Pita en ik voor we samen gingen eten bij Birbey een Turks restaurant in de buurt. Op de een of andere manier worden het steeds twee foto's.

 
 

 
 

Woensdag 30 december 2005

Het is wonderlijk hoe alles verschuift als je ziek wordt. Wat vooral opvalt is, dat je -mijn- wereld heel klein wordt. Het aantal contacten met mensen beperkt zich, het aantal mensen waarmee je contact hebt beperkt zich, kortom op het niveau van contacten vindt verandering plaats. Dat levert ook de broodnodige rust op. Maar het maakt ook schrijnend duidelijk dat je niet meer kunt wat je kon. Vaak voelt dat erg verdrietig. Het is ook onwennig voor mensen die mij kennen of en hoe en hoe vaak ze contact moeten leggen. De verschillen zijn groot. De een benadert me als vanouds, de ander neemt duidelijk meer afstand. Ik weet niet precies wat ik zelf zou doen in een vergelijkbare situatie.

Wanneer ik mijn gevoel volg, dan heb ik behoefte aan contact. Veel contact. Maar op de een of andere manier moet het passen bij de fysieke energie die ik wel of niet heb.

Dinsdag 29 november 2005

Als mens bevind je je altijd in een groep. Binnen die groep heb je contacten. Sommige zijn heel intensief, andere wat minder en ook in de tijd verandert er nogal eens het een en ander.
Een ernstige ziekte zoals die van mij verandert de vaste patronen. Ineens vraagt iedereen niet alleen hoe het met me gaat, maar krijgt die vraag ook een andere lading, een andere dimensie.
In het begin wist ik niet goed wat te antwoorden. Enerzijds had ik de neiging uitvoerig op vragen in te gaan, anderzijds wilde ik de vraag niet horen cq er niet over nadenken, er niet op antwoorden.
Achteraf kan ik vaststellen dat het behelpen blijft. Het is iedere keer weer een avontuur om je in grote groepen te begeven. Omdat steeds de vraag hoe het met me gaat dreigt.

Hoe gaat het met me?

Afgelopen zomer had ik drie jaar prostaatkanker. In de afgelopen jaren hebben de artsen in het AVL (Anthony van Leeuwenhoekziekenhuis, speciale kankerkliniek in Amsterdam) deze vorm van kanker bestreden met hormoonkuren. Zoladex is de ene, die via een injectie onder de huid een capsule inbrengt die gedurende drie maanden mijn testosteron tot nul terugbrengt. Casodex is de andere kuur. Die werkt met drie pilletjes per dag en verder vergelijkbaar als Zoladex.
Bij Casodex kreeg ik Tamoxifen om te voorkomen dat ik borsten kreeg.
Ik heb beide kuren gehad en vooral bij Zoladex had ik het idee dat ik een ander mens werd, dat ik mijn identiteit verloor.
Om de drie maanden ging ik ter controle naar het AVL. Ik liet dan bloed prikken. De tumormarker (PSA) zou dan zo laag mogelijk moeten zijn, tussen 0 en 4. Een poos is ie redelijk laag gebleven, mar de laaste controles liep de PSA sterk op, een verdubbeling in drie maanden.
Inmiddels is de PSA bijna 60.

Het was verbazingwekkend hoe fit ik bleef, ook al kon ik een heleboel niet meer.

 

 

Het idee lijkt simpel.
Zo'n weblog biedt de mogelijkheid om een aantal mensen in een keer te voorzien van informatie. Maar welke informatie dan wel en wat niet?
Het is kastig om daar vooralsnog de weg in te vinden.
Voorop staat dat ik zonder mijn ziekte niet aan zo'n dagboek op internet zou zijn begonnen.
Mar om er een ziekteverslag van te maken gaat me veel te ver.
Om te keuvelen op internet: daar voel ik ook niets voor.
Ik begin gewoon met me voor te nemen iedere dag iets te schrijven.
Tineke vond de foto voor de open haard niet zo flatteus.
Vandaar een nieuwe -flatteuze?- foto.peterpeelsvandaag