Goed geslapen. Vandaag begrafenis van Tante Bep. Niet mee, mijn lopen is knudde met mijn rechter zwaddervoet.
Ik had bezoek 's ochtends van Marien Faasse en Nelke van der Sloot. Marien heeft bij zichzelf ontdekt dat hij genezende gaven heeft. Hij bood aan om daar met mij mee te werken. Ik was diep onder de indruk van hoe dat gaat. Maar ik weet niet zo goed om daar over te schrijven in mijn weblog. Ik ga daar even over mijmeren. "Verwijlen" zoals de dichter Kahlil Gibran dat zo prachtig benoemd in zijn dichtbundel "De Profeet".

Voor de andere Jonathan: "Radical Enlightenment Contested; Philosophy, Modernity, and the Emancipation of Man 1670-1752".
Oxford University Press. ISBN 0199279225.

Deze studie heeft de ideeen over wie welke rol gespeeld heeft tijdens de Verlichting radicaal op zijn kop gezet. Ik vind dit fascinerend dat dat zo lang na dato mogelijk blijkt. Met name de rol van Spinoza -een van mijn favoriete schrijvers- blijkt veel substantieler te zijn. Tekenend voor het omgangsklimaat in de Nederlanden in die tijd.

Vandaag een prachtige dag. Ben met Tineke naar de volkstuin geweest. Een monnikskap meegenomen naar huis. En wat brekerszand. De oprit naar het konijnenhok is nu af.
Vannacht goed geslapen met allerlei plas-trucs. Fitter daardoor en het pijnstillen lukt ook beter.
Ik ga morgen niet mee naar de begrafenis van tante Beppie. Ik loop te slecht. Misschien dat ik met de taxi rechtsstreeks naar de koffietafel ga.

Vandaag de tuin winterklaar gemaakt, samen met Tineke. Het is nog niet helemaal af, maar wel grotendeels. Ik vind dat altijd heel leuk werk, haast nog leuker dan het weer laten ontwaken in het voorjaar. Iets als het veilig stellen van je schatten. We hebben alle kuipplanten binnen -soms sterk verkleind, bijv. de Brugmansia- of gestekt of de hele plant, afhankelijk een beetje van de grootte.
Sommige planten slaan we op in de kas op de volkstuin bijv. de olijf en de oleander.
En een deel geven we weg bijv. de cactussen en de papyrus.
We hebben samen hout gekloofd. Omdat ik geen bijl meer in het hout krijg met mijn rug hebben we een speciale tactiek, Tineke en ik. Ik houd de bijl vast op het hout en Tineke mept met het vuistje -is een grote hamer- de bijl door de stammen. Dat gaat heel goed in eendrachtige samenwerking. Wie niet fit is, moet slim zijn!
Gister was Joyce Parlevliet van de Bikkershof op bezoek. Zij bracht een echt Bikkershof boeket mee. Ik was er geroerd door. Heel los, met twee kleuren Oost-Indische kers, moerbei, leverkruid, Amerikaanse sering en afrikaantjes. Prachtig van kleur- en toonzetting.
Joyce was nog niet weg of Johan en Ingrid kwamen Tineke feliciteren. Ze waren naar Villa Arena geweest -wonen in Zutphen, broer van de ex van Tineke- op zoek naar stoelen. Laat ze nou uitkomen op de Gispen stoelen die wij de afgelopen periode bij elkaar gescharreld hebben!
En vervolgens hobbelden Ed -weer fit- en Joke binnen.
Ik kreeg een visioen van een boerderij met woonkeuken waar op zaterdag eind van de middag familie, vrienden en buren de tafel delen om te buurten en een hapje c.q. drankje te nuttigen.
Ik ben een rijk mens.

  

  

  

Anna was op bezoek en kuste me haast plat, ze was samen haar vader Adrie, moeder Dicky en broertje Leander.

Gister werd Tineke vijftig. Woensdagnacht om 12 uur kwamen Joke en Ed, Dineke en Ronald (onze buren), Kasper en Katinka (de kinderen van Tineke, die bij hun vader waren) en Jos (de broer van Tineke) een gezongen aubade brengen aan de voordeur. Bovendien stonden er opeens twee stoelen met Sara's in de tuin. Na een drankje binnen, was iedereen rond enen weer naar bed. Heel leuk en gezellig. En vooral bijzonder van Dineke die speciaal op en neer was komen rijden van een vakantiehuisje op de Veluwe waar ze met haar moeder verbleef.
Tineke werd donderdag bedolven onder de cadeau's en de kaarten. Fantastisch!
In de loop van de dag kwam er bericht van tante Beppie (de zus van de vader van Tineke) van 92 dat hier gezondheidstoestand verder verslechterde. Tineke heeft eeen speciale band met haar.
Vanaf een uur of vijf druppelde het bezoek binnen. Niemand was door ons uitgenodigd, maar wie wilde komen was welkom. Ed -de schat- had aangeboden om wat te eten te maken.
Maar op het moment dat de maaltijd zou worden opgediend -toch het 'finest hour' voor de kok- bleek Ed ziek en heeft hij zijn bed opgezocht. Joke -zijn partner en ook een schat- heeft de honneurs overgenomen.
De stemming en de sfeer was ontzettend leuk. Te veel anecdotes om te vertellen.
Tegen tienen kwam het bericht dat tante Beppie -op Tineke's verjaardag!-was overleden. De emoties, die door alle omstandigheden al zo dicht aan de oppervlakte zitten, waren tast- en voelbaar. Maar het was goed. Tante Beppie leed behoorlijk pijn aan ernstige doorligplekken op haar rug en de pijnbestrijding daarvoor heeft een handje geholpen om de door haar vurig verlangde stap naar gene zijde te doen maken.
En nu is Tineke naar haar toe. Ook om met Oom Henk (Beppie's broer) de begrafenis te regelen. Het leven gaat gewoon door.............

"OVER DE VERLICHTING"

In 2001 verscheen van de Britse historicus Jonathan Israel diens alom bewonderde "Radical Enlightment". Inmiddels ook vertaald in het Nederlands. De "Radicale Verlichting" (vrijdenkers,materialisten en atheisten) is inmiddels een begrip en heeft geleid tot een vrschuiving in het gangbare beeld. Eerder was het een beweging die ontstond in ht Frankrijk van na 1750. Maar Israel heeft deze stroming teruggevoerd naar de bron in de 17e eeuwse Nederlanden, bij Spinoza en diens kring.
Dit heeft nieuw onderzoek en publicaties op gang gebracht.(Morgen verder)

Mijn bewegen en pijn is aan de beterende hand. Het gaat wel langzaam.

"IEMAND WORDT GEKEND IN DE MATE WAARIN ZIJ OF HIJ WORDT LIEFGEHAD"

schrijft de filosoof Pauls van Geest in Trouw van zaterdag, als antwoord op de vraag wat hun persoonlijke motto, leefregel of ultiem inspirerende zin is.

De zin komt uit de nalatenschap van Augustinus, een van de kerkvaders. Hij leefde van 354-430 in Noordoost Algerije/Noord Tunesie. In zijn jongere jaren leefde hij losbandig, maar onder invloed van de Romeinse filosoof Cicero besloot hij filosofie te gaan studeren met name over een zuiver Godsbegrip in relatie tot de oorsprong van het kwaad.Zijn zoektocht was omvangrijk en uitputtend. Uiteindelijk kwam zijn bekering tot het christendom niet door rationele inzichten tot stand, maar door een persoonlijke crisis.
Hij bracht het uiteindelijk tot bisschop en was een uitermate productief schrijver.Bekende werken zijn zijn "Belijdenissen" (Confessiones) een vroege vorm van een autobiografie en "Nalezingen" (Retractationes), waarin hij een terugblik op zijn leven beschrijft.

Uit het krantenartikel:
"Amor ipse notitia" = de liefde is zelf een vorm van kennis.
Volgens Augustinus peil je iemands diepte en mysterie pas als je van hem of haar houdt. Al in zijn eerste werken laat hij doorschemeren dat liefde een ontvangen kracht is, die je het best in staat stelt mensen tot hun recht te laten komen in je oordeel.
Liefde gaat bij Augustinus altijd samen met onbaatzuchtigheid en deemoed. In die twee ziet hij de pijlers van een menselijke vrijheid, die hij 'niet van deze wereld' noemt.
Augustinus schrijft geregeld dat iemand die een ander waarachtig liefheeft, zich oprecht verheugd over de voorspoed van zijn vrienden en bedroefd is als het slecht gaat.
Vreugde en verdriet zijn trouwens bij Augustinus twee kanten van dezelfde medaille.
Je wordt er in getroost of beproefd, maar het zijn fasen van een proces, waarin je tot een liefdevol mens wordt. Pas dan wordt je ontvankelijk voor God, voor de werkelijkheid die ons bestaan overstijgt.

DE BOER MET DUIZEND HANDEN

Man van het grote gebaar
wuift hij met dertig armen
en duizend werkmanshanden
naaar wie zijn schaduw zoekt
en uit is op zijn zaad.
Eens per kalenderjaar
brandt hij dozijnen kaarsen
en bidt op zijn paasbest
om lijfsbehoud en zonen.
De boer met duizend handen,
de boer onder de bomen,
langzamerhoud werd hij oud.
De boer onder de bomen,
hand over hand bloedt hij dood.

Anne van Amstel
Uit: "Kastanjegedichten"
Dichters op de bres voor de paardenkastanje
Nanne Nauta (red.) Uitgeverij Passage
Groningen 2006

Briljante vondst om een paardenkastanje te vergelijken met een boer!!

Tineke vond dat de kracht in mijn voeten leek af te nemen. Ze heeft dat vanochtend in een belafspraak met de radiotherapeut aan de orde gesteld. Hij arrangeerde onmiddellijk een afspraak met de neuroloog voor vanmiddag 14 uur. Uitkomst van dat bezoek was dat ik terug aan de Prednison ga en een tweede dosis bestraling zou krijgen. Dat kon gelukkig meteen aansluitend. Eind van de middag was ik gebroken weer thuis. Kort daarop kwam Catherine die deze week in de Bijmer in het verzorgingshuis Henriette Roland Holst werkt. Toevallig het tehuis waar ook Tineke's Tante Beppie van 93 een optrekje heeft. Ze hebben al kennisgemaakt. Catherine heeft een vorkje meegeprikt.
Het gaat inmiddels -ruim half tien- weer wat beter. Ook door het eten en een fors hogere pijnstilling.
Ik heb van Teije een boekje gekregen over paardenkastanjes. Hoe die onder invloed van een mineermot en bacterien ziek worden en doodgaan. Ik heb ze inmiddels allemaal gelezen en wil er morgen een op mijn weblog zetten.

Vannacht slecht geslapen met alle gevolgen voor de dag erna.
Anneke was vanmiddag op bezoek. Het is ontzettend leuk om bezoek te krijgen. Vooral ook omdat ik in een eerdere fase van mijn leven meer bij andere mensen op bezoek ben gegaan. Ze vertrok met twee tassen met plantjes. Leuk om te geven en als ik Anneke juist weet in te schatten leuk om te krijgen.
Het blijft een gedoe om de pijnbestrijding goed afgestemd te krijgen. Het gaat al veel beter, maar bij tijd en wijle heb ik behoorlijk last van pijn.

De Italiaanse Aronskelken die de wacht houden in onze tuin.

  

Tineke:

En jawel hoor na een hazaslaapje hoor ik gestommel boven en zit Peter op het randje van het bed zich aan te kleden, de pijn is minder.
Het ontbijtje gaat naar binnen, het gaat weer wat beter gelukkig.

Tineke:

Het kan heel snel veranderen: zo zitten we gisteravond bij de haard nadat Peter geslapen had te genieten van de whiskey, kruidenbitter en elkaar en zo spuugt Peter het avondeten eruit.
De verhoging van de opiaten geeft meteen een meer misselijkmakend gevoel. Maar daar is dan weer een zetpil voor en een uurtje later combineert Peter Gardners World op de BBC en een laat diner en dat werkt.
Vannacht goed geslapen, maar 1 keer eruit geweest in plaats van de 30! keer de nacht ervoor.
Het maakt wel dat Peter vanochtend heel stram en stijf zijn bed uitkomt en moeizaam loopt. We constateren dat de 30 oefeningen s nachts wel maken dat hij soepeler is s ochtends.
Peter zit kort achter zijn ontbijtje, eet er niets van en wil maar 1 ding: naar bed, hij heeft pijn en na een extra pijnstiller valt Peter meteen in slaap.
De kracht in Peters onderbenen lijkt te verminderen.
Maandag is er een belafspraak met de radiolooog en ga ik een afspraak maken met de neuroloog.

Tineke:

En dan is het tijd voor de whiskey van Catherine en de Beek en Donkse Kruiden Bitter van sMieke bij het door Peter aangestoken haardvuur en buurten we wat af.

Vandaag was Teije op bezoek. Hij gaf me een boek met gedichten over de paardekastanje. Het Nederlandse bestand aan paardekastanjes wordt ernstig bedreigd door een tweetal ziektes. Tot nu toe is er geen remedie tegen de ziektes gevonden. Ik vind het haast ondenkbaar dat alle kastanjebomen die op mijn netvlies gegrifd staan er op korte termijn niet meer zijn. Om nog maar niet te spreken over het veel grotere aantal wat tot nu toe aan mijn spiedende blikken is ontsnapt.
Copijn bestaat dit jaar 40 jaar. Ik kreeg een fotoboek van "Copijn 40 jaar" met vooral veel foto's van Copijnse projekten. Toen Copijn 35 jaar bestond werkte ik er en ik waardeerde het bijzonder dat een aantal mensen uit die tijd de moeite hadden genomen om een stukje tekst te schrijven.
Vanmiddag even buiten in de tuin geweest en pogingen ondernomen om een oprijlaan naar het konijnenhok te straten. Werd tot de orde geroepen door een onwillig lijf.
Morgen verder (of niet!).

  

Gister was een absolute "off-day". Op de een of andere manier lukte het niet om in slaap te komen. Met het langer duren van dit niet de slaap kunnen vatten, lijkt het of de spanning in mijn lijf toeneemt. Het lijkt op een zichzelf bevestigend systeem van ellende. Een groot deel van de dag heb ik slapend doorgebracht. Ik voel me dan bij voortduring ellendig.
Eind van de middag kwamen Gerwin en Jorn. Gerwin had voorgesteld om een gefilmd portret van mij te maken over mijn rol bij de Stadsboerderij Caetshaghe in Culemborg. Daarvoor zijn de belangrijkste betrokkenen van de afgelopen jaren geinterviewd en gefilmd. Op 8 november is de presentatie van het resultaat. Ik ben benieuwd.
Ik vind en vond de stadsboerderij een prachtig project om te doen. Veel van wat mij gefascineerd heeft in het leven kwam er samen: Permacultuur, ecologie, natuur in de stad, voedselproductie binnen stedelijke grenzen, bewonersparticipatie in de openbare ruimte.
Het menselijk kapitaal wat zich heeft samengebald in Lanxmeer verdient bij uitstek zo'n plek als Caetshaghe. Om te laten zien hoe het zoet in het leven smaakt. Om zinvolheid in het leven te ervaren en een plek te geven. De randvoorwaarden liggen er, de mensen zijn er, nu de invulling nog.

Mijn moeder heeft een forse moes- en bloementuin. Bloemen waren altijd al haar domein, maar sinds het overlijden van mijn vader heeft ze ook de supervisie over het mestuingedeelte. Ze realiseert zich nu dat de regie bij mijn vader lag. Wat de hele tuin betrof -mijn vader wilde bijvoorbeeld geen volwassen bomen in verband met uitzicht op zijn postduiven- maar ook in de planning wat, waar en wanneer er gespit, gezaaid, gewied en geoogst werd. En als je dan druk bent met andere zaken, dan ontgaat je wel eens wat.
Zo verzuchtte ze dat er zo veel onkruid in de moestuin stond en hoe dat nou toch kwam? Lag het misschien aan de gift paardenmest?
Ja, moeder, daar ligt het ook aan. Maar vooral, de onkruiddruk is omhoog gegaan, simpelweg omdat er minder onkruid bestreden wordt dan voorheen. En dan met name schoffelen. Schoffelen is -zeker op zandgrond- een efficiente manier om de onkruiddruk laag te houden. Verder is het aantal moestuinen in de omgeving tot nul gereduceerd. Dat betekent dat er veel zaad uit de omgeving in jouw moestuin waait en dat vogels jouw tuin bezoeken en ook weer -via hun mest- allerlei zaadjes meenenem.
Tot slot zaait het onkruid zichzelf weer uit.
Onkruid bestrijden is vooral het juiste moment kiezen om dat te doen.
"Hooien als de zon schijnt".....

"Flokkes", ons konijn, loopt los in de tuin. Mathilde -met die naam kregen we haar- bleek bij nadere beschouwing een mannetje. Matthieu zou qua naam kunnen. Maar het is vooral jammer dat het krijgen van jonge konijntjes niet lukt, ongeacht de naam.
Het is fascinerend om te zien hoe zo'n konijn er af en toe de turbo opgooit wanneer ie een poosje los mag. Maar evengoed gaat 'het' even later uit eigen beweging weer in zijn hok.
Vanochtend een een-maands-injectie Zoladex gekregen. Om te kijken of het terugbrengen van mijn Testosteron tot nul nog soelaas biedt. Ik werd er in het verleden behoorlijk zombie-achtig van. En de vraag blijft ook nog of het uberhaupt wat doet.

Ik heb zaden en planten besteld bij Vreeken. Tineke wilde de kruiden graag wat overzichtelijker in de tuin om makkelijk te kunnen oogsten. Ik ben me te buiten gegaan aan het bestellen van wat extravaganza wat de kruiden betreft. Op de een of andere manier trekt me het bijzondere, het excentrieke van planten. Alsof dat buitengewone van de plant ook een beetje afstraalt op de tuinman.
Naast de kruiden ga ik ook een klein daktuintje aanleggen op de bijbouw -waar de zonnecollector staat- met fruit. Ook hiervoor heb ik wat speciale soorten besteld. Op de eerste plaats moeten ze klein blijven en verder zuinig zijn wat betreft waterbehoefte. Het is meer een "Peer-speelplaatsje".
Het is prachtig om te zien hoe we in Nederland een fantastisch scala aan planten- en zadenleveranciers hebben. Voor een liefhebber zoals ik ben, valt daar ongegeneerd van te genieten. Het leuke van internet is ook dat de kostbare en omslachtige werkwijze met catalogi minder dominant is. Maar voor een catalogi-freak zoals ik ben, zou het wel even slikken zijn dat catalogi op termijn geheel en al geinternettiseerd worden. Het gaf en geeft vaak een prachtig overzicht en tijdsbeeld wat betreft beschikbaarheid van.Tijdsbeeldmonumenten.

De pijnbestrijding is laag, maar wel nodig. Ik voel me prettiger bij een lagere dosis, maar een te lage dosis levert weer pijn en last op. Het is lastig om het midden te houden.
Gister was Kees op bezoek en later op de middag kwamen Jonathan en Pita. Ik vind het dan lastig om mijn weg te vinden. Enerzijds vind ik het heerlijk dat ze er zijn, anderzijds kost me het me -soms meer soms minder- energie, die ik maar mondjesmaat heb. Ik heb daar geen oplossing voor, behalve dat ik hoop iedereen niet schroomt om me te bezoeken. De enige vraag die ik heb is om mij een beetje in de gaten te willen houden en wanneer ik erg afhaak, me dan maar even te laten en een kopje thee te gaan zetten of een boekje te gaan lezen.
De gevoelens die ik soms heb bij bezoek zijn ook heel overweldigend en confronterend.Aan de ene kant is er het onvermogen van een haperend lichaam, aan de andere kant de gezonde geest die zo graag nog vanallles wil. Met name bij Pita en Jonathan -met hun wereld aan hun jeugdige voeten- voel ik me als een vis in het water
en tegelijkertijd als een uit de viskom gevallen goudvis. En dat levert grote gevoelens en emoties op. Ik geniet van ze.

DE EERSTE DAG

Wij droomden hier als eersten aan te komen,
zo zuiver viel het scheerlicht van de dag
op boom en beemd van dit beloofde land.

De zon kwam als een rode vuurbal boven
en op de einder stond haar volle gloed:
de wolkenranden kregen gouden zomen.

De wulp liet luid zijn klare baltsroep horen
en in de beek riep zacht een waterhoen,
een lokkend horten van verkorte tonen.

Wij stonden daar en keken met de oren
en hoorden met de ogen wijd gesperd,
alsof dit wonder zich voor ons ontvouwde.

Wij spraken niet want al waat werd gezegd,
verdreef de grens van onbesmet ontwaken,
een wonder waar een kind bewust op let.

Daar hebben wij elkaar het woord gegeven,
mijn lief en ik, van alle last bevrijd:
dit land zou onze nieuwe aarde worden.

En zwijgend zijn we langs de beek gelopen,
voor eens en altijd aan dit land verknocht,
nog jong genoeg om woord noch wet te breken.

Uit: "Tweestromenland" van Antonin Kova
Onderdeel van de roman "Wolfsklauw"van Frans Hoppenbrouwers.

Tineke:

Het is 11.30 en we zitten samen aan de koffie.
Peter had vannacht geen pijn in de rug en heeft de pijnstilling plotseling gestopt.
Het lijkt me verstandiger de opiaten af te bouwen dus net toch 5 mg. genomen en kijken hoe het gaat. Het kost tijd de pijnstillings-spiegel in het bloed op te bouwen en abrupt stoppen is niet verstandig.
Maar ik begrijp de neiging dat te doen wel.

"Ëin reifer Garten ist ein Geschenk Gottes an Vollkommenheit. Wir wirken daran in ewigen Bemuhen, es gut, richtig und besser zu machen. Wit fehlen und punkten. Wir kommen voran und machen anderswo Ruckschritte. Doch schon beim Verlieren gewinnen wir.Der Gewinn an Erkenntnis ist grosser als der Verlust an Pflanzen oder Idealen."

Blz. 17, Uit: "Pflanzungen und Ansaaten" Reinhard Witt, Naturgarten Verlag Ottenhofen 2006.

Karel Lortye was een fors deel van de dag op bezoek. Hij is even met Joke naar de moestuin geweest om Splijtkool of Eeuwig Moes op te halen. Ook wilde hij wel een stekje van de Brugmansia. Hij heeft twee soorten Bach Remedies voor me samengesteld.
Ik ben er toch wel moe van.

Tineke is gister zonder mij naar het ziekenhuis geweest voor overleg met de radiotherapeut wat betreft de uitkomst van de MRI scan. De scan geeft aanleidng te denken dat er tumorgroei zit in mijn ruggewervels. Er is echter ook de mogelijkheid dat de reeds plaatsgevonden bestraling deze ontwikkeling keert. Besluit: we wachten even af en monitoren de ontwikkelingen minitieus.

Morgen komt Karel Lorteye op bezoek om een voorraad Bach remedies te brengen. Hij komt uit Musselkanaal en heeft nog nooit van internet gehoord, laat staan van een weblog.
Donderdagmiddag komt Marian. Ze gaat aansluitend iets met Pita doen.
Vrijdag -en daar verheug ik me zeer op- komt Kees Geljon. En we gaan niet naar de moestuin.

Vandaag zou Eugene komen en hij daagde niet op. Ht lukte ook niet om contact te maken.
Lastig is dat dan.

Vanavond was Jos er, Tineke's broer. Hij komt een keer in de veertien dagen bij ons eten. Hij werkt op "Het Schouw", een bejaardentehuis in Noord. Daar was een amusant filmpje over opgenomen. Het heette "Grijs gedraaid". Het laat aardig zien hoe zo'n huis functioneert. Met alle dramatiek van dien. Wat voor alle bewoners is er geen echt uitzicht. Het is meer van hetzelfde.

Vanochtend gegrofvuild met Tineke. Ik op de fiets, wiebelend en wel. Tien hardrennend ernaast. Alsof ik weer fietsen aan het leren was.

Gisteravond heeft Jonathan een van onze kippen opgehaald als "stand in kado" voor een van zijn vrienden die jarig was. Een beetje een plaagkado om een fervent vleeseter te confronteren met wat er moet gebeuren voor je een stukje kippenvlees op je bord hebt nl.het doden en bereiden van het dier. Vandaag brengt hij de kip weer terug. Naast de kip was er ook een mes en kookboek als kado en een verwijzing naar een recente film bij Zomergasten over de bio industrie. Toevallig stond er zaterdag in de Trouw een uitvoerig stuk over het begin van de bio industrie met name van kippen.

De vader van Jonathan was zo aaardig om auto te rijden. Heb ik nu dus ook ontmoet.

Opnieuw een alleszins aantrekkelijk mild zonnetje buiten.

  

Vannacht slecht geslapen, vaak moeten plassen.

Ik heb -met Tineke samen- wat geklungeld in de tuin. Opruimen van de potplanten met name. Onmiddellijk duikt het dilemma op van de niet winterharde planten. In de loop van de zomer komen er planten bij, stekjes van planten die we al hebben, planten die ik zaai, vind bij het grof vuil en dergelijke. Ze moeten dan eigenlijk in het najaar naar binnen of buiten en beschermd worden. Zo hebben we een laurier, rozemarijn, eucalyptus, oleander -en op de volkstuin een banaan, vijg, pepers- allemaal planten die hier niet vandaan komen en warmere temperaturen gewend zijn. Ze hebben niet zozeer last van alleen maar koude, maar met name van de combinatie van koude en droge wind. Ze bevriezen niet zo snel, maar drogen uit.
Een van de leuke tussenoplossingen is het beperken van de omvang van de planten gedurende de winter. Bijvoorbeeld de brugmansia's en streptocarpussen vind ik altijd een leuk klusje om klein te maken. Van een reuzenplant als de brugmansia -omvang meer dan een m3 wordt dan een potplant met twee stokjes. Daar loopt in de winter binnen dan een voorzichtig groen takje uit. In het voorjaar rond de IJsheiligen (begin mei) plaats ik dan de plastic pot met de twee takjes in een reuze grote aardewerk pot. Nog even in de plastic pot, want bij koude kan ik de brugmansia nog even een nachtje binnen halen. Rond de IJsheiligen haal ik de plastic pot eraf en plaats de plant in de aarde van de aardewerk pot. Veel, heel veel voeding moet ie meekrijgen.

Onze Brugmansia heeft twee keer gebloeid. In de nazomer nog met meer dan vijftig bloemkelken, zie foto.

Vannacht goed geslapen. Wel pijnstilling 5 mg Oxycontin (laagst mogelijke dosis opiaat) en snelwerkend opiaat ter ondersteuning.
Ik heb vooral last van pijn in de onderste regionen van buik en rug. Waar ik bestraald ben gaat het steeds beter.
Voel me fitter. Tineke is met Kasper boodschappen doen en Katinka is paardrijden. Ik ga in een mild zonnetje wat klungelen in de tuin met mijn mobiel in de broekzak. Want ik blijf nog wat wiebelig ter been.
Ik verheug me op een paar dagen zonder ziekenhuisbezoek en wat afnemende spanning.

Vandaag een MRI scan laten maken van mijn rug plus bezoek aan de pijarts. Maandag afspraak met de neuroloog over wat er zichtbaar is op de scan. Afspraak over pijnbestrijding: toch een lage dosis langwerkend opiaat om een constant nivo van bestrijding te krijgen in plaats van snelwerkend en korter.

Het huis staat vol bloemen van iedereen. Eigenlijk vond ik altijd dat bloemen in de tuin en in de grond horen en niet in een vaas binnen. Maar in mijn enigszins ziczelf ontwikkelende onderdomsmildheid vind ik het toch wel prachtig: al dat kleurige en vormenrijke binnen handbereik.

Tineke:

Gister na het bezoek aan de neurooog kwam Catherine langs op de thee, leuk, en daarna is Peter zo moe dat hij van 17.00 tot 19.30 ligt te slapen.
Het is dan afwegen voor me, laat ik hem lekker slapen en als ik dat doe hoe slaapt Peter dan vannacht.
Toch maar lekker laten liggen daarna gegeten en om 20.30 waren er moeder, sMieke, sMarlies en sLaurens, helemaal aan komen rijden uit Valkenswaard voor een avondje.
Heel gezellig en prima dat Peter een tijdje geslapen had.
Om 12.30 straks is de MRI, de kinderen zijn net door de regen naar school vertrokken en ik kruip er nog even lekker bij onder het donzen dekbed.

Net terug van het bezoek aan de neuroloog in het AvL. Uit zijn onderzoek blijkt dat de sensibiliteit (gevoel) van voeten en onderbenen verminderd is.
De tumor drukt op de zenuwvezels van de 10e borstwervel, die nu bestraald is.
Als eerste valt het gevoel uit en later gaat de spierkracht uitvallen en dat lijkt nu nog niet het geval.
Hij wil zo spoedig mogelijk een MRI scan en mij maandag terugzien. De Dexamethason (een Prednison achtig product) wordt in een lagere dosis voortgezet. Er is met name uitval in mijn voeten, waardoor ik slecht loop. Verder heb ik last van een schrijnende pijn in mijn onderbuik.
Ook deze pijn zou te verklaren zijn vanuit de rug.
Vannacht slecht geslapen. Vaak -15 keer- eruit om te plassen en pijn in de buik. Pas na snelwerkende opiaten kreeg ik een en ander in de hand maar toen was het al vroeg in de ochtend. Ik voel me redelijk gebroken.
De prognose van de neuroloog is dat de effecten van de bestraling op mijn rug een behoorlijk aantal weken (acht) kunnen doorwerken em moet de Prednison doorgebruikt worden. Die ervaring had ik ook al bij de voorgaande bestraling dat het eerste effect snel komt en groot is -veelpijnreductie-, maar dat een wat mindere pijn nog lang dooremmert. Het mogelijke effect van de Prednison op korte termijn (de zg. "stootkuur" ) lijkt bij mij niet op te treden.
De uroloog stelde afgelopen dinsdag voor om Zoladex te gaan gebruiken. Dit middel brengt mijn testosteron terug tot nul in feite een chemische castratie.Het idee hierachter is dat de tumorcellen ongevoelig zijn geworden voor de Casodex en mogelijk wel reageren op de Zoladex.
Ik heb dit middel eerder gebruikt en ik werd er een soort zombie van. Het andere middel wat ik gebruik -Casodex- camoufleert slechts de testosteron voor de kankercellen. Daarbij hield ik onverminderd een normaal testosterongehalte. Het is een moeilijke keus tussen enerzijds een zombie worden en anderzijds de mogelijke terugdringing van de doorgroei van kankercellen.

Tineke:

Vanmiddag naar het AVL ziekenhuis geweest om bloed te laten prikken. De uitslag is er dan morgenmiddag als Peter naar de uroloog gaat.
Het zit me al dagen niet lekker dat Peter zo slecht loopt en we zitten net op de bank thuis als ik bedenk hoe ik het moet aanpakken. Ik bel het AVL en vraag naar de radioloog die me meteen te woord kan staan en ik vertel hem dat Peter steeds slechter loopt en gevoelsstoornissen aan de voeten en benen beschrijft, vraag hem of dat door de bestraling kan komen en of er geen neuroloog naar moet kijken.
Het resulteert er in dat we meteen kunnen komen en jawel het rode autootje racet weer richting ziekenhuis.
Na onderzoek door de radioloog en overleg met de neuroloog wordt het gehouden op vrijkomend vocht rondom de bestraalde wervel veroorzaakt door de bestraling.
Dit drukt mogelijk op de zenuwen.
Peter moet meteen beginnen met een hoge dosering corticosteroiden namelijk dexamethason en dat moet heel snel werken.
Morgen zou de werking al te constateren moeten zijn.
Als bijwerking kan Peter een toename van eetlust krijgen.
Nou zullen een paar kilootjes kont erbij hem niet misstaan dus deze bijwerking zullen we voor lief nemen.

Tineke:

Terwijl Peter nog ligt te slapen schrijf ik een stukje.
Peter komt s morgens heel laat en moeizaam op gang. Dat was al een tijdje zo en dat is te verklaren door de Casodex die futloos en initiatiefloos maakt.
Heel vervelend voor Peter het gaat tegen zijn aard in maar ook belangrijk om te weten voor iedereen die hem, anders, kent.
Peter is nu meer afhankelijk van het initiatief van anderen.
Een rustig weekend waarin de pijn toch wat lijkt af te nemen.
De pijnstilling was 3 maal daags 20/30 mg. Oxycontin en 3 maal Ibuprofen met tussendoor zonodig sneller en korter werkende Oxynorm. Dit laatste was steeds nodig als de pijn toch doorbrak.
Dit geeft dan allerlei bijwerkingen en sufheid.
Maar vanaf gisteravond lijkt de dosering van 3 maal daags 10 mg.voldoende te werken en zijn er geen tussendoortjes dope meer nodig en dat maakte dat Peter mij de Engelse t.v detective, waar ik de draad in kwijt raakte,kon uitleggen!
Wel gaat het lopen van Peter heel moeilijk en constateert hij gevoelloosheid in zijn voeten. Het maakt dat ik bij het traplopen wil zijn.
Ook heeft hij veel buikpijn.
Verder at Peter heel weinig maar door hem steeds kleine hapjes voor te zetten at hij wel en ook dat gaat nu wat beter.
En...hij weblogte gisteravond zelf weer. Op zijn eigen manier zoals hij dat alleen maar kan.
Dit berichtje van mij komt dan ook voort uit mijn behoefte om iedereen wat preciezer te informeren.

In het laatste nummer van "Oase" (Blad voor natuurrijke tuinen) schrijft Johan Heirman, langjarig kompaan uit Gent en bezitter van een prachtige stadstuin over het openstellen van die tuin voor publiek. Tot zijn verbijstering trof hij een van de mannelijke bezoekers al waterend aan in zijn tuin. Het was vast een al wat oudere man met een slecht functionerende prostaat. Bovendien zei mijn opa al dat de daad van het piesen in de vrije natuur een extra dimensie aan je leven toevoegt. Dat was deel van zijn -verder geringe- opvoedkundige bijdrage aan mijn leven.
De vraag wat ik op onderstaande foto aan het doen ben is daarmee geen vraag meer, denk ik?

  

Het gaat wat beter met de pijn. Wel kan ik nog steeds slecht lopen. Het lijkt erop alsof vanuit mijn rug de signaalwerking naar mijn benen niet goed werkt. Mijn voeten voelen ook gevoelloos en koud aan. Toch ben ik al heel blij met de verbeteringen rond de pijn. Het eten gaat ook weer wat beter.
Morgen naar het ziekenhuis voor bloed te prikken en dinsdag een afspraak met de uroloog. Misschien is contact met een neuroloog wel op zijn plaats.
Ik doe weinig deze dagen. Ik kijk televisie van de voorgaande avond met name Engelse detectives. Verder voetbal en tuinier - en aanverwante programma's.
Ik kom ook weinig buiten door mijn gebrekkige verplaatsingsmogelijkheden. Toch heb ik niet het idee dat ik me verveel.
Het blijft me ook verbazen hoeveel invloed opiumpijnstilling heeft op je bewustzijn. Als ik 's nachts wakker ben zonder pijnstillling dan laat ik beelden de revue passeren in mijn hoofd. Daar zit dan een zekere ordening in: mijn ordening. Zo bedenk ik bijvoorbeeld tuinontwerpen, maar wat evident is dat er sprake is van doelgerichtheid in zo'n revue. Wanneer ik echter onder de opium zit dan lukt zo'n revue niet op een planmatige manier. Het eerste is dat de revue veel kleurrijker wordt en bij uitstek niet planmatig. Het vliegt alle kanten uit.Ik verbaas me daar nog steeds over.