Het gaat nog steeds slecht. Slaap goed. Maar eet nauwelijks. Maak me zorgen en ben ook gewoon bang voor wat komen gaat.

Ik ga door een diep dal.

Ik ben nog steeds extreem moe van de ophoging van de pijnstilling, althans daar ga ik van uit dat dat zo is. Mijn stukjes worden vast ook weer langer als mijn fitheid toeneemt.

Ik ben weer vreselijk aan het klungelen met mijn gezondheid. Mijn rechterheup speelt me hevig parten. Om de pijn in de hand te houden heb ik de pijnstilling fors moeten verhogen. Dat leidde weer tot allerlei ongewenste bijeffecten als slecht kunnen eten, extreme moeheid en een algeheel malaisegevoel. Kortom knudde. Ik kan en doe op deze en soorgelijke dagen dan ook vrijwel niks. Tot overmaat van ramp gaat typen moeizaam. De aansturing van lichaam en geest werkt slecht. Ik wordt er treurig van.
Strakjes "Gardeners World".
Pita zit met J. in Berlijn in een apartementje van bekenden. Marian zit op Ameland en Catherine en Sander hebben ook vakantie. Nou ben ik effe kwijt waar ze heen gingen.

In de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw werd de behoefte aan geschoold personeel groter. De gangbare bronnen waren niet meer in staat om aan die grotere vraag te voldoen. Dus werd er studiefinancering in het leven geroepen en aangeboden aan studenten uit de middenklasse en de slimme jongens en meisjes uit de arbeidersklasse, die klasse bestond toen nog!
Er zijn veel schrijfsels bekend van mensen die door deze ontwikkelingen in een of twee generaties een "mars door de maatschappelijke klassen maakten". De schrijver A.F.Th. van der Heijden is voor mij een leuk voorbeeld. Aan de ene kant omdat hij uit een vergelijkbaar dorp (Geldrop) komt, maar ook omdat de omgeving (Eindhoven) dezelfde is. Veel delen we ook omdat we ongeveer even oud zijn. Zeker delen we de maatschappelijke veranderingen in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Zo werd ik in de derde klas van de Kweekschool (we schrijven dan 1968) naar huis gestuurd om mijn spijkerbroek te verruilen voor een "decent exemplaar".
Vervolgens ging ik naar huis en kwam die dag niet meer terug. De sfeer was inmiddels dusdanig dat de leiding van de school het wel uit hoofd liet om in te grijpen: dat leverde alleen maar meer ellende op.kaarten
De lestijden waren lang en vaak niet boeiend. Veel tijd bracht ik door met kaarten (rikken) in de kantine. Af en toe volgde dan het verzoek van een leraar om wat vaker in de les te verschijnen.
Het echte leven speelde zich voor mij buiten school af. Daar deed ik mijn inspiratie op. Op de voetbalclub, naast speler was ik jeugdtrainer en scheidsrechter. Op het jongerencentrum Akwaradius, naast voorzitter was ik best bereid om een verbouwing te entameren en uit te voeren of om zonodig een pilsje te tappen. Legendarisch is het verhaal van de piano die we van de zolderverdieping via de brandtrap naar beneden lieten vallen. Het geluid van het breken van het klankbord kan ik me nog steeds voor de geest halen. Maar ook de verontwaardiging van de pastoor om het enorme gat en gebroken tegels.

Met Rob naar Utrecht geweest. Ging best goed. We hebben een deal. Rob de werkbank en hij maakt boekenplanken voor ons en repareert het oude schrijfkistje van haar vader. En af en toe gebruik ik Rob als derde hand, met mate.
De meubelmakerswerkbank is een orginele Ulmia van twee meter met voor- en zijtang. Een fraai staaltje Duits vakwerk. Ik was als een kind zo blij toen ik hem nieuw kocht bij Teijgeler in de Amsterdamse houthavens. Het is zo'n genot om met goed gereeedschap te mogen werken.

Het is een vergelijkbaar genot als ik blader door het verjaarscadeau(tje) van Jos. Het gaat over de bomen van Amsterdam. De een weet er alles van en de ander schrijft het op. Uit dat samenspel ontstaat iets moois. De een heeft iets en de ander heeft iets anders: de man die alles weet van Amsterdamse bomen en de ander kan dat aanhoren en opschrijven. Als dat klikt is een plus een drie. En een enkel keertje vier.

Ik ben een romanticus en pas als het ware meer in de negentiende dan in navolgende eeuwen. Tijd voor contact tussen mensen vind ik er toe doen. En dat het ergens over gaat. Een hoog tempo van veranderingen is geen garantie voor verbeteringen. Ik geloof heilig in het tegendeel.
In jezelf, in relaties en in gemeenschappen komt tijd voor contacten op de eerste plaats. En bij voorkeur 'vrije' (daarmee bedoel ik 'ongebonden' ) tijd.
Dat houdt ook in dat er tijd nodig is om te aarden op de plek waar je bent. Om daar een band mee aan te gaan. Je huis wordt dan meer dan een toevallig dak boven je hoofd. Woorden als huis, heim en heem verwijzen allemaal naar zo'n band. Dat ik wat met heemplanten en heemtuinen heb is geen toeval. Dat het weggaan uit Brabant een ontheemd gevoel opleverde ook niet.
Ik ben me bewust dat in mijn geval het bezoeken van scholen en het mezelf scholen de aanleiding werd dat ik weg wilde uit Brabant. Dat kwam niet van de ene op de andere dag maar duurde een hele tijd. Ook het reizen speelde daarin een belangrijke rol.

Vannacht vreselijk veel last van mijn rechter heup. Wat een ellende.
Ga desondanks proberen om met Rob van Haaren naar Utrecht te gaan om naar de werkbank te kijken.

Als kind was ik altijd buiten. Ik speelde hartstochtelijk balspelen met de kinderen uit buurt. Was daar ook bedreven in. Verder maakte ik graag grote en groffe dingen. Kuilen in de grond, hutten, dierenverblijven, schuurtjes en steeds werden ze afgebroken, veranderd, vernieuwd en vooral verbeterd. Spelenderwijs leerde ik mezelf met eenvoudig gereedschap en tweedehands materiaal alles. Met wat tips van mijn vader zo her en der, maar overwegend met vallen en opstaan. Als er een Nederlands Kampioenschap Kromme Spijkers Weer Recht Slaan had bestaan in die dagen had ik mezelf een goede kans toegedicht.
Twee beroepen leken me wel wat: boer en timmerman. Boer viel snel af, want de investeringskosten leken me onhaalbaar (aardige analyse voor zo'n snotneus) bleef timmerman als goede tweede over.
Op mijn tiende was ik klaar met de Lagere School. Toen bleek dat je twaalf jaar en acht maanden oud moest zijn om toegelaten te worden tot de Ambachtsschool, mijn gedroomde voorland naar het beroep van timmerman.
Na overleg tussen het Hoofd der School en mijn moeder kwam de laatste met de vraag of ik dan niet tijdelijk op de Middelbare School gestald wilde worden. Er was geen keus. En na een jaar werd er een tweede jaar aan vastgeplakt.
Het enige wat ik leuk heb gevonden op de Lagere School zijn de gymlessen en lezen. Bij tijd en wijle ook wel een zaakvak wat leuk gegeven werd en de creatieve lesonderdelen.
Voor de rest ervoer ik het als verspilde tijd en vond ik de term gevangenis niet misstaan. Ik was blij als ik het pand om vier uur weer mocht verlaten en vakanties waren hoogtepunten.
Dat bleef zo op de Middelbare School. Maar daar ontdekte ik ook een wereld waarvan ik het bestaan tot op dat moment niet kende. De wereld van vreemde talen, literatuur, kunst, er ging een wereld voor me open. Maar het bleef een spagaat. Enerzijds het leven buiten de school wat ik kende en waarvan ik ontzettend genoot, anderzijds de "vaak papieren" werkelijkheid die de school me aanbood en die ik gretig naar binnen schoof. Vaak zonder besef te hebben waar de kop of de staart van die werkelijkheid zat.
Nog net vijftien jaar oud kreeg ik mijn diploma.
En toen kwam ik met een harde klap op aarde terug. Ik realiseerde me ten volle dat ik ergens was aangeland waar ik niet voornemens was geweest als tienjarige om aan te komen: ik kon geen timmerman worden met mijn diploma. Met mijn diploma was het sowieso lastig om een beroep te vinden. Daarvoor was nog een volgende stap nodig: een beroepsopleiding.
Bovendien was ik als dorpsjongen in een wereld terechtgekomen waar ik heel alleen stond. Het merendeel van mijn familie en vrienden had niet "doorgeleerd". Slechts een enkeling. En er was geen weg terug en een gevoel van trots op het behaalde resultaat ging dan ook met gemengde gevoelens gepaard.
Er was nog maar een route. Verder op de ingeslagen weg. Het werd de Kweekschool. De enige voortgezette opleiding waarbij ik me iets kon voorstellen.
Maar bezien mijn hekel aan de scholen waar ik zelf op gezeten had, was het heulen met de duivel.

Ik was als kind al gefascineerd door de natuur. Alles wat leefde, zonder voorbehoud. En toen ik wat ouder was en een boedhistische monnik met een palmtak alles wat leefde voorzichtig en met zorg van het pad zag vegen waarover hij zich even later zou begeven, toen snapte ik dat. Net zo goed was het voor mij vanzelfsprekend om niet onnodig dieren op te eten. Het is bijzonder om als jongetje het bloed te moeten opvangen en kloppen zodat het niet stolt tot aan de verwerking. Zit je daar geknield met aan je voeten het zojuist de keel doorgesneden varken. Je mocht en kon daarom niet weg. Je moest kloppen. En het varken wat je in de voorgaande maanden te eten had gegeven en zijn stal had uitgemest lag daar leeg te bloeden. In de uren die volgden werd ons varken in stukken gehakt, verwerkt en verdeeld.
Varkens kregen nooit namen. Geiten en koeien wel.

Dat is het grootste manco van onze tijd. Het ontbreken van doorgaande relaties met de natuur die ons het leven schenkt. Ik heb gezien en geleerd hoe je op een kleinschalige manier uit de natuur kunt oogsten. Hoe je daar zelf een spil in kunt zijn.

Tineke was K en K ophalen van Schiphol kreeg ik me ineens vreselijke pijn in mijn rechter -recentelijk bestraalde- heup. Zo hevig dat het niet leuk meer was. Het gebeurde terwijl ik op bed lag om een dutje te doen. De vraag die dan meteen opduikt: wat nu weer? Hoe komt het en kan ik er iets aan doen. Ik heb de pijnsstilling verhoogd naar 60 mg en na verloop van tijd hielp dat enigszins. Dusdanig dat ik het slot van de Touretappe enigszins bewust heb meegekregen.

Ik ben geboren op Geenhoven ('Gineve' op zun Brabants uitgesproken). Brabantse dorpen vormen vaak een ster met hun uitvalswegen. Een eindje buiten een dorp was er dan een verbindingsweg tussen twee uitvalswegen. De Geenhovenseweg vormde de verbindingsweg tussen de Eindhovenseweg (de weg van Valkenswaard naar Eindhoven) en de Waalreseweg (we raden het al: de weg van Valkenswaard naar Waalre). Waar de Geenhovenseweg uitkwam op de Waalreseweg bevond zich normaliter een T-kruising. Wanneer er echter bebouwing op die plaats stond, bevond zich daar vaak een driehoekig pleintje ('plaatse'). Meestal begroeid met gras en eikenbomen. Soms gras en een enkele linde. Ook een dobbe (drinkplaats voor vee) en een schaapskooi konden deel uitmaken van de aankleding. Zo was het ook op 'Gineve'.
Daarnaast was er een kroeg en een bakker. Tot slot boerderijen en kleine woningen. De kruidenier had zijn nering wat verderop aan de Waalreseweg tussen Geenhoven en Valkenswaard.
Geenhoven lag aan de rand van het Dommeldal. De lager gelegen gronden tussen het gehucht en de Dommel overstroomden iedere winter en ontleenden daar hun vruchtbaarheid aan. Ze werden "Beemden" ('de Bimd') genoemd.
De straat voor ons huis was een zandweg. Net als het erf was die zandweg een groot deel van de winter een modderpoel. Het was kunst om met droge voeten thuis te komen en een enkele keer verdween je als kind pardoes in een afwateringsgreppeltje, omdat je de plek waar je die gedacht had niet overstemde met de werkelijke ligging.
In de sloot voor ons huis leefde vanalles. Stekelbaarzen, salamanders, kikkers alles in overvloed. Wanneer mijn stekelbaarzen per ongeluk een dag in een weckfles in de zon hadden gestaan en gestoofd waren, haalde ik prompt een weckfles nieuwe. De natuur was er om uit de oogsten, leerde ik van mijn grootouders, ouders en ooms en tantes. Wel zorgvuldig en met mate. Zuinigheid was troef.

Een "pinkske aan het oor" is een klein stukje aanhangsel aan het oor van de pasgeborene. Ik had zo'n aanhangsel en mijn moeder wilde dat er zo snel als mogelijk weg hebben. Zo verwijderde de huisarts het "pinkske" van de eerstgeborene.
Bij mijn geboorte was het vruchtwater van mijn moeder voortijdig weggelopen. Daardoor was het wat droog en krap in de doorgang bij mijn aankomst op deze aardkluit. Zodoende zag ik er rood, wat geschaafd en dergelijke uit. Een rose biggetje was aanzienlijk mooier. Het beeld wat tante Cor van babytjes had was een stuk romantischer dan wat ze aantrof in de wieg. Gelukkig legde mijn moeder uit dat het met een paar dagen goed zou komen. En dat was ook zo, heb ik begrepen.
Ik ben geboren en opgegroeid op de boerderij van de ouders van mijn moeder. Naast mijn vader en moeder, opa en oma (die ik grutje noemde) had ik nog een hele stroom vaders en moeders gehad aan de broers en zussen van mijn moeder inclusief hun vrijers en vrienden. Een rijke omgeving om als jong kind uit te kunnen putten.

Op zondag was er om 10 uur een gezongen hoogmis. Dan las ik in het missaal het Latijn mee en tegelijkertijd de Nederlandse vertaling die ernaast stond. Het meeste werd voorgelezen maar een deel werd gezongen door een koor van uitsluitend mannen. Mannen die ik doordeweeks tegenkwam. Een man fascineerde me met name, want die werkte gewoon bij de plantsoenendienst. En zo'n priester had die koorleden toch zeker voor het uitzoeken? En dan nam je toch de allerbeste. En het wilde er bij mij toendertijd nog niet zo in dat plantenkennis en Latijn zingen een mooi koppel konden vormen.
Jaren later betrapte ik me erop, wanneer ik me prettig voelde en een eenvoudig klusje aan het doen was, opeens delen van de Latijnse hoogmis begon te galmen. Bij voorkeur bij klussen als schilderen, stucadoren, wieden in de tuin en dergelijke. Aanwezigheden van anderen was bevorderlijk maar geen noodzaak.
Hetzelfde heb ik liedjes uit mijn Pax Christi tijd en de processie naar Handel.

Vanmiddag met Tineke naar de Noorder(boeren)markt geweest. Het lopen kostte moeite maar het ging. Wel op voorhand spannend.
Vanavond hebben we in de tuin geklungeld. Heerlijk die stille avondatmosfeer. Wat een genot dat een groot aantal van onze buren de noodzaak van op vakantie gaan hebben.
Frank was op bezoek en heeft spullen gebracht. Morgen ga ik Jonathan's en Pita's 'house warmen'. Ze wonen ongeveer ter hoogte van de eerste verdieping van de Eiffeltoren. Dat wordt nog een hele klim en veel lastiger: afdaling.
Jos komt morgen op verjaarsvisite.

Mijn moeder heeft een boek en doosje vol met bidprentjes meegebracht.

Vroeger zaten al die prentjes in het missaal (kerkboek) van mijn moeder. Dat had een bruine leren kaft, was heel dik -zo dik dat ik dacht dat alles er wel in moest staan- en bevatte tientallen bidprentjes. Bidprentjes worden in het katholieke Brabant uitgereikt aan de bezoekers van een uitvaartdienst. Naast stichtelijke teksten, vaak uit de Bijbel, of gedichtjes, bevat zo'n prentje ook een verhaaltje over de zojuist overledene. Wat mij altijd verbaasde was dat de positieve kwaliteiten van de dode breed werden uitgemeten en de negatieve eigenschappen er niet meer leken te zijn.

Zo'n katholieke mis duurde lang voor een kind. Het lezen in het missaal zorgde voor afleiding. Niet alleen stonden de teksten van de mis er in het Latijn in, maar stond ook de vertaling ernaast. Een soort spoedcursus kerklatijn. En daarnaast de bidprentjes. Na verloop van tijd kende ik alle prentjes. En bleef de fantasie over wie nou precies wie was. Een enkel keertje vroeg ik dat aan mijn moeder, maar meestal was het veel leuker om de dode met mijn fantasie in te vullen.

De bedoeling was uiteraard dat je de dode herdacht in je gebed. Dat lukt slecht als je de dode niet kent of wanneer je zelf de dode van een gefantaseerde identiteit hebt voorzien.
En bovendien had ik het vermoeden dat God -die alles weet en ziet- dat toch wel in de gaten zou hebben

Zevenenvijftig jaar geleden kwam ie ter wereld: zunne lelijkerd dat tante Cor spontaan geen kinderen wilde en....... met pinkske aan zijn oor!

Vanmiddag om 14.55 landt Tineke op Schiphol. Ik dacht vanochtend vroeg. Soms is de wens de vader van de gedachte.
Ik ben blij dat ze terug is. Haar verblijf in Spanje leverde voor mij heel veel spanning op. Deels gebaseerd op de realiteit (staat mijn andere heup niet op breken, wat doe ik als ik 's nachts op weg naar de WC kom te vallen en dat soort zaken) maar voor een goed deel zat het ook tussen mijn oren.

Tweede gesprek met Fransje, vanavond derde. Contouren worden zichtbaar. Pita en Marian gaan donderdag koken en 's avonds komt mijn moeder met aanhang. Ik denk dat ik vanuit bed mijn verjaardag vier. Of dat ik overdag de hele tijd in bed doorbreng.

Fransje was inspirerend op bezoek, maar wel moemoemoe. Tot morgen.

Stom he, heb je het ene gebouw opjenetvlies (Concertgebouw) en schrijfjehetandere (Stadsschouwburg). Kortsluiting in de hersens?
Zaterdag hadden Pita en Jonathan heerlijk voor me gekookt en donderdag Marian. Vanochtend is de buurvrouw -en vriendin van Tineke- met haar dochtertje voor drie weken naar de VS gevlogen. Gistermiddag even thee gedronken. Ik realiseer me nu dat dat in de verdere zondagse planning wat te veel van het goede was.
Het onweert hier nu heerlijk. Vannacht was het broeierig in bed en dat nog wel zonder Tineke.

Catherine vierde haar verjaardag met een high tea in 'Gartine' in de Taksteeg tussen Rokin en Kalverstraat. Fantastisch. Echt aanbevelenswaardig. Alles biologisch uit eigen tuin. Eieren van geadopteerde kippen. Typisch "Slow Food". Heerlijk.
De jarige had -vond ik- leuke cadeautjes gekregen. Twee concertkaartjes in de Stadsschouwburg met een optreden van Carel Kraayenhoff (die van de traan van Maxima tijdens haar trouwen), een mand met tuingereedschap en aanverwante en theeglazen met een rvs ophangsysteem.
Ik was wel moe. Heen met de taxi terug de tram. Pita als escort girl.

Het onweert....even wat binnen zetten en de dieren voeren..............

Joke kwam controleren en buurten. Leuk en gezellig zo'n buurvrouw.
We gaan zaterdag samen naar de volkstuin. Gerwin's was heel inspirerend. We hebben goede en leuke afspraken gemaakt.

Tweede dag zonder Tineke.
De bestraling van mijn heup lijkt de gewenste uitwerking te hebben. Ik loop nu deels met en deels zonder kruk. Ook de spierpijn rondom mijn heup lijkt te verminderen.
Straks komt Gerwin op bezoek. Gisteravond was Joke er.

Tineke is vanochtend naar Spanje vertrokken en inmiddels aangekomen. Ik hoop dat ze op de haar vertrouwde Tineke manier ook kan genieten en ontspannen. Het was een duivels dilemma om mij achter te moeten laten.
Pita stond vanochtend bij verrassing voor de deur. Kees komt vrijdag op bezoek. Het is druk met bezoekers, Maar dat geeft niet.
De bestraling heeft wel gewerkt wat de pijn betreft. Maar ik voel me vreselijk gammel. Gelukkig weet ik van de vorige keren dat dat toen ook zo was en een paar dagen aanhoudt. Ook heb ik een opkomende pijn in mijn nek. Kortom, ik ben en blijf patient.

Vandaag ben ik bestraald op mijn rechterheup. Eerst wordt de exacte plaats bepaald met een simulator. Wanneer die vaststaat wordt met rode viltsstift de plaats op je huid getekend. Een poosje later wordt er dan bestraald, eerst de onderkant een minuut en vervolgens de bovenkant ook zo lang. Wanneer de wachttijden binnen redelijke proporties blijven, is het zo gepiept.
Wat niet meevalt is de emotionele belasting. Ondanks dat ik inmiddels vele malen in het ziekenhuis ben geweest, went het nooit. Vooral de behandelingen die neigen naar onomkeerbare inbreuken op je lichaam, hakken er bij mij in. Ik heb mijn lichaam altijd -in de woorden van Khrisnamurti- beschouwd als een tempel. En daarnaar gehandeld wat betreft eten, beweging, zorg en aandacht. Ik was er blij mee en trots op.
Het doet me intens verdriet om de neergang van zo nabij mee te maken.

Tineke heeft me voor de zoveelste keer ernaar toe vervoerd. Voor haar moet dat ook een belasting van jewelste zijn. Anders dan bij mij, maar toch. Ik ben zo blij met en trots op haar.

Pita was op bezoek. We zaten in een flauw zonnetje in de tuin. Ze had een interview in de buurt in het kader van haar studie.

De tuin is spectaculair, zo fraai. De crocosmia bloeit en de passiebloem uitbundig.Ik heb met Tineke de wormenbak geleegd en weer opnieuw opgebouwd en gevuld. De bramen en tayberry's geven volop oogst en ook de pruimen beginnen af te rijpen. Onze Jakobsappel is zowat afgeoogst. De kersen waren een prooi voor de vogels. Ik ben wat planten aan het stekken voor Catherine der tuin.

Morgen gaat Tineke voor een week naar Spanje met K en K. Om half acht vertrekt ze. Om negen uur vliegt ze.

Vandaag in het ziekenhuis voor foto's van mijn rechterheup en bezoek aan de neuroloog. Neuroloog was goed. Foto's leverden tumorontwikkeling in de heup aan het bot op, die echter bestraalbaar lijkt. Dat bestralen gebeurt morgen.
Tineke gaat woensdagochtend voor een week naar haar zus in Spanje. Ze komt dan de dag voor mijn verjaardag weer terug. Het is sowieso druk met verjaardagen, want de vijftiende is Catherine jarig.
Gister was een waardeloze dag. Ik voelde me lamlendig en veel last van pijn op uiteenlopende plaatsen. Gisteravond voor het slapengaan heb ik besloten de pijnstilling opnieuw te verhogen. Dat leidde tot een redelijk ongestoorde nachtrust. Ik vandaag en morgen houd ik de verhoogde pijnstilling aan.

Gister eerste gesprek met Fransje. Gea volgde in haar voetsporen en was er vandaag om een kistje plantjes op te halen. Vandaag waren Ingrid en Johan er. Dagen vliegen voorbij.
Mijn moeder gebeld over bidprentjes.
Ik heb behoorlijk last van mijn rechterheup. Ondanks de verhoogde pijnstilling.

Vandaag contact met de pijnarts van het AvL. Vooralsnog verhogen we mijn pijnstilling met 50%. Maandag foto's maken van de rechterheup (rug?) en bezoek aan een andere arts.
Eventueel dinsdg bestralen van mijn heup. Ik ben weer gehospitaliseerd.

Morgen komt Fransje. Verheug ik me op.

GEORGICA

Labor improbus

Ik ben een tuinman, niets dan dat,
met aarde en met mest bespat;
ik buig mij neer, ik richt mij op,
ik klem de schoffel en de schop.

Ik wied, ik volg de diepste wet
als ik de naakte zaailing zet;
ik richt mij op, ik buig mij neer.
Een tuinman ben ik en niets meer.

Ga ik met donker stram naar huis,
de pijn spaart schouderblad noch kruis.
Ik waak nog als ik rusten mag.
Mijn land, mijn land: het is kort dag.

Delft straks uw spa voor mij de wig,
vergeet waar ik geborgen lig.
Voorbij mijn moeite, nood en pijn
moet er een tuin van sterren zijn.

Ida Gerhardt

Uit: 'Verzamelde gedichten' Amsterdam 1980

Ik moet toch uitkijken met al die tranen in zo'n polder. Vooral als de natuur ook nog eens behoorlijk wat tranen plengt. Dan wordt een en een snel drie.

Gister kwam in de loop van de dag pijn in mijn rechterheup op. Da's degene die ik niet gebroken heb en die ook redelijk tumorvrij leek en dienovereenkomstig niet bestraald is. Vannacht werd dat erger of ie ieder moment kon breken.
Het is nu tegen twaalven en het gaat wel weer. Intussen heeft Tineke het hele ziekenhuis- gebeuren weer geactiveerd. Ik wordt er helemaal ziek van. Of was ik dat al?

Gek is, dat ik tussen alle ellende door, ontzettend van het leven geniet. Ook al lopen de tranen over de computer als ik gisteravond over Catherine (en Sander zijn tuin uiteraard) schrijf.

Vandaag Chiel op bezoek. Da's heel mooi. Eugene volgde Chiel op en had een minder rooskleurig bericht. Toen hij de laatste keer van ons thuis kwam, had zijn vrouw een beroerte gehad. Ze lag al een week in het ziekenhuis.
Pita volgde Eugene op. Ze had een afspraak met iemand in de Osdorperhof in verband met haar onderzoek naar mantelzorg. De betreffende arts was de afspraak vergeten en zat in de VU!

Ik zit heftig te rommelen in mijn foto verleden. Levert allerlei leuke vondsten op.
Zo vond ik uit dat ik in het bezit ben van de eigendomsacte van het huis van mijn moeder in Valkenswaard. Ik snap de toedracht hoe ik er aan kom, maar wist niet meer dat ik die had!
Dus, geachte broer en zussen, stop met zoeken.

Heb de huisarts gebeld voor bloedonderzoek naar mogelijk te laag HB. Belafspraak met AvL over bijstelling medicijnen, met name pijnsstilling. Donderdagochtend belafspraak met de pijnarts van het AvL. De moeheid baart me meer zorgen dan de pijn.

Ik heb eerste schetsen gemaakt voor de tuin van Catherine. Mijn hart bloedt als ik me realiseer dat ik waarschijnlijk fysiek niet meer in staat zal blijken te zijn om veel bij te dragen aan de aanleg.

Gister naar het aanstaande huis van Sander en Catherine wezen kijken. We hebben de tuin ingemeten. De tuin is ruim 20 meter lang en 4.60 meter breed. Aan de rechterkant gaat er na 9.30 meter een strookje van 77 cm af. Aan het einde van de tuin staat een enorme schuur.
Totale oppervlakte ruim 85 m2.
Grote struiken zoals cotoneaster (met hop erdoorheen!), jasmijn, een fiks aantal hortensia's, nabij de schuur een grote klimop, wat vaste planten als kerstroos, geranium, phlox, hemelsleutel, kaasjeskruis, gebroken hartje, vingerhoedskruid en nog wat kleine schatten. In de lage ligusterhaag aan de rechterkant zit haagwinde.
Een terras, pad van de achterdeur naar de schuurdeur in rechte lijn en wat uitsparingen met daarop grind waaronder worteldoek.
Kortom, er is wat leuks van te maken.

Wat me wel zorgen baart is mijn slechte conditie. Ik ben door de twee per auto opgehaald en thuisgebracht. Heb voorzichtig wat geklungeld in de tuin en dan toch zo moe. Ik word er niet vrolijk van.