Vandaag met Tineke naar huis "Marseille" op de Keizersgracht 401 geweest.Prachtige fototentoonstelling over 'Armoede in Nederland' en over mensen die nog leven zoals dat een hele poos geleden gangbaar was in West Europa. Vooral die laatste was fascinerend. Mensen poseerden echt in hun huis, vaak de (woon)keuken. Veel was nog herkenbaar uit mijn eigen jeugd. Wat is er dan veel in korte tijd veranderd. Wat me vooral raakte was het patina op de mensen en hun huis met spullen. Doorleeft, maar ook stil blijven staan.
Geen toeval dat de meeste mensen reeds een gevorderde leeftijd hadden bereikt.
Daarna even binnen gewipt in het 'bordeel' Scheltema. Wat een verleidingskunst vertonen die b.......
Ik had van Changta een boek gekregen over "De Franse wijn in WO II". Fascinerend hoe de Fransen hun erfgoed ('le vin') hebben behoed voor de Duitse brutaliteit en grofheid. Weer zo'n stukje geschiedenis waar je als weldenkend mens van zegt: "Hoe ist mogelijk!".
Ik ben nu begonnen in een pil van Israels over de Verlichting. Ben benieuwd.
Vrijdag was ik voor het eerst sinds lange tijd weer op de VTH. Gea sleutels gebracht en Nico een tekst ter hand gesteld van Willy en Marianne van Oase over "Tuinen bij scholen".

Ik heb een paar dagen niet geschreven, omdat het goed met me ging. In het weekend waren Tineke's kinderen bij Wim. En dan kom ik aan niets anders toe dan Tineke.
We hebben een auto vol kachelhout (essen) gehaald op zondag van snoeiwerkzaamheden in de buurt. Inmiddels hebben Tineke en ik daar een flink deel van verzaagd. Leuk en meditatief werk. Ik snap hoe die Finnen al die verzen van de Kalevala konden opzeggen tijdens het zagen: ik geloof 22.000 versregels, uit het hoofd. (Nu ik het aantal versregels zo lees lijkt het me toch wel wat veel!).
Gisteravond waren Kees en Hanneke op bezoek. Het gaat ze goed en da's leuk om te zien.

Boude uitspraken van Machiavelli (uit Trouw):
* Gewapende profeten hebben altijd gezegevierd en ongewapende zijn altijd ten onder gegaan. (Noot van de weblogger: Dit wil je toch niet onder je neus te lezen krijgen).
* Je moet mensen strelen of kelen: want voor milde maatregelen die hen treffen nemen ze wraak en tegen meedogenloze maatregelen staan ze machteloos.
En dus moet je mensen,als je ze treft,zo hard treffen dat je voor hun wraak niet beducht hoeft te zijn.
*Het is veel veiliger om gevreesd te zijn dan geliefd, want mensen zijn ondankbaar en wispelturig. Ze veinzen en ze verbloemen, ze mijden het gevaar en zijn gek op geld.
*Mensen vergeten eerder de dood van hun vader dan het verlies van hun vaderlijk erfdeel.

Vandaag met Tineke naar de stad geweest. Boekenmarkt Spui, Lyppens, tomaten-dillesoep
bij Esprit, regen en koude voeten, weer met de tram naar huis.
Opmerkelijk hoe gewoon en leuk dat is.

Tineke oefent nog steeds op het Brabants. We gebruiken er de tweede DVD van GvM voor: die is helemaal karaoke.
Changta heeft een spoedcursus fikkie stoken gehad. Ben benieuwd of het tot gewenst resultaat heeft geleid.
Met Pita, Jonathan en Tineke naar het Filmuseum geweest naar de film "Our daily bread".
Het is een registratie van de grootschalige, mechanische wijze waarop "Our daily bread" (ons dagelijks brood) wordt geproduceerd. Er wordt niet gesproken in de film.
Ik vond het een van de beste films die ik ooit gezien heb. De dramatiek van alleen maar beelden die voor zichzelf spreken is maximaal. Dat de dieren en planten een kwaliteit van zichzelf hebben ontbreekt volledig in het getoonde. Wanneer de dieren geoogst worden is dat het meest duidelijk: meestal worden de vissen, de kippen, de kuikens met een stofzuiger of lopende band door het systeem waarin ze "verwerkt" worden, gevoerd. Het gaat niet om dieren, maar producten en het systeem is technisch knap maar het aanschouwen van een en ander blijft bij mij knagen: het ziet er allemaal onverschillig en respectloos uit, terwijl het zorgvuldig gebeurt. Een van de beelden die je weinig ziet in de film is het actuele doden van de -vaak duizenden-dieren.
Aan het einde maakt de regisseur nog eens even duidelijk waarom: wanneer een stierkalf in een stalen container wordt gedreven om gedood te worden, zie je de doodsangst van het dier, voel je op borsthoogte bij jezelf hoe arrogant we zijn in het doden van dieren voor een ongebreidelde vleesconsumptie.
Komt weer de oude stelregel van mijn opa's en vader bovendrijven: je bent het pas waard om vlees te mogen eten als je zelf het dier slacht wat je vervolgens opeet.
Ik ben ervan overtuigd dat er een heel ander vleesconsumptiepatroon zou ontstaan
wanneer de stelregel zou zijn: eerst zelf slachten, dan pas vlees eten.

Changta komt morgen op bezoek. Hij moet in de buurt -Nieuw Vennep- wezen.
Ze zijn in onze buurt grote bomen aan het omzagen. Tijdens de storm bleken ze wat gammel. Vooral populieren en wilgen. Het is jammer van het beeld. We proberen wat hout te sprokkelen, maar dat lukt nog niet zo.
Het lijkt of de tranen me tot de lippen staan. Bij het minste of geringste stroom ik over. Zo luisterde ik vandaag naar een DVD van sMarlies van Gerard van Maasakkers:
"Toeters en bellen" . Na het openingslied "Land van zand" (volgens GvM een goede keus als Brabants volkslied) en "De fanfare van honger en dorst" gingen de sluizen open. Ik verdenk mijn zus van opzettelijkheid, maar gelukkig hebben we nog droge voeten.

Goed geslapen, gammele dag. Zowat bij voortduring op de bank gebivakkeerd.
Post van mijn moeder, stukje over een boek "De Slechtvalk" en van ons Marlies, twee DVD's van Gerard van Maasakkers. Ik word ernstig verwend.
Gewandeld met Tineke en het was lekker fris tegen het koude aan.
Dat wandelen gaat dan nog wel ondanks een haperend gestel.
In de zterdagbijlage van Trouw een boekrecensie over een nieuwe vertaling van de geschriften van Machiavelli. Ik ga het boek -denk ik- kopen. Als in mijn jonge jaren was ik gefascineerd door zijn boeken en geschriften. En nog steeds. Het is bijzonder om te merken dat somminge boeken tijdloos zijn en de meeste niet.Daarom worden ze ook in een bepaalde tijd geschreven -en voegen ze aan die tijd misschien iets toe- en zijn ze van weinig of geen betekenis buiten de tijd waarin ze geschreven zijn.

Ingrid noemde mijn weblog vandaag "filosofisch". Ik snap dat wel, maar deel haar mening niet. Ik ben niet zo'n filosoof: iemand die nadenkt en dan met een verfrissende kijk op de werkelijkheid komt. Ik voel me meer een waarnemer, een beschouwer van de werkelijkheid. Ik poog er niets van mezelf aan toe te voegen.
Ik realiseer me dat ik altijd al een observator was: vooral van de mensen om me heen, maar ook van de natuur, gebouwen, eigenlijk alles!
Dat observeren ging en gaat dan gepaard met een gezonde dosis nieuwsgierigheid en vaak ook verwondering. Da's mijn hele leven gebleven. En tot mijn verrassing ook heel breed: er zijn weinig zaken waar mijn belangstelling niet voor gewekt kan worden.
Ik kan met intens plezier naar mensen kijken. Op een bankje in het park of een terras van een uitspanning. Op een feest of tijdens een vergadering. Voor mij gebeurd er vaak meer "tussen de regels" dan "tijdens het spel". Het lijkt wel een grondhouding van me.
Ik herinner me nog glashelder hoe ik een keer op een verjaardagsfeestje was. Een collega met haar nieuwe vriend was er ook. Ik observeerde zijn gedrag en kon het niet laten dat tegen hem te zeggen. Hij was onthutst over de scherpte waarmee ik zijn gedrag van feedback voorzag. En ik was uit het veld geslagen over wat mijn reactie bij hem te weeg had gebracht.
Ik nam me ter plekke voor om mijn scherpe tong meer te matigen. Zonder me in een hoek te laten dwingen.
Het is me nog menigmaal overkomen, de scherpte van mijn reactie. Maar de laatste tien jaar gaat het steeds beter. Het "ëerst tot tien tellen" lukt bijna altijd. Ik ben een veel milder mens geworden.
Het betekent niet dat ik geen mening heb of nergens voor sta of mezelf niet sterk wil maken voor iets.
Dat was er, is er en -ik hoop- blijft er.

Slecht geslapen vannacht. Soms heeft dat grote gevolgen voor de dag erna, soms ook minder. De gevolgen vandaag waren minder groot dan ik gedacht had.
Heb brood gekocht bij "De Boterbloem", onze biologische boer vlakbij. Ze hebben een assortiment droogwaren en aanverwante spullen van biologische afkomst. Da's prettig, zo dichtbij.
Negentien januari tweeduizendzeven kocht ik een agenda 2007 met als thema BOEKEN.

De verjaardag gister was druk en daar kan ik niet zo goed (meer) tegen.
Het lijf hapert werkelijk aan alle kanten. Valt niet mee. Details zal ik maar besparen.

PLAISIR d'AMOUR

Traditionel bewerking door Emmylou Harris en Kate en Anna McCarrigle

Plaisir d'amour
Ne dure qu'u moment
Chagrin d'amour dure
Toute la vie
Joy's of love
Are but a moment long
Pain of love endures
The whole life long

(Vertaling
De vreugde van de liefde
Duurt maar kort
De pijn van de liefde
Duurt een heel leven)

Vandaag wordt Kasper (Tineke's zoon) achttien jaar.
Zondag waren Tineke en ik bij haar broer Jos. Hij heeft een fantastische collectie CD's en veel boeken. Ik heb drie CD's van Emmylou Harris geleend en drie boeken: een over wandelen rond Amsterdam van John Jansen van Galen, een vogelboek en een boek van Maarten Spanjer. Emmylou is bij beluisteren weer vreselijk wennen. Maarten S. heb ik uit en ik vind het een flapdrol.

Fysiek gaat het weer wat beter. Vanochtend met Joke (de buurvrouw en vriendin van Tineke) haar honden uitgelaten. Het ging best goed. Ga ik vaker proberen.
Ik kan af en toe zonder pijnstilling, maar ook niet. Lastig 2x.
Ik ben ook wat afgevallen de afgelopen tijd, dat probeer ik er weer aan te eten. Maar dat is moeilijk!

Net naar "How to grow your own veg(etable)" (Hoe teel je je eigen groente) op BBC 2 gekeken.
Organisch (biologisch zouden wij zeggen) gegroeide groenten, het jaarrond. Fantastisch gefilmd en heel inspirerend. Maar lastig na te doen in de Nederlandse situatie. Wat heel sterk is dat ze de bodem (de grond) als uitgangspunt nemen, die moet goed zijn. Daarom werken ze veel met verhoogde bedden, vol met goede grond en volop compost. En vaak al langdurig en goed bewerkt. En -op het oog- van nature al vruchtbaar. Maar wat er dan aan oogst afkomt is oogstrelend (of oogststrelend?).
Dit was de herhaling, de uitzending is op vrijdagavond om 21.30 u op BBC 2.

Gister was Willem Hoogendijk op bezoek. Ik vond het heel gezellig. Hij zei bij het afscheid van plan te zijn vaker te komen. Ik hoop dat hij dat doet.
Het was mooi weer, ik heb buiten wat geklungeld. Willem merkte bij het vertrek op dat hij: "Mij meer een man vond van zijn handen in de modder en dat was hij niet".
Ondanks het feit dat hij in zijn leven veel in aanraking was geweest met mensen zoals ik (tuinierders, biologen, ecologen). Geen plantennaam wilde blijven hangen. Op zijn minst bijzonder.
Willem is econoom en de man van alternatieve geldsystemen, ook internationaal.
Daarnaast houdt hij van kunst (vooral schilderijen, geloof ik).

Het gaat wat beter met de fysiek.
Tineke had twee standaards meegebracht waarop de boxen van de muziekinstallatie gemonteerd konden worden. Het is verbazingwekkend hoeveel beter het geluid nu is. Met name wat gelaagde muziek van bijv. de Counting Crows en James Hunter komt prachtig de kamer in denderen. Heel fraai. Muziek is een grooot genot. Zeker als je steeds meer dimensies in muziek ontdekt wanneer je een nummer vaker beluistert. Ik heb nu een segment muziek ontdekt, waarvan de Counting Crows en Venice goede exponenten zijn, die prachtige samenzang combineren met subtiele muziek. Vooral die samenzang raakt me.
Ben benieuwd of het bij klassieke muziek ook zo werkt.

Gister een beroerde dag. En de daarop volgende nacht was zo mogelik nog erger.
Ik was in de nacht van woensdag op donderdag mijn pijnstilling vergeten. Toen dat goed ging 's ochtends, ben ik daarmee doorgegaan met stoppen, zonder Tineke in te lichten. Ik wilde een paar dagen wachten en haar dan verrassen met het feit dat ik gestopt was.
Gister voelde ik me beroerd, maar dat gebeurde de afgelopen tijd wel vaker. Maar toch wel zo dat ik overwegend het bed heb gehouden. 's Nachts bleef de beroerdheid en bovendien kreeg ik stuiptrekkingen in beide benen. Daar werd ik helemaal hopeloos van. Ik kon niet alleen niet slapen, maar had ook geen idee wat het was of wat te doen. Toen kwam Tineke met de mogelijkheid dat het ontwenningsverschijnselen waren van te snel beeindigen van de pijnstilling. Toen ik daarop snelwerkende morfine innam ging het na een kwartiertje over en kon ik zelfs slapen. Vandaag gaat het beter, maar het blijft even behelpen. Door de spanningen van al dat gedoe kon ik ook nog eens slecht plassen.

Foto's van Ed en mij en de whiskeyproeverij; andere foto is het beeld wat Tineke ziet als ik mijn digitale post lees of aan mijn digitale dagboek werk.
Vannacht goed geslapen, maar moe op. Heb ik al vaker gemerkt dat dat blijkbaar zo werkt...
Ik was per ongeluk mijn pijnstilling vergeten en tot mijn verrassing werkte dat vandaag goed uit. Ben benieuwd, omdat ik al eerder gepoogd had om te minderen en dat ging niet. Ik ben er ook licht spastisch onder.
De truc die ik afgelopen nacht heb toegepast om beter te slapen is om 's avonds geen koffie te drinken en wel water e.d..Ik heb dat al eerder geprobeerd, maar toen werkte het niet blijvend. En ik vind koffie 's avonds rond de klok van acht wel heel lekker.
Daarnaast is de massage van Tineke een probaat middel om beter te slapen en te plassen.
Ik lees op dit moment een boek van Tom Monte "Unexpected recoveries". Het gaat over genezingen bij mensen die zijn opgegeven met een bepaalde ziekte. En hoe dan genezing volgt door verandering van leef- en eetstijlen en alternatieve medicatie.
Wat ik tot nu toe gelezen heb is heel indrukwekkend.
Ik heb het boek gekregen van Luc de Cuyper van Bois-le-Comte in Orval. Dit is het "buiten" cursus centrum van de Oost West Beweging.
Wat me vooral deugd doet is dat de stijl niet zo ronkend is. In veel boeken met hetzelfde onderwerp staat me dat erg tegen.

  

  

Woensdag is Tineke's vrije ochtend. Lekker lang in bed gelegen. Toen we aan 't ontbijt zaten kwam de buuv Dineke nieuwjaar zoenen. Lekker nagetafeld met Tineke over AMC patienten. Ik mis dan wel dat ik geen werkwereld meer heb. Mijn voorbeelden worden steeds meer oude koeien. En ik wil oppassen dat ik niet in de val trap waarin veel oude mensen zichzelf terugvinden en mezelf voortdurend herhaal.
Ik vind het een uitdaging om up to date te blijven en hoop dat mijn omgeving me daarbij een beetje helpt.
Met Pita en Jonathan wat gedronken in de Balie vanmiddaag. Pita schrijft aan een recensie over een boek van Christien Brinkgreve. Het onderwerp van het boek is de combineerbaarheid van het krijgen van kinderen en werken. Met name voor vrouwen met de mogelijkheid om carriere te maken.
We hebben er leuk over zitten bomen.

Gister waren Paul (Kalter) en Paul (de Boer) op bezoek. Paul de Boer is een oud-collega van me en kwam een prachtig Kerstpakket brengen. Heel attent en het lijkt lekkkkkkkkker te gaan met P..
Paul Kalter is mijn buurman uit de Bekkerstraat. Het was heel bijzonder dat hij op bezoek kwam en ik vond zijn aanwezigheid uitermate prettig. Het is moeilijk te omschrjven wat er dan precies gebeurt dat zo'n bezoek speciaal wordt.
Ed (Jarasingelbuurman) heeft een passie-voor-whiskey opgevat. We hebben nu twee keer geproefd uit het rijke Schotse arsenaal; als aperitief. Het omvat zo veel -hebben wij inmiddels in de gaten- dat je er makkelijk een dagtaak van kunt maken om alles uit te zoeken en te proberen.
Maandag en dinsdag twee keer gewandeld. Ondanks de harde wind gaat dat goed.

Tineke:

Peter heeft het moeilijk.
Samen huilen we vanmiddag
Peter heeft het gevoel niets meer te kunnen.
Wil 3 dingen en kan er dan 1.
Ik ben 's morgens van 7.45 tot 13.00 naar mijn werk en dat gaat.
Ik heb besloten de middagen onbetaald verlof te nemen.
We gaan nu proberen weer een stukje te wandelen in de storm.

Toen ik veel jonger was, fascineerde Marguerite Yourcenar me. Ik herkende veel van mezelf in de hoofdpersoon in haar boek "Het hermetisch zwart". Naar aanleiding daarvan heb ik "Les memoires d'Hadrien" gelezen. De geschiedenis van haar familie.
Ik was diep onder de indruk.
Wat schetst mijn verbazing nu ik als zesenvijftigjarige achter elkaar dit type boeken krijg aangereikt. Ik zoek ze niet, ze vinden mij!
Ik ben niet genoeg ingelezen om te weten of deze boeken veel geschreven worden of dat het toeval is dat ze bij mij terechtkomen. Ik dacht nog aan een collectieve terugblik op de vorige eeuw? Dat het jaar tweeduizend een mooi ijkpunt is om de balans op te maken?

Eerste Heilige Communie in Brabant. Je zat in de eerste klas, trad toe tot de katholieke kerk en geen kind die er iets van snapte. Wat je als kind wel snapte was dat er een groot feest bij hoorde met de familie, plus de daarbij behorende revenuen voor de feesteling.
Wat er in de kerk plaatsvond zei me niets en nog snap ik er eigenlijk niets van. De vraag die me in zo'n situatie al snel bekruipt is of ik wel geacht werd het te snappen. Natuurlijk niet!
Inhoud, functie en vorm waren het exclusieve domein van de kerk en haar ambtsdragers en daar had je het als 'gelovige' maar mee te doen.
In de inhoud van geloven ben ik in de loop van mijn leven steeds meer geinteresseerd geraakt. In het instituut kerk en haar vormen steeds minder. En mijn interesse gaat dan vooral uit naar personen en hun beleving. En dat kan prima zonder een instituut.
Maar het instituut kan slecht zonder gelovigen.
Dus blijft Kerstmis een christelijk feest van de kerken, terwijl het er natuurlijk ook al was voor de geboorte van Christus. Moeten we nu terug naar het Kerstfeest van voor de jaartelling? Lijkt me niet. Zeker niet wanneer het net zo weinig inhoud heeft als het huidige Kerstfeest.
Maar hoe geef je dan de vorm aan een Kerst met inhoud? Ik heb het idee dat er geen massale vraag is naar een inhoud met Kerst waar de persoonlijke of groepsgewijze beleving voorop staat.
Komt zo'n wens/vraag/behoefte er? Helaas, ik weethet niet!

Het 'comment' van vandaag van Anneke van Wijk nodigt uit tot reactie. Ik ga nu eerst wandelen en nadenken en dan reageren.

Indiase fabel:

Er waren eens, vele jaren geleden, twee monniken die zichzelf allerlei verboden en kwellingen oplegden. Zo legden ze zichzelf op heel India te voet te doorkruisen, van de ene kant naar de andere kant. En ze legden zichzelf volledige stilte op, ze mochten zelfs in hun slaap geen woord uitbrengen gedurende alle jaren van hun voettocht. Geen lettergreep. Maar op een dag, toen ze langs de oever van een rivier liepen, hoorden ze allebei een verdrinkende vrouw in de stroom om hulp roepen. Zonder een woord uit te brengen sprong de jongste van de twee te water, droeg de vrouw op zijn rug naar de kant, legde haar op het zand zonder een woord te zeggen en de twee asceten vervolgden hun weg in volstrekte stilte. En toen, na een half jaar of een jaar, vroeg de jongste plotseling zijn metgezel: Zeg eens, denk je dat ik gezondigd heb toen ik die vrouw op mijn rug droeg? En zijn metgezel antwoordde hem met een vraag: Wat, draag je haar nog steeds op je rug?

Voor iedereen, maar speciaal voor Herman.

Ria -de zus van Tineke- en haar man Milan verhuizen maandag voorgoed naar Spanje.

"Maar omdat ik inmiddels denk dat al dat gereis grote onzin is: de enige reis waarvan je niet altijd met lege handen thuiskomt, is in jezelf. Want in jezelf zijn geen grenzen en is geen douane, je kunt zelfs bij de verste sterren komen. Of door plaatsen lopen die niet meer bestaan, bij mensen op bezoek gaan die niet meer bestaan. Je kunt zelfs naar plaatsen gaan die nooit bestaan hebben, en misschien nooit hebben kunnen bestaan, maar waar ik het prettig vind. Of in elk geval niet vervelend. En jij? ".
Vrij naar Amos Oz: "Een verhaal van liefde en duisternis".

Ik lees op dit moment "Een verhaal van liefde en duisternis" van Amos Oz. Prachtig verhaal en mooi gechreven. Ik heb nu een behoorlijk aantal (vaak dikke!!) van dit type boeken gelezen. De persoonlijke geschiedenis verweven met de geschiedenis van een familie/volk/land. Wat me opvalt is het verschil in heftigheid waarmee ze op mij overkomen, terwijl inhoud en boodschap vaak vergelijkbaar zijn. Ik vind dat razend knap van de schrijvers.

Gister met Tineke gewandeld in het natuurgebied vlak bij ons huis. Het ging heel hard regenen en we werden zijknat. Heerlijk, die elementen, het gevoel dat je echt leeft!

Ik heb de neiging om over de relatie weer en natuur uit te weiden, maar dat doet iedereen al, dus maar niet.

Mijn moeder komt zodadelijk op bezoek, met aanhang, denk ik.

Voor de liefhebbers: we hebben nog een paar oliebollen, zelfgebakken, met en zonder ogen.

Ik wil iedere lezer van mijn weblog een goed 2007 wensen. En als ik een voorstel mag doen voor dat goede: veel de handen uit de mouwen en dat passie deel van je leven mag zijn.
Tineke en ik zijn juist terug van een wandeling in het zonnetje en een natuurgebied naast de deur. We kwamen vooral honden tegen die mensen uitlieten.
Via Pita/Jonathan een CD bekomen van James Hunter "People gonna talk". Heel fraai 'lazy' geluid, beetje Sam Cooke-achtig bij tijd en wijle met een prachtige sax in sommige nummers. Aanrader!!
Dagboeken van Willem Barnard (alias de dichter Guillaume van der Graft} gelezen. Omvat de periode 1945-1978 en heet "Ëen dubbeltje op zijn kant".
Het gaat vooral over zijn worsteling met het predikantschap (dicht zichzelf daarvoor niet het juiste talent toe] en zijn worsteling met het protestantse establishment.
In het dichterschap kan hij leven, maar daar gaat het in dit boek minder over.
Ik heb een zaagbok gemaakt voor Tineke en ze zaagt nu trouw iedere dag hout. Hoeft ze niet naar de sportschool!
Mijn moeder gebeld: ze had gister thuis gegeten en was vroeg naar bed gegaan.
Pita belde uit Frankrijk en daar was het -zonder vuurwerk- rustig verlopen. Grappig dat die vuurwerkgekke Fransen zo'n buitenkansje om vuurwerk af te steken niet benutten.