeval. Na afloop hebben we duidelijk afspraken kunnen maken voor de komende dagen. We gaan proberen regelmaat in het verloop van de dagen te brengen. Bijvoorbeeld om tien uur wassen, daarna in de rolstoel zitten en aan tafel een krantje lezen, aansluitend rusten in bed beginnende liggend op mijn rug, vervolgens draaiend naar mijn zij om doorliggen te voorkomen. Aan het eind van de middag een moment om mijn spieren te bewegen.
Inmiddels is mijn linkerbeen vrijwel verlamd, mijn rechter helemaal en begint mijn lijnkerarm ook langzaam verlammingsverschijnselen te vertonen. De enige arm die ik nog goed kan gebruiken is mijn rechter.
Gisterenochtend was de huisarts op bezoek om te praten over de stand van zaken. Die was dermate alarmerend dat we het euthanasieprotocol, waar we al eerder over gesproken hadden, opnieuw hebben doorgenomen. Dat ging tot onze grote tevredenheid. In dat protocol is opgenomen dat je bezoek krijgt van een tweede arts, het was ontzettend prettig dat deze arts meteen 's avonds kwam. Tineke en ik voerden een heel bijzonder gesprek met hem. En we kwamen tot overeenkomstige meningen over de stand van zaken. Ik had het gevoel dat daarmee de echt noodzakelijke dingen ook afgerond waren.
De thuiszorgmedewerkster die vanmorgen kwam was er voor het eerst. Het viel haar meteen op dat we twee bedden in de woonkamer hadden staan. Dat vond zij heel bijzonder, in de vijftien jaar dat ze bij de Thuiszorg Amsterdam werkt had ze dat nog nooit meegemaakt. Het leek haar heel gezellig en dat beaamde Tineke en ik natuurlijk!

2007-09-27T12:23:00.000+02:00

Tineke:

Gister om 9.00 in ziekenhuis maar het was tot 12.30 wachten op de neuroloog.
Het was voor haar duidelijk.
In de rug op het niveau waar Peter eerder 2 maal bestraald is de tumor aan het doorgroeien, er is een mogelijkheid nog 1 maal te bestralen om het misschien nog iets te remmen.
De tintelingen en verminderde kracht in de linkerarm komen door de tumor die in de nekwervels aan het groeien is.
Peter heeft een laag Hb. van 4.3 en kan thuis bloedtransfusie krijgen.
Peter doet resoluut de armen over elkaar en zegt niet bestraald te willen worden, iets wat de neuroloog ,radioloog en ik delen, en naar huis te willen om wat op te knappen van de bloedtransfusie.
De radioloog is Dr. Moonen en is degene die 5 jaar geleden Peter 7 weken lang bestraald heeft,
de afgelopen tijd hebben we hem in de wandelgangen nog wel eens gesproken maar het is bijzonder hem nu op dit moment weer spreken.

Nog even bloedprikken en wachten op de ambulance.
Iedereen is allerliefst, de vaste radioloog in opleiding van de laatste tijd Dr. Steenbakkers , die op een symposium in het AVL is, komt nog even langs.
Als ik mijn waardering voor het uitspreek, ik heb wat met hem aan de telefoon gehangen spreekt hij dat ook voor ons uit.
Heel bijzonder.
Hij wil graag van ons horen hoe het verder gaat.

Thuisgekomen is Els van het GVT er snel met het bloed en is er tot een uur of 22.00.
Ze eet mee van de heerlijke soep van Ed en Joke.
Er is een bijzondere sfeer.
We wisten al dat ze een huisje met veel grond in Drente heeft gekocht en daar binnenkort naartoe verhuist. Ze is net als ik in Amsterdam zonder tuin opgegroeid en weet niets van planten.
Nou koren op de molen van Peter dus er wordt wat afgekletst en boeken bekeken en aangeraden.
Met ieder zak bloed die Peter krijgt knapt hij meer op.

Vannacht goed geslapen en samen met Guusje van de wijkverpleging Peter in de rolstoel getild.
Dat kan nu echt alleen met 2 personen.
Peter zit naast me te lezen en Kasper zit erbij te genieten van zijn net gearriveerde nieuwe laptop.

2007-09-26T00:11:00.000+02:00

Tineke:

Vanmiddag kreeg Peter van Willem een boek over Amelisweerd en Rhijnauwen,
verschenen ter gelegenheid van het feit dat het 25 jaar geleden is dat er actie gevoerd is tegen de aanleg van de A27 door Amelisweerd.
Peter en Willem hadden beiden aan de protest acties deelgenomen.

Op 16 juni dit jaar aten Peter en ik daar een pannenkoek die door de twee ezels uit onze monden gekeken werd.
Het was een heerlijke dag.

2007-09-26T00:10:00.000+02:00

2007-09-26T00:08:00.000+02:00

2007-09-25T23:40:00.001+02:00

2007-09-25T22:49:00.000+02:00

Tineke:

De kracht in Peters benen neemt af, sinds vandaag ook meer tintelingen en pijn vanaf navel naar beneden.
De GVT (gespecialiseerde verpleegkundig team) heeft vanavond voor ons het AVL gebeld.
Peter moet hoge dosering dexamethason nemen (hadden we nog in huis) en wordt morgen om 8.30 met ambulance naar het AVL gebracht voor bestraling van de dreigende dwarslaesie.

Vanmorgen was er al thuis bloed geprikt om Hb te bepalen en als dat inderdaad laag is kan er thuis bloedtransfusie gegeven worden.

Peter voelt zich heel beroerd, kan niet meer goed liggen maar ligt nu onder invloed van een slaappil te slapen.

2007-09-24T15:02:00.001+02:00

Tineke:

Peter voelt zich beroerd, is erg witjes en heeft een rusthartslag vanmorgen als hij wakker wordt van 110, dat is hoog en wijst op bloedarmoede.
Nico, de wijkverpleegkundige, die Peter komt wassen ,vertelt dat bloedtransfusie ook thuis kan plaatsvinden.
Dat wist ik nog niet en dit later met de huisarts die ook komt besproken , die wist ook niet van die mogelijkheid.
Hopelijk lukt het om morgen bloed te prikken voor onderzoek en kan Peter snel bloed krijgen.

Joke, de schat, doet steeds maar boodschappen voor ons.
Vanavond komt Jos en neemt eten mee.

Gister toen Catherine en Sander er waren mijn accu even opgeladen in de zon in de tuin.
Denk dan steeds dat ik Peter de tuin in hoor lopen, dat hij opeens achter me staat en zijn armen om me heen slaat en samen met me geniet van al het moois.

Peter vindt het heel moeilijk om zo volkomen afhankelijk te zijn en hij wil zijn rechter heup laten bestralen met de hoop dat hij daarna zijn rechter been beter zal kunnen belasten.
Wat is het toch allemaal moeilijk en verdrietig.

2007-09-24T13:35:00.000+02:00

Het was gister een mooie dag. Vandaag niet. Gister toch niet naar buiten vanwege algeheel malaise gevoel. Vandaag had ik wel even in het zonnetje willen zitten.
's Avonds voor het slapen gaan heb ik vaak een angstig gevoel. Dat heeft te maken met de onbestemdheid van mijn huidige situatie. Maar meer nog dat ik door het niet kunnen bewegen en gebruiken van mijn rechterbeen me ontzettend afhankelijk voel. Dat is een heel naar gevoel.

2007-09-23T11:40:00.000+02:00

Vannacht slecht en onrustig geslapen. Enerzijds reden genoeg om slecht te slapen anderzijds weet ik het niet echt. Het schrijven op mijn weblog gaat ook steeds moeizamer.
Voor even genoeg.

2007-09-22T19:46:00.000+02:00

Vandaag een bij-kom-dag van gister. Vanochtend kwam een mannelijke thuiszorghulp mij verzorgen. Hij was gevlucht uit Afghanistan en heette David.Hij vond het niet goed dat in Nederland dokters alle informatie aan hun patienten gaven en vond dat verzorging van zieken meer in de familie moest plaatsvinden. Aardige man; en hij wilde mij per se scheren.
Tineke heeft me tijdens het schijnen van de zon in de middag rondgereden in de rolstoel. We stopten bij planten, de wormenmest, de plantjeskwekerij en zo verder de tuin door. Toen we weer het bed opzochten zat mijn ochtendjas onder de aarde.
Ed, de buurman, heeft tv geinstalleerd zodat we van uit bed tv kunnen kijken. Leuk, alleen valt Tineke steeds in slaap. Mantelzorgen is hard werken.

2007-09-21T18:18:00.000+02:00

Tineke:

Net weer terug uit het AVL waar de neuroloog, pijnarts en radiotherapeut Peter gezien hebben.
Lijkt geen uitval vanuit de rug te zijn maar de uitzaaing in de rechter heup lijkt de pijn te veroorzaken en daardoor de zwakte in het rechter been.
Pijnpomp weer hoger gezet en de principe afspraak volgende week te bestralen op de rechter heup.
We zijn allebei erg moe van alles.

2007-09-21T12:41:00.001+02:00

Tineke:

Peters kracht in het rechter been neemt af.
Door de huisarts is er net met spoed een ambulance besteld om in het AVL te kijken wat er aan de hand is en of er een mogelijkheid is er wat aan te doen.

2007-09-20T19:29:00.000+02:00

Vandaag ploseling een rechterbeen wat tintelt en ik niet goed meer kan sturen. Lastig, steeds denk je het een onder controle te hebben, duikt er weer iets anders op.
Wel heel goed geslapen.
Ben , na een paar wakkere dagen, weer heel dutterig. De hele dag door.
Frank was op bezoek. Hij vertelde hoe hij droomde over een plan om kinderen meer in aanraking te brengen met natuur en landbouw. Heel leuk om iemand zo enthousiast te zien. Ik heb dat zelf als kind meegekregen en weet hoe dat je leven duurzaam beinvloed. En je wenst dat de huidige generatie kinderen ook toe. Met het verdwijnen van kleinschalige landbouw uit Nederland moet je steeds beter zoeken naar zulke plekken. Maar ze zijn er. En er komen er steeds meer bij.

2007-09-18T16:13:00.000+02:00

Vandaag een nieuwe matras gekregen die op lucht werkt. Ik vond het aanvankelijk koud, wordt al een beetje beter. Marian is op bezoek: ik dommelend in een ziekenhuisbed en M. boekenlezend op een stoel ernaast.
Prachtige kaart van Babette gekregen namens hun allemaal. Ik heb blijkbaar indruk gemaakt op de kinderen met een verhaal van de 'Peermeneer' en dat die 'Zwienekuutels' kon poepen. Zo zie je maar, een kinderhand is rap gevuld.
Mijn moeder was er gisteravond en vertrok tevreden met drie trossen blauwe druiven richting Brabant.

2007-09-18T16:11:00.000+02:00

Chang-Ta had het antwoord helemaal goed, maar wat wil je met Chinees bloed (deels) in je aderen!

2007-09-17T16:33:00.000+02:00

De oude (wit en spaanplaat) en de nieuwe (massief inlands eiken) boekenkast.

Catherine in haar trouwjurk.

2007-09-17T16:31:00.000+02:00

2007-09-17T16:29:00.000+02:00

2007-09-17T16:25:00.001+02:00

Wat is dit?

2007-09-17T16:24:00.000+02:00

2007-09-17T16:12:00.000+02:00

Changta is zojuist weer vertrokken van een bezoekje.
Vanochtend was Nico van de thuiszorg er, hij is contactpersoon van de thuiszorg. Leuke man!
Vanavond komt mijn moeder, ik weet niet met wie.
De boekenkast is bijna ingeruimd en bijna klaar. Rob moet nog koofjes maken om de vier kastdelen met elkaar te verbinden. In de was zetten doen we vooralsnog niet, omdat de geur van de terpentijn dan dagen in de kamer hangt, waar Tineke en ik slapen. Dat moet later dan maar een keertje.

2007-09-16T16:01:00.000+02:00

Zaterdag waren Jonathan en Pita op bezoek. We hebben even in de tuin gezeten, maar ik hield daat maar kort vol. Er komt nu iedere dag iemand van de thuiszorg om mij te helpen met wassen en dergelijke. Dat is fijn voor mij, maar neemt ook wat druk weg van de schouders van Tineke.
De boekenkast is door Tineke prachtig ingeruimd. Aan de ene kant spannend en druk, aan de andere kant heel leuk dat ik de kast af heb gezien.

2007-09-16T15:44:00.000+02:00

Het is zondagmiddag kwart voor vier. Catherine en Sander zijn juist weg. Ze hebben geholpen om een anti doorlig matras te installeren. Voor het eerst had ik last van zere plekken bij het liggen overdag. Ik probeer wat meer en langer op te zijn, maar dat valt niet mee. Snel moe en last van pijn in mijn buik. Jet van het GVT (Gespecialiseerde Verpleging Thuis) was er vanochtend en is een schat. Heel betrokken, stelt de goede vragen en handelt vervolgens kordaat. Op zulke mensen moeten we zuinig zijn. Zo heeft ze vanochtend mijn blaas geinspecteerd en toen ik vrijdag plotsklaps zat met een verstopte afvoer van mijn catheder was ze er in no time en loste een en ander op.
Ik slaap nog wel goed, maar ik zie ook hoe alles steeds meer aan kwaliteit verliest en ook niet meer te herstellen valt.

2007-09-14T18:09:00.000+02:00

Kees heeft de boeken gestofzuigd en Hanneke heeft ze provisorisch ingeruimd. Rob heeft gister de boekenkast in elkaar gezet-wat een schat is die man- en het ziet het prachtig uit. Eiken met een verhaal: de stammen stonden op een oprijlaan in de polder bij Wijk bij Duurstede. Ik kocht drie stammen van Erik Mulder, die ik kende van het bijenhouden. Damen in Langbroek heeft ze op zijn giga lintzaag ouderwets kwartiers gezaagd. Opslag bij een bevriende meubelmaker in de buurt van Vianen. Toen bij Jan van Tiggelen om het in formaat te zagen. Toen verbruikt voor vanalles en nog wat. Rob heeft een kwart gekocht om zijn droom -een Drentse kussenkast- nog eens ooit te realiseren, wat niet gelukt is. En nu staat het restant te pronken in Tineke's huiskamer.
Het lijkt wat te lukken (maar hoe vaak schreef of dacht ik dat al eerder) met de pijnstilling. Maar vandaag plotseling weer een verstopping in de afvoer van mijn urine. Het houdt ook niet op!

2007-09-12T16:10:00.000+02:00

Vanochtend zo veel pijn dat de morfine is opgehoogd. Het is nu tweede helft van de middag en het voelt wat beter.Catherine had een vrije middag en kwam uit Rotterdam op bezoek. Tussen door ook Teije. Ik hoop dat het even zo te verdragen blijft.
Teije had tijdens zijn vakantie een bezoek gebracht aan Great Dixter. Het domicilie van Christopher Loyd, een van de vele grootheden op tuingebied die Engeland kent. Steeds weer ben ik verrast over de zorg van Engelsen voor hun 'heritage', voor hun culturele erfgoed. Het is niet toevallig dat wij niet echt een goed woord hebben voor wat Engeland met 'heritage' bedoelen. De inhoud is zo breed en rijk geschakeerd, fantastisch!

2007-09-11T22:44:00.000+02:00

Jonathan is terug uit Amerika en ik heb behoorlijke pijn.

2007-09-10T17:23:00.000+02:00

Ik ben weer thuis uit het ziekenhuis. En het voelt goed. Ik ben nog niet helemaal pijn vrij, maar wel omgeven door deskundige ondersteuning van de thuiszorg dat ik het aandurf. Ik wil het liefst thuis zijn, mits dat kan. En in mijn geval is pijn toch een belangrijk aspect of ik me veilig voel.
Ik heb een pompje meegekregen met morfine. Dat kan ik deels zelf besturen (een extra 'bolus' geven) en het thuiszorgteam kan het bijstellen wat betreft de voortdurende afgifte van de pijnstilling. Ik heb er voldoende vertrouwen in om thuis de loop der dingen af te wachten.

2007-09-07T15:03:00.000+02:00

Tineke:

Peter is wat opgeknapt van het infuus, ligt veel op bed en loopt kleine stukjes op.
De pijn in de buik is er nog steeds tijdens lopen en zitten.
De pijnpomp is echt uit proberen. Er is continue pijnstilling via een naaldje in de buik maar ook kan Peter zelf op een knopje drukken en zichzelf daarmee naar eigen beheoefte een dosis geven.
Bijvoorbeeld tijdens het lopen.

Gister gesprek met de transferverpleegkundige en bij ieder gesprek merk ik dat bij mij de tranen hoog zitten. Nu is Peter meer verstild.
We wisselen dat onbewust steeds af.

2007-09-05T23:14:00.000+02:00

Tineke:

We lagen nog in bed toen de ligambulance voor de deur stond, wilden eigenlijk niet onder ons dekbed vandaag komen maar binnen een kwartier was Peter onderweg naar het AVL voor de geplande opname om een morfinepompje te laten plaatsen en een scan van de buik te laten maken.
Ik wat later in de auto erachter aan.
Pijnarts kwam.
Scan werd gemaakt, pompje werd geplaatst en Peter kreeg ook een infuus, Peter had de laatste dagen te weinig kunnen drinken.
Het drinken lukt met het verdikkingpoeder beter en Peter at zelfs een stukje vis en kleine stukjes fruit.
Alle ziekenhuisregels overtredend / oogluikend toegestaan om 23.00 pas weggegaan.
Het afscheid nemen valt ons steeds zwaarder.

2007-09-04T23:24:00.000+02:00

Vanavond waren Tineke, Kasper en Katinka naar Carre voor een circusuitvoering. Ik had Pita gevraagd om op mij op te passen. Plotseling belde Catherine dat ze graag vanavond langs wilde komen. Fransje was er op dat moment ook, dus wel veel en druk. Maar ja, vooruit dan maar. Toen ze aankwamen viel het me wel op dat het lang duurde voor ze binenkwamen. Opeens schreed ze in vol ornaat in haar trouwjurk binnen: prachtig! Ik was helemaal ontroerd. Het was heel fijn om de dag erna over hoe het allemaal was geweest van gedachte te kunnen wisselen. Ik heb volop genoten.

2007-09-04T14:49:00.000+02:00

Tineke:

Ben voortdurend aan het schakelen.
Tussen het liefdesmaatje van mijn grote liefde met zoveel emoties en de verzorgende die observeert en probeert het goed mogelijk te doen maar ik heb het gevoel nog midden in mijn opleiding te zijn.
Na, als maatje, steeds Peter te hebben zien kokhalsen waarbij ik het zelf wel zou willen overnemen om hem te ontlasten lukt het me opeens zondagavond eventje de afstand te maken om opeens als fyiotherapeut /verzorger te zien wat er gebeurt.
Peter verslikt zich steeds, voor de leek onmerkbaar, in het drinken van dunne vloeistoffen zoals water en thee en dat gaat niet gepaard met een krachtige hoestbui maar met kokhalzen.
Opeens zie ik dat en herinner ik me een lezing van een logopediste in het AMC hierover.
Ik heb haar telefoonnummer en heb haar meteen aan de telefoon en inderdaad het klopt.
Peter is verzwakt en niet alleen in de spieren die je kunt zien maar ook in de spieren die met slikken en ademen te maken hebben.
En dat valt veel minder op zeker als je zoals Peter wel op loopt.
We nemen samen alles door en zo'n academisch netwerkje is dan wel een luxe.
Simone is een leuke meid en heeft enorm veel kennis op dit gebied en gecombineerd met mijn eigen kennis als fysio zijn de leefregels duidelijk.

Zondagavond en ik transformeer weer van verzorgende naar minnares en maatje.

We ontvangen veel lieve post en dat steunt enorm.