Vandaag met Pita naar IKEA geweest om op"woonsdag"een kast voor Kasper te kopen. We hebben vervolgens koffie gedronken temidden van een specifieke groep Hollanders die uit waren op een IKEA ontbijt a raison van 1 euro. Pita heeft fotolijstjes gekocht en ik heerlijke haverkoekjes.
's Avonds kwamen Jonathan en Pita eten en Marian kwam op de thee.
Ik had van Tineke een ei met viooltjeszaden gekregen, maar daar is het een en ander fout mee gegaan. Ik kon het prima lezen zonder Beppie's loep.
Morgen boodschappen doen voor de meute die om plusminus 20 uur op Schiphol landt.
Beetje opruimen, baard scheren in Sean Connery look, bed opmaken, laptop weer op slaapkamer, auto vol tanken en bandenspanning controleren, moestuin beschouwen, misschien parasolvoet cementeren en de hoeven onder het bankje uitzagen, kortom we komen de dag wel door!

If this is goodbye

my famous last words
are laying around in tatters
sounding absurd
whatever I try
but I love you
and that's all that really matters
if this is goodbye

your bright shining sun
would light up the way before me
you were the one
made me feel I could fly
and I love you
whatever is waitng for me
if this is goodbye

who knows how long we've got
or what we're made out of
you know there's a plan or not
there is our love
I know there is our love

my famous last words
could never tell the story
spinning unheard
in the dark of the sky
but I love you
and this is our glory
If this is goodbye

Mark Knopfler en Emmylou Harris
"All the roadrunning"

Het regent vandaag met tussenpozen. Maar het regent.Onze Griekenlandgangers weten inmiddels niet meer wat regen is. Ilyas - een medevolkstuinder van Turkse origine- verblijft de maand augustus in Turkije. Voor zijn vertrek hadden we hier Turks weer, na zijn vertrek Nederlands weer. Aan de telefoon vertelde hij schaterlachend dat hij het mooie weer mee had genomen naar Turkije. Begin september komt hij terug. Ben benieuwd of hij het Turkse weer mee terug neemt naar Nederland.
Marion kwam wat koeken en brood brengen voor deze vrijgezel...........
Word je toch stil van.

WAAROM KRIMPT DE PENIS BIJ KOU?

Van maatje banaan, via maatje augurk, naar maatje garnaal: laat het mannelijk lid maar schuiven! Voor het eerste volstaat een de-erotiserende opmerking voor het tweede een plens koud water. Het orgaan dankt die schuifcapaciteit aan zijn aparte bouw: het bestaat voor een groot deel uit bloedvaten en die kunnen vol- of leeglopen. Wel, en bij plotselinge koude vernauwen de aanvoerende bloedvaatjes zich, terwijl de afvoer gewoon doorgaat. Een beschermingsmechanisme: een kleine penis ligt dichter tegen het lichaam aan en blijft dus beter op temperatuur.

In Japan bestaat de angst bij mannen dat hun penis zo verschrompelt dat hij zich terugtrekt in hun buik en ze daaraan zullen sterven. Dit psychiatrische syndroom heet door "koro".

Wanneer een vrouw het bovenstukje van haar badpak verliest dan is dat zelden toeval.
Ze moet dan of een nieuwe bikini kopen of ze kiest voor een andere oplossing. Die andere oplossing is interessant, want meestal kiest ze de optie om in een T shirt te gaan zwemmen. De aanraking van katoen en tepel doet de tepel steigeren. Zou dat:
a) een prettig gevoel zijn
b) een mogelijkheid de aandacht van mannen op de boezem te vestigen
c) een imitatie van Bo Derek uit 10 zijn

Er zijn vast deskundige lezers onder mijn weblogbezoekers. Gaarne uw advies cq mening.

Slecht geslapen. Ik wilde gaan grofvuilen, maar het regent onmatig.
Dan maar eerst een stukje voor het weblog.
Het is een interessante wijk voor grofvuil. Wat me vooral opvalt, is het grote aantal planten dat wordt weggedaan. Met name kamer- en kuipplanten die het niet meer zo doen of zijn bevroren. Vaak met het prijskaartje er nog aan. Zo vond ik laatst een olijf met een gedraaide stam met een prijskaartje van 55 euro! En nu weet ik niet goed wat ik er mee moet.
Verder veel vaste planten en eenjarigen. De potgrond is nog uitstekend voor gebruik op de moestuin en de bovengrondse delen verhakselen we voor de composthoop.
Verder tref je veel afdankertjes aan. Soms vergaand versleten, vaak niet. Dan zijn de eigenaars er op uitgekeken en wordt het vervangen door iets nieuws. Als Tineke en ik op zondagavond -iedere maandagochtend wordt het grofvuil opgehaald- gaan grofvuilen merk je dat er collega-grofvuil-speurneuzen zijn. Niet veel en vaak met specifieke belangstelling. Zo halen diverse allochtonen met busjes witgoed op. Geen concurrentie voor ons.
We werken ook op bestelling. Zo heeft Joke een tafeltje, Dineke een gietijzeren bankje, mijn moeder en ons Marlies zo'n "benkske", Kees een vuurkorf en Tineke een glazen vaas voor de papyrusplant.
Op dit moment is de bestellijst leeg en dat betekent dat we uiterst kieskeurig zijn waar we ons over ontfermen.

Het is grappig om te merken dat ik wat later naar bed ga, maar niet vroeger kan opstaan.
Ik heb de afgelopen dagen drie muisjes naar de eeuwige jachtvelden geholpen.Tineke noemt ze eufemistisch muisjes, want muis of muizen straalt iets levensgevaarlijks uit. Ik heb er vanavond nog een gezien, dus we gaan nog even door. We hebben nog tot donderdag tijd want dan komt Katinka terug en moet ik overschakelen naar de levendvangende methode, maar dat is lastiger. Het lijkt wel of die muizen ruiken dat er broertjes en zusjes in de val hebben gezeten.
De gewone muizenklemmen houdt ik even boven de vlam van het fornuis en dat maakt dat de dodemuizengeur er afdoende uit is.
Ze eten het liefst vlees, brood en -raar genoeg- het minst graag kaas. Waar komt dat verhaal van die kaas en muizen toch vandaan?
Tineke en ik hebben uit Denemarken een superlevendvangendemuizenval meegenomen. Ecologisch helemaal verantwoord, maar nog geen muis(je) mee gevangen. Je vraagt je af of de val wel in de praktijk beproefd is. Of zouden die Deense muizen minder slim zijn dan de Hollandse?
Ik merk wel dat er een paar dagen tussen het vangen zit. Blijkbaar zit de schrik er even in als een lid van de familie het leven heeft gelaten.
We hebben in de tuin en de schuur ook muizen. Die in de schuur vind ik met name vies, omdat het naar muizenpies gaat ruiken. Vandaar een poging om de ventilatiespleten van de schuur muisdicht te maken.
De muizen in het kippenhok en de hut zijn relatief slim, anders worden ze door de kippen of de kat opgegeten. Die onder de houtstapels zijn een stuk brutaler met het voorspelbare gevolg dat er af en toe een gestrikt wordt door een kat.
De buurtkatten zijn allemaal dol op onze tuin, zowel voor ontbijt, lunch als diner.

Het is oogsttijd en het lijkt wel herfst. Het regent bij tijd en wijle. Ik heb juist onze laatste Jakobsappel opgegeten. Op de aanrecht staan een volle bak met gele pruimen, net geplukt van een boom in de tuin zo zwaarbeladen dat Jantje nog wel even zijn best kan doen. Ik heb ook een bak met bramen geplukt, want mijn plukster ligt met der luie reet in de Griekse zon te blakeren. Ze schreef per SMS dat haar uiterlijk een roestkleurig aanzien heeft gekregen. Tja, kunst met zo'n snel bruinende huid en tweeenveertig graden.
Ik ga er jam van maken met Marmello.

Het is oogsttijd en het lijkt wel herfst. Het regent bij tijd en wijle. Ik heb juist onze laatste Jakobsappel opgegeten. Op de aanrecht staan een volle bak met gele pruimen, net geplukt van een boom in de tuin zo zwaarbeladen dat Jantje nog wel even zijn best kan doen. Ik heb ook een bak met bramen geplukt, want mijn plukster ligt met der luie reet in de Griekse zon te blakeren. Ze schreef per SMS dat haar uiterlijk een roestkleurig aanzien heeft gekregen. Tja, kunst met zo'n snel bruinende huid en tweeenveertig graden.
Ik ga er jam van maken met Marmello.

"De Griekse filosoof Epikouris (Latijn Epicurus)leefde in Athene van 341 tot 271 voor Christus. Hij was een hoogstaande, imponerende persoonlijkheid, maar ook eenvoudig en hartelijk. Over geluk dacht hij in termen van een bestaan zonder smart en onrust. Dit ideaal kan allleen door redelijk inzicht, oefening en zelfbeheersing bereikt worden. De mens moet eenvoudig leven, zijn behoeften tot een minimum beperken, alle eerzucht en ijdelheid vermijden, rechtvaaridg, wellevend, deelnemend en vriendelijk zijn zonder zich evenwel, in welk opzicht dan ook, van zijn stuk te laten brengen.Daarbij hoort een wat teruggetrokken leven".
Uit: "Wolfsklauw" Frans Hoppenbrouwers

Vanochtend de dakgoten voor en achter vrij gemaakt van prut. Vier grote emmers vol zaten erin. Meteen het mos van het balkon verwijderd en de afvoeren voor en achter van de dakjes schoongemaakt en doorgespoeld.
De trap naar zolder een eerste maal geverfd.
Boek geruild met Dineke.
's Middags naar Florentine (Sikkel) in Utrecht. Zij opende haar verbouwde schuur.
Van deze schuur heb ik jaren geleden het pannendak afgehaald, nieuwe balken opgelegd, afgeschot met underlayment, nieuwe panlatten, en de Oudhollandse dakpannen weer terug. Een klus van een week voor twee personen. Het was gelukkig mooi weer, want zo'n dak ligt wel een aantal dagen open.
Ik kan steeds slechter lopen. Zeker op wat langere afstanden, maar ik blijf me toch maar oefenen.De pijn valt me zwaar, de pijnstilling werkt maar ten dele soepel. Maar misschien moet ik me juist wat rustiger houden???
Morgen ben ik van plan met de auto naar Utrecht te gaan, maar ik moet eerst nog zien of dat lukt.

Vanochtend een enthousiaste Jos aan de telefoon: hij had mijn weblog gelezen!
Joyce Parlevliet kwam langs, even naar de tuin geweest. Haar wat spullen meegegeven voor Utrecht. Morgen ga ik naar Utrecht voor de Open Schuur. Vanmiddag naar de stad voor broodjes. Op de terugweg vond ik een mobiele telefoon in de tram. Bij Dineke gegeten samen met Loren. Dineke adviseerde me om in het adressenbestand van de gevonden telefoon bijv. "moeder" te bellen. "Moeder" zat er niet in maar wel "Mama".
Gebeld en binnen de kortste keren een alleraardigste knul op de stoep met twee flessen wijn en dolgelukkig dat hij zijn telefoon terughad!

Ik was vanochtend moeilijk vooruit te branden.

Met Pita en Jos gegeten in Pont 13. Daarvoor gingen we naar de Houthavens bij de Spaarndammerbuurt. We moesten met een klein bootje naar de overkant, waar een oude veerpont lag, zoals die vroeger over het IJ op en neer voer tussen Amsterdam Noord en het Centraal Station. De veerpont was vroeger toegankelijk voor auto's en bussen. Het dek is van hout en de opbouw nieuw gemaakt met een excentrisch rond dak. Prachtig uitzicht over het water tussen Houthavens en IJ. Alleen al het langzaam aan donkeren van de avond op zo'n plek is de moeite waard.
Het eten was uit de kunst. Jos wist te vertellen dat Johannes van Dam een 9+ voor dit restaurant had gegeven. Ik had een vegetarisch hoofdgerecht "Verzonken frittata"
met rucola. Het gerecht was gedrapeerd onder en boven een grote paddestoel met een bedje van stripjes courgette. Erop een klodder tomatensaus met veel basilicum en heerlijk. Pita had een witte vis, maar het leek meer op een bouillabaise. Zo'n vispotje uit Marseille. Jos had een schaap met bot eraan. Wat aan de koude kant maar doordrongen van een de smaakpapillen betoverende smaak.
Als dessert voor Jos een exquise kaasplateau, Pita expresso en ik een pecanpie met kaneelijs. Jammie, jammie.
Tot slot Jos en ik een capuccino en Pita een witte dessertwijn.
De rekening viel Jos mee.
Tineke, het ei heeft niet gespoten!!!!

Tineke zit morgen een week in Griekenland. One more week to go!
Vandaag met Catherine -die op de fiets uit de Bijlmer kwam- schoenen gekocht bij Birkenstock op de Constantijn Huygensstraat. Koffie bij Zouk. Daar kwam Pita ook. Daarna gingen ze naar het huis van Jonathan om daar eten te maken en -uiteraard- te nuttigen. Met zijn drietjes booodschappen gedaan bij de biologische winkel. Catherine was mee geweest naar de volkstuin. We hebben volop courgettes op de tuin.
Wat kiezen die schatten in de winkel om te eten -juist, je raadt het al- courgette!!
Ed heeft vandaag zijn pand betaald. Ik heb het van de kerfstok afgehaald.
Pita had uit New York een pak Starbuck's koffiebonen meegebracht, een pond.Dat ben ik nu aan 't malen in de van Joke gekregen schootkoffiemolen. De koffie is Fair Trade en het pak is na opening een week houdbaar. Dat zou inhouden dat ik een week lang overwegend aan het koffie malen of drinken ben. Dat wordt oude koffie malen en drinken en vooral genieten in de eerste week na opening van hdet pak!

Natasa -de dochter van de zus van Tineke- belde. Pita en Jos waren te eten. We gaan in dezelfde samenstelling op donderdag eten in de Pont.
Ed -de echtgenoot van Joke die vanavond naar het Openluchttheater in het Amsterdamse Bos was- kwam een biertje lenen.
Ik gam het bad en bed frequenteren.

Ria (de zus van Tineke) belde vanavond.
Morgen komt Pita eten. Het regende vanmiddag zo hard, dat we geen pruimen hebben geplukt. De buurvrouw was weggeregend op camping in Schoorl. Ik vind het niet zo erg, al dat water. Ik was met Joke op de tuin en hij is prachtig.
Jammer dat Tineke mijn fototoestel meeheeft, anders kon ik haar laten meegenieteen van de mooie luchten en tuinen hier. En nu maar hopen dat ze mooie plaatjes uit Griekenland meebrengt.
Tineke -voor als je dit leest-wanneer je een mail wilt sturen: alleen peterpeels@xs4all.nl of je eigen AMC account zonder mij erbij. Je hebt ze nu door elkaar gebruikt.
Ik heb je boodschap wel gekregen. Lief.
Ik ben moe.

Het regende vandaag apenootjes. Ik wilde naar het pre historisch dorp in Eindhoven. Daar was een dag over eten in die tijd. Ben niet gegaan het was echt te slecht weer.
Ik mis Tineke verschrikkelijk. Wat afleidng helpt, maar steeds voor kort.
Gelukkig spuugt het antieke lampje van moeder Hilllebrand iedere dag een briefje uit. Beter een schrale troost dan geen.
Vanaond soep van Ed (en Joke(?)). Grappig is dat wel: die liefdevolle zorg voor een tijdelijke vrijgezel.
De (Jacobs) appelboom in onze tuin heeft moeite om zijn appels goed te houden in deze pletterende regenbuien. Ik overweeg om ze te plukken.
Morgen ga ik met Ed en Joke pruimen plukken -eigenlijk de pruimenboom schudden- met behulp van een laken.

Heb vandaag bij Anneke (van Wijk) in de tuin gezeten en gebuurt. Heerlijk, "brings back old memories!".Anneke werkt in het HDI (Heleen Downing (?) Instituut) waar ze kankerpatienten begeleidt. Maar daar hebben we het ternauwernood over gehad.
Ze was een weekje op pad geweest met een Brabantse pelgrim: Henricus. Ze was o.a. bij Ben Eskes geweest. Hij heeft een biologische tuinderij die ik bezocht heb. Ben heeft ook nog cursus bij mij gedaan. Ook in het Kruidenrijk -de naam zegt het al- ws ze geweest. Anneke was geraakt door de landschappelijk lage kwaliteit van maisakkers en enorme aardbeivelden. En de hoge kwaliteit van Ben zijn bedrijf en Het Kruidenrijk.
Het was een mooie dag.

Uit Trouw van vrijdag 18 augustus 2006.
Freek de Jonge zegt in een interview dat hij de kerkdienst gebruikt als metafoor voor zijn boodschap:
"Dat het niet om de inhoud gaat maar om de vorm. Het ongeluk van de mens schuilt erin dat hij niet de juiste vorm weet te vinden. De inhoud is er, want alles is er altijd geweest en zal er altijd zijn. We ervaren vernieuwing als dat wat er al is een andere vorm aanneemt.We slagen er niet in om met de vorm die we nu hebben gelukkig te worden. We zijn gelukkig als we onszelf geen existentiele vragen stellen".
Pag. 5 van De Verdieping / Religie&Filosofie.

Er was vanavond een prachtige aflevering van "Gardeners World" op de BBC.
Het ging over de zin van stadsparken. Dat ze in het midden van de negentiende eeuw zijn ontstaan in de grote industriesteden van Engeland.Met name om economische redenen. De fabrieksarbeiders en hun vrouwen en kinderen leefden vaak in erbarmelijke omstandigheden. In plaats van in de kroeg te zitten was er nu een alternatief met natuur en cultuur op loopafstand. "The Victorians" keken niet op een paar centen bij de inrichting van hun parken. Maar het fit houden van hun arbeidspotentieel was ze een paar stuivers waard. Dat er filantropische overwegingen achter zaten was -volgens de uitzending- een misvatting.
Rond 1850 ontstonden zo de eerste stadsparken in Engeland. Al spoedig kwam een Amerikaanse landschapsarchitect met het idee om op Manhattan een soortgelijk park te maken voordat alle ruimte was vergeven voor gebouwen.Die ruimte was juist gerealiseerd door de Britten, die alle bomen hadden omgekapt. Dit park werd het latere "Central Park".

Vandaag begint de dag met regen. Ik maak er maar een vanalles en nog niks dagje van.

Eric Clapton, bijna twaalf uur, mijn eerste dag zonder Tineke. Ik voel me verweesd. Weet niet wat te schrijven. En dat overkomt me zelden.
Morgen is er weer een dag.

Marion was op bezoek om plantjes op te halen. Tweejarigen als stokroos, teunisbloem, kaardebol, vingerhoedskruid, mottenkruid en damastbloem.
Verder wat vaste planten als kardoen, twee soorten salie, klimaardbeien en nog zo het een en ander. Pita was mee, maar die wilde de prullenbak zonder deksel niet.
Ik heb een stuk natuursteen meegenomen van de tuin om een voet voor de parasol te maken. Op dit moment staat Pita in de keuken te kokkerellen om een maaltijd in elkaar te sleutelen. Wordt vast lekker.
Marion verelde dat de Boterbloem op zaterdag brood gaat verkopen. Ben benieuwd of dat ook zo is.

Vanochtend Tineke naar Schiphol gebracht. Ik ga mijn weblog gebruiken om haar op de hoogte te houden van mijn reilen en zeilen hier.
Niet omdat het allemaal zo spannend is wat ik doe (cq kan) maar toch ga ik proberen een informatiestroom richting Griekenland op gang te houden.
Na thuiskomst heb ik eerst het huis zo heringericht zodat ik het het allerprettigst vind. Ik heb wat in huis en tuin geklungeld. sMarlies wil het "benkske", dus ga ik dat uit elkaar halen en reviseren.
Joke was er om plastic zakken te lenen, die ik niet had. En het Parool terug gebracht naar Dineke en even bijgepraat.
Ik moet goed op mijn pijnstilling letten, anders heb ik aan het eind van de periode dat zo'n pil qua werking afloopt, last.
Hopenlijk wordt dit nog wel wat beter en bij voorkeur gaat die pijn weer weg....

Op de televisie was een programma over een oude vrouw, Sjoke Jansen. Ze leefde tot voor kort in de Kempen in een langgevelboerderij uit 1610. Ze haalde water uit de put, verwarming en koken deed ze op een open vuur, ze sliep in de bedstee met maisgras eronder (want dan kreeg je een lekkere kuil) en was al vijftien jaar het erf niet meer af geweest. Ten tijde van de opname was ze tachtig.
"Vasthouwe an diejen ouwen trala" zou mijn vader zeggen.
En natuurlijk, veel veranderingen gedurende de laatste decennia waren verbeteringen.
Niet voor niets leven mensen langer en over het algemeen gezonder.
Maar zijn we daarmee ook, zoals Sjoke Jansen terecht opmerkte, tevreden mensen geworden of gebleven. Sjoke betitelde zichzelf als tevreden en gelukkig.
Op de markt in Eersel -in het hart van de Brabantse Kempen- staat een beeldje van de tevreden Kempenmens: "Den contente Mens".
Het beeldje verbeeldt een oud boertje.
Zou de huidige generatie bewoners van de Kempen zichzelf nog steeds als "content" als tevreden en gelukkig betitelen? Ik waag het erop me dat af te vragen.
Het lijkt erop of relatieve welvaart niet per se een opstap is naar een gelukkiger leven. Maar wat is dan "dien eigen aard" van de huidige Brabantse Kempen nog?
Misschien moeten we het aan Gerard van Maasakkers vragen?

"Het weer en vrouwen, kan je niet vertrouwen" zei de man op Showroom uit Baflo.

Tineke en K&K gaan donderdag voor twee weken naar Griekenland.
Ik blijf thuis.

Morgen ga ik naar Utrecht. Marian wordt drieenvijftig.Volgens haar een dwars getal.

Ik begin er aan te wennen dat ik niet zonder pijnstilling kan.

Ik ben een boek aan het lezen van A.H. Almaas "Luminous Night's Journey".Het is een van de drie boeken die ik van Fransje (de Waard) te leen heb.
Almaas is de grondlegger van de "Diamond Approach, a contemporary spiritual teaching that incorporates traditional wisdom with modern psychological knowledge".
In 1975 heeft hij daarvoor de Ridhwan School opgericht.
Wat ik er bijzonder aan vind is dat het auto-biografisch is.

Ik zou zondag met de meiden naar Ruigoord zijn gegaan. Ruigoord is een gehucht tussen Amsterdam en Ijmuiden waar sinds de jaren zeventig een kunstenaars kolonie is gevestigd. Zij organiseren jaarlijks een Landjuweel festival.
Naast veel theater was het thema dit jaar "Fair Energy": op een eerlijke manier omgaan met energie. Ik weet niet of ze daarmee ook menselijke energie bedoelden, maar dat leek me een aardige toevoeging.
Zaterdagavond heb ik het afgeblazen -in overleg met Catherine- omdat er zeer regenachtig weer werd voorspeld voor zondag. Zondag was het prachtig weer.

Ik kreeg een kaart van tante Zuster, de oudste zus van mijn moeder. Ze is non en slijt haar oude dag in een klooster te Uden.
Ze is tevens mijn peettante. Ik krijg de zegen van God. Waarschijnlijk heeft tante Zuster betere connecties bij Hem dan ik, dus da's mooi.

 
Typische voedselpompplanten. Niet die twee mannen en geen grapjes over die mannen! 

Ik heb van Tineke voor mijn verjaardag een horloge gekregen. Het is afgeleid van een Zwitserse spoorwegklok en ik vind hem prachtig.

Mijn moeder belde. Ze had aardappelen gerooid. De honderd poters van mijn overenthousiaste zus Marlies. De aardappelen reageren op de warmte van de afgelopen zomer. Ze groeien minder hard, liggen sneller 'bloot' boven de grond en worden groen,
beginnen al met het maken van uitlopers en ze rooien makkelijk. Zeker een aardappel als Nicola heeft dan een wit velletje.

De moestuin heeft het moeilijk. Het is ook een bijzondere omschakeling: van heet en droog naar veel kouder en heel veel regen. Ik ben tevreden over het waterbufferend vermogen van onze kleigrond. Na twee jaar van veel organisch materiaal toevoegen, compost, er niet over lopen dan met planken, maximale voedselpomp (= het laten groeien van diepwortelende planten, die je afsnijdt en composteert en waarvan de wortel afsterft in de grond) is de grond in een goede conditie. Voor mij is dat vijftig procent minerale stof, vijfentwintig procent water en vijfentwintig procent lucht. Een klein deel is dan organisch materiaal wat uiteindelijk humus wordt.
De bewerkbaarheid van de grond is al veel beter. Tijdens de droogte van de afgelopen periode kregen we ook veel later scheuren in de grond (maar we kregen ze wel!).Kortom er is nog werk aan de winkel.
Uiteindelijk is het doel om de grond te voeden, zodat die de (alle!) planten kan voeden. En niet de plant rechtsstreeks te voeden.

Uit: "Het Zandkasteel" van Ton van der Lee

Pag. 169 "Ik klim naar het dak en kijk om me heen, ik zie het huis, de rivier,de binnenplaats, de boomgaard en ik denk aan de ceremonie van Younou, die nu alweer twee jaar geleden op de vier hoeken van de cour zijn paardenbotten begroef. Een bot voor moed, een voor kracht, een voor overwinning in de strijd, en een voor liefde. Het heeft tot nu toe gewerkt, de kwade geesten zijn buiten gebleven. Maar ik heb nog lange jaren te gaan. Moed en kracht, vechtlust en liefde. De eigenschappen van het paard. Ik zal ze nodig hebben....."

Ziek zijn is de afwezigheid van gezondheid en gezond zijn is de afwezigheid van ziekte. Maar wanneer voel je je nu precies gezond en hoe definieer je ziek zijn?
In de afgelopen maanden werd er vaak tegen me gezegd, dat ik er zo goed uitzag. Dan dacht ik: in vergelijking met wat?
En mijn tuinmaatje vond dat ik nog zo veel kon. En dat vond ik dan weer niet, want ik vergeleek het met wat ik ooit kon.
Mijn Surinaamse medebroeder Eugene begint iedere ontmoeting steevast met: "Hallo, Petta, gezondheid, da's belangrijk!" En gelijk dat ie heeft.
Veel zaken in het leven heb ik met veel inzet verworven. En juist de laatste jaren ging me het leven steeds gemakkelijker af. Alsof zaken niet meer verworven hoefden te worden maar naar me toe kwamen. Alsof je eerst de akker rijp hebt gemaakt voor het zaad, het gewas gegroeid en gerijpt is en de tijd van oogsten is aangebroken.
Ik realiseer me dat mijn leven een proces was en is. Met dien verstande dat ik meer gericht was op het proces dan op de uitkomst. En nu ik meer op de uitkomst uitkom, me er meer mee verbonden voel, wordt ik ziek. Op zijn minst tragikomisch.

Op de Boerenmarkt op de Noordermarkt in Amsterdam kwam ik een kraam tegen van Beesupport. Een Amsterdamse stichting die bijenhouders in Zimbabwe/Afrika ondersteunt.
Ik ben donateur geworden. Hun website is Beesupport@hotmail.com
Hun motto: "Alle bijen helpen".

Uit: "Volksverhalen uit de Kempen" door Josien Stehouwer

Het dure varken
Jantje Smeets kwam bij een boer om een varken te kopen. Hij schrok toen de boer duizend gulden vroeg. "Honderd gulden geef ik en geen cent meer" zei Jantje.
"Da's wel een verschil" zei de boer "maar vooruit maar."
Terwijl de boer het geld aan het natellen was, vroeg Jsntje waarom de boer tevreden was met zoveel minder geld.
"Ach" zei de boer "ik dacht dat je het wel aardig zou vinden om een duur varken te hebben."

Ziekenhuis belde. De foto's van mijn rug tonen geen verdergaande afwijkingen en de echo gaf ook geen uitsluitsel over de oorzaken van mijn pijn.
De belafspraak met de pijnarts leverde ook niet zo veel op. Ik heb een ingezakte wervel, die mogelijk de pijn veroorzaakt. Ook de pijnbestrijding is lastig, omdat ik eigenlijk steeds moet stoppen met de pijnbestrijding om te kijken hoe het er mee staat.

Het boek "Het Zandkasteel" is geschreven door een filmman. Dat verbaast me niet, want het hele boek is een lange zoektocht naar een fictieve werkelijkheid. Dat kan je vormgeven in een film. Maar je kunt het boek ook lezen als een uitgebreid scenario.
Zijn boek is echter een verslag van een zoektocht, die ook werkelijk heeft plaatsgevonden. Wat diepe indruk op me gemaakt heeft is hoe hij de Afrikaanse ziel beschrijft. Hoe hij aangeeft hoe anders veel Afrikaanse mensen tegen de werkelijkheid aankijken.
Ik moest denken aan een project wat wij jaren geleden hielden op de basisschool waar ik werkte. Naar aanleiding van een bezoek van twee Nederlandse jongens zetten we een uitwisselingsproject op met Mali. Afrikaanse en Nederlandse kinderen vertelden elkaar onder andere hoe hun dag eruitzag.
Naar aanleiding daarvan wilden de Nederlandse kinderen best in Afrika wonen, maar de Afrikaanse kinderen niet in Nederland!

Pita wilde graag een plant van een kubieke meter in haar kamer. En ze informeerde bij mij of ik die beschikbaar had.
We zijn vanmiddag samen naar de Botanische Tuin van de VU (Vrije Universiteit) hier in Amsterdam gefietst. Pita heeft voor twee euro een Fatsia uitgezocht. Ben benieuwd of ze die in leven houdt. Ik denk het wel.
Als toetje hebben we er voor een luttel bedragje nog twee vetplantjes bijgedaan voor in de potjes van de overleden viooltjes.

Aan de haven van Spaarndam bij restaurant "Stille Waters" en het kerkje van Ruigoord.
Dat rode T-shirt ben ik.

  

  

Uit: "HetZandkasteel" van Ton van der Lee
"Ten eerste, een paard is moedig. Ten tweede, een paard is sterk.
Ten derde, wie een paard heeft, overwint in de strijd. En tenslotte, iedereen houdt van een paard. "

Bij de bouw van het huis wordt op de vier hoeken van het huis een paardenbot onder de fundamenten begraven. Dit om de toekomstige bewoners te vrijwaren van malheur. Dit "ritueel van het paard" wordt prachtig beschreven in het boek.
Zoals het boek sowieso een onuitwisbare indruk bij me heeft achtergelaten.
Het zou zomaar toegevoegd kunnen worden aan het boek van Pieter van der Ree: "Organische architectuur" Mens en natuur als inspriratiebron voor het bouwen.

Wat me vooral trof zijn de prachtige beschrijvingen van mensen en landschappen. Daarnaast worden hun interacties uitermate liefdevol geportretteerd. Nergens idealiseert hij Afrika, maar zijn genegenheid voor dit werelddeel is immens. Nergens veroordeelt hij Europa, maar zijn kritische geest kraakt harde noten over zijn geboortegrond.

Het is een existentieel boek, een boek dat vragen oproept over de zin van ons leven.
Het enorme doorgeschoten materalisme in het Westen.
Ik was erdoor geroerd.

Vandaag wezen fietsen in Spaarnwoude. Gegeten in Spaarndam. Prachtig oud stadje aan het voormalige IJ.
We kwamen per ongeluk terecht in Ruigoord. Heel bijzonder.

Het was een bewogen week met veel last van mijn buik. Pijnstilling was geen overbodige luxe. Na het bezoek aan de uroloog op dinsdag heb ik vrijdag een echo en foto's van mijn rug laten maken. Aanstaande dinsdag krijg ik daar telefonisch de uitslag van. Ook heb ik dinsdag een belafspraak met de pijnarts van het ziekenhuis.
Het slaat me een beetje lam, al die fysieke ongemakken.

Vandaag zou mijn vader vijfentachtig zijn geworden.

`Kees en Hanneke op de volkstuin en ik kook water op de wonderkachel.

  

  

Vandaag naar het ziekenhuis. Heb nog steeds last van mijn buik en rug. Maar bovenal heb ik me vertild aan een bankje wat ik vond bij grof vuil. Ik tilde dat-in mijn eentje- achter op de fiets. Mijn rug zei meteen van au.
Ik wil zo lang als maar mogelijk is "gewoon" blijven functioneren, maar je kunt het ook overdrijven.....
Van Babs kreeg ik op mijn verjaardag een boek van Ton van der Lee "Het Zandkasteel" geheten. Het gaat over een man die een succesvol filmproductiebedrijf heeft. In zijn jeugd heeft hij een bezoek (!) gebracht aan Salvador Dali. Die gaf hem een tekening van een organisch gevormd kasteel.
Als volwassen man wil hij op zoek naar de plek waar dat kasteel ligt. Na veel omzwervingen vindt hij de plek in Afrika: Djenne.
Hij besluit zijn bedrijf te verkopen en in Afrika te gaan wonen. Hij laat daar een kasteel van leem bouwen.
Het boek is vooral een beschrijving van de zoektocht, landschap en mensen en hun interacties.