Ida Gerhardt "Dolen en dromen" (Een dwaaltocht door Zutphen)

Ik ben zomaar met groot verlof geweest,
anderhalf etmaal op een uur na;
en tevens werd mij onverwacht verleend
een helderheid van horen en van zien
waaraan ook het geringste niet ontging,
al was het maar een varentje in de voeg
van een vervallen muur, - En tegelijk
was ik volkomen uit de tijd getild:
gisteren, morgen of vandaag - och kom!
Anderhalf etmaal ben ik omgegaan
-mezelf ontkomen, eindelijk mezelf-
dolend en dromend in een kleine stad,
waar alles stem kreeg, alles open ging.
Steeds wetend: zo kan het maar eenmaal zijn.

Opmerking:
De stad is misschien de omgeving met de meeste kans om even aan de eeuwigheid te raken.

Uit: "Zarathustra, de eerste profeet van Christus" en "De Gatha's van Christus"
van D.J. van Bemmelen Uitgeverij Vrij Geestesleven

Pag. 77
In de verschijnselen van de natuur, in de werking der maansfeer, komen de ritmische processen tot uitdrukking. Men denke bv. aan eb en vloed, aan de periodiciteit der voortplantingskracht. Deze ritmische processen zijn een onderdeel van het veel grotere ritme in het wereldal; dag en nacht, jaargetijden. Daarbij is dan het hele zonnestelsel betrokken, aan de ene kant in verhouding tot vaste sterren, aan de andere kant tot de aardse wereld. In de mens staat het ritme van ademhaling en bloedsomloop ook in verband met het kosmische ritme. De mens ademt 18 maal in de minuut en in 24 uur ademt hij 25920 keer. Dit getal van de menselijke ademhaling gedurende de dag komt overeen met het aantal jaren, waarin de zon door de hele Dierenriem gaat, d.w.z. het grote Platonische jaar. De menselijke ademhaling en de kosmische beweging van de zon staan in volmaakte verhouding tot elkaar.

Pag. 91
De vier eerste groepen Gatha's staan gelijk met de delen van de oude ceremonie bij de inwijding. Later heeft deze cultus een afspiegeling gevonden in de misdienst.
De delen daarvan zijn gewoonlijk genoemd:
1. Verkondiging door het woord - evangelie
2. het offer - offertorium
3. de verwandeling - transsubstantiatio
4. de vereniging - communio
Deze indeling is ook de gebruikelijke voor de trapsgewijze inwijding der mysteriescholen. Het eerst werd de kandidaat de leer verkondigd, opdat hij zijn ziele-engelkracht versterkte en voorbereidde. Dan werd het offer gebracht van zijn eigen wezen, zodat hij afstand deed van zijn aardse wensen en begeerten en zich geheel overgaf aan de hogere wereld der geesten. Door deze overgave verliet hij dan zijn eigen lichamelijke hulsels; hij ging over in een toestand van doodsslaap. In deze toestand maakt hij de eigenlijke inwijding door.

Tineke: foto's om te illustreren waar het "PRUTSEN" toe leidt.

In mijn ongeduld om de foto op weblog te krijgen twee maal dezelfde, gemaakt begin april .
De bovenste twee foto's zijn van afgelopen week, dus bijna 2 maanden later.

Het is een voorrecht om als plaatsvervangend linkerbeen en arm zo van dichtbij dat PRUTSEN te mogen meemaken.

Morgen toch mijn beenbloedei even laten zien in het ziekenhuis.
Ik heb last van zwaarmoedigheid. Of melancholie. Alle reden toe, zegt Tineke dan.
Vandaag veel geslapen. Tot twaalf uur en vanmiddag nog twee uur. Het zal wel ergens goed voor zijn. Verder wat geprutst in de tuin. Het wordt een tuin met veel prutswerk.

Heb een boekje gekregen (van Kees) en gelezen van Maria Evelein "Een tuin op loopafstand" Over hoe zij een stukje gemeentegrond -voormalig schooltuin- naast het spoor bij het Majellapark in Utrecht omtovert tot een heuse tuin voor de buurt. In vijf jaar tijds met als achtergrond haar liefde voor tuinieren en haar kunstenaarsschap. Steeds zie je in het boekje beide kanten van de initiatiefneemster een rol spelen. Een heel goed beschreven en gaaf voorbeeld hoe zoiets kan.
Ik weet niet of zij de tekst van Jac. P. Thijsse kent over instructieve plantsoenen binnen twintig minuten lopen van ieder huis in Nederland. Dit is een heel mooi voorbeeld van wat Thijsse bedoelde.

Ik weet niet wat het boekje kost en waar het te krijgen is.

Ik heb van Hella de Jonge "Los van de wereld" gelezen. Haar persoonlijke relaas van haar leven aan de zijde van Freek de Jonge. Maar vooral over haar leven als dochter van Joodse ouders die WO II overleefd hebben. Haar ouders waren getekend door de oorlog. Geen enkel leed en verdriet was te vergelijken met het hunne, Het bepaalde de relatie ouders dochter. Dochter van de beroemde Eli Asser.
Prachtig en heel integer beschreven.
Pag. 69 "Ik zag haar staan. Mijn moedertje. Drie jaar voor haar dood. Een kleine dame leunend op haar hark. Ze was de laatste jaren dol op haar tuin. Plantte stekjes in heel veel kleine potjes. Plantje na plantje. Dat deed ze met heel veel overgave, net als met haar naaiwerk. Steekje voor steekje. Stekje voor stekje."

Ik heb van John Armstrong "De filosofie van de schoonheid" gelezen.
Prachtig boek. Aanbevolen.
Op de laatste bladzijde (blz.221/222) vertelt hij over twee voorbeelden van liefde voor schoonheid: Eerstens Mahlers liedcyclus "Das Lied von der Erde" en tweedens "Der Tod in Venedig" (1913) van Thomas Mann.
Lees je zo'n heel boek en ken je de twee beste voorbeelden van de laatste bladzijden niet uit ervaring!!

Naar de volkstuin geweest. Hij ziet er fantastisch uit. Anders dan toen Joke en ik het echt samen deden, maar heel fraai. Een mengelmoes van orde en losheid. Zo zie ik tuinen graag.

Mijn linkerbloedeibeen lijkt wat te verzachten. Hoop dat het geen "wishfull thinking" is.

Lees een boek over schoonheid.

Ik blijf wat hobbelen rond mijn heilige water en dito zakdoekjes.

Vannacht een heerlijke, malse regenbui.

Mijn bloedei op mijn been wil maar niet uit eigen beweging kleiner worden.

Heb een zondag gevoel. Er hoeft niks en er kan van alles. Meestal komt er dan van alles niks. We hebben heel veel vogels in de tuin. We denken vooral jonge koolmezen die van Tineke's rijk gedekte pergola komen snoepen. Grappig is hoe die jonge vogels hun verenpak opzetten, wij denken van opwinding door het beschikbare eten en het gezelschap van de andere vogels.
De Stretocarpussen op de keukentafel bloeien. Da's heel vroeg. Ook de Streptocarpus "Blue
fountain" die ik gestekt had, doet het buitengewoon mooi. Alleen de moederplant vertoont tekenen van verval. We hadden een "Daphne Mezereum" (Peperboompje) gekocht en hij doet het niet. En die ervaring had ik al eerder. Lastige struik of doe ik iets fout?
De kruidentuin die ik voor Tineke's gemak had gemaakt werkt. Ziet er niet alleen prachtig uit maar ik zie Tineke ook oogsten.
De kip heeft het broeden (en haar broedsheid) opgegeven. En dus was er weer een ei.
Mijn orchideen bij het kippenhok hebben toch besloten om boven de grond te komen. Het zijn er nu zo'n stuk of vijf, maar meer lijkt me niet onaannemelijk.
Tineke en ik gaan nu een kongsi aan: ik lever mijn linkerhelft in als weinig bruikbaar en Tineke stelt een been, arm inclusief hand beschikbaar. Kunnen we toch plantjes planten!

Gisteren audientie gehouden. 's Ochtends Joyce P. (met Bikkershofse plantjes o.a. van Ineke Zwaan, waarvan acte en waarvoor dank!), 's middags Pita en voor het eten buurman Ed met een speciaal biertje. Na het avondeten lagen we uitgeteld op de bank.
Vanochtend voor het eerst in lange tijd in bad geweest. Er kwam een hele slijtlaag af.
De bloedbult op mijn geopereerde heup wordt groter noch kleiner. Het lijkt niet vanzelf over te gaan. Misschien toch een bezoekje aan het ziekenhuis?
Het lopen gaat goed. Meestentijds met een kruk, af en toe zonder.
Ben veel buiten en veel moe.

Vandaag kwam buurman Ed rond achten vragen of we zin hadden om mee te gaan naar Parnassia voor een cappucino en de zonsondergang. Voor het eerst sinds mijn heupbreuk weer op pad. Weliswaar met de auto tot de voordeur van Parnassia maar toch. Gelukkig was ik goed uitgerust -om twaalf uur uit bed en ook des middags nog een tukje van twee uur- maar het is toch heel wat om weer 'on the road' te kunnen zijn. Ook al blijft het lopen met een kruk nog knap lastig. De zonsondergang werd doorsneden door slierten wolken wat een speciaal effect gaf. Op een bepaald moment leek de zon meer op een hamburger!

Mijn water en zakdoekjes van de maagd Maria uit San Damiano hebben Hanneke tot een opvallend commentaar verleid. En ik voel wel met haar mee.

Er is echter een wijder verband. In mijn hele leven heb ik stellig geloofd dat er meer is dan het zintuiglijk waarneembare. Lastig was dat ik er niet voor honderd procent voor ging. Mijn nuchtere kijk op de werkelijkheid verhinderde dat. Ik was vaak jaloers op mensen die wel honderd procent voor hun 'geloof ' gingen. Maar ik was er van overtuigd dat ik daarvoor niet in de wieg gelegd was. Mijn leven is echter ruimschoots geplaveid met 'bewijs' van mijn stellige geloof. Maar de nuchterheid bleef.
Toen ik ziek werd heb ik mijn zoektocht naar mogelijke genezing via de niet zintuiglijk waarneembare weg geintensiveerd. Ik heb zo'n vijfentwintig alternatieve genezers of vertegenwoordigers van zo'n richting bezocht. Soms een keer, soms vaker. Soms met een slecht gevoel, vaak met een goed tot uitstekend gevoel.
Wat me het meest gebruskeerd heeft, is de schaamteloze wijze waarop in deze branche de wanhoop van de zieke en het vragen van veel geld aan elkaar gekoppeld wordt. Maar ook hier geldt dat veruit de meeste 'genezers' uiterst begaan en integer waren.

De buurvrouw van mijn moeder die heilig water en heilige zakdoekjes in Italie ophaalt is een verhaal apart.

Gisteravond een stoornis in het weblog programmatuur. Alles staat nu ruim voorzien van spaties!

Loop vandaag voor het eerst af en toe met een kruk. Tweede wel bij de hand. Voel me toch vaak moe. Rust wel maar dat lijkt dan niet zo te helpen.

Mijn been geneest voorspoedig. Voor zover ik kan nagaan van binnen en van buiten. Ik merk nu pas hoe belastend zo'n breuk, operatie en nasleep is. Ik had de hele dag tranen achter mijn ogen.

Vooral mentaal zat ik er doorheen. Het is nu avond en het gaat wel weer.



Ik heb een prachtig artikel van Paul Hawken -een van mijn favoriete schrijvers- gelezen. Hij ziet een wereldwijde beweging van mensen en organisaties die zich inzetten voor ecologische duurzaamheid, maatschappelijke rechtvaardigheid en het recht om de eigen cultuur te beschermen tegen de uitwassen van het huidige proces van globalisering.

Zonder dat deze beweging leiders kent.

Hij is tientallen jaren actief als milieudeskundige, ondernemer (hij schreef een toonaangevend boek over tuingereedschap!) en auteur. Maar vooral mild, erudiet en zich ervan bewust dat er geen gemakkelijke oplossingen zijn.



In: "Ode", nr. 96 mei 2007 pag. 41 t/m 47



Ik heb nog steeds twee flessen water van de "Zeer Heilige Maagd van San Damiano". Gekregen van een buurvrouw uit Valkenswaard. Verder zakdoekjes met "Scabulierkes".

Ze heeft het hoogstpersoonlijk in Italie opgehaald.

Voor mensen die opmerkingen (comments) plaatsen: Vaak reageer ik bij het 'comment' .

Ieder dorp had vroeger hoogtepunten van gemeenschapszin. In mijn geboortedorp waren dat met name de Handelse processie en het bloemencorso.
In de jaren dat ik meegelopen heb liepen er zo'n zeshonderdvijftig mensen mee. Het aantal deelnemers liep gestaag terug en ook verkeerstechnisch was het steeds lastiger zo'n grote groep mensen tussen het autoverkeer door te loodsen. Sinds die tijd is de belangstelling echter toegenomen. De laatste jaren liep het aantal deelnemers op tot tweeduizend. De organisatie is in handen van de 'Broederschap van Handel' . Je geeft je op als deelnemer met als belangrijkste vraag of je wel of niet een slaapplaats nodig hebt. In mijn tijd sliep je als jongere vaak bij een boer in het stro of hooi. De rest van de mensen bij particulieren. Tegenwoordig (auto's!) gaan ook nogal wat mensen zaterdagnacht thuis of elders slapen om 's ochtends na de mis weer mee te lopen. Ik liep alleen mee , maar mijn moeder heeft me vast aanbevolen om in de gaten te worden gehouden door familie en kennissen die ook meeliep.
De laatste kilometers voor Handel is er een Statie: om de zoveel meter wordt er halt gehouden bij een kruisbeeld of iets dergelijks. Omdat de optocht zo lang was merkte je daar achteraan weinig van, behalve dat je weer even stilstond. Vooral de intocht in de kerk in Handel met de blaaskapel op oorlogssterkte en hetzelfde bij de terugreis in de Nicolaaskerk in Valkenswaard zijn van die momenten die je bijblijven. Eerst heb je het doel gehaald en de helft eropzitten. Bij de Nicolaaskerk weet je dat je het gedaan hebt: tachtig kilometer ruim, in twee dagen.
In Handel staan voor de kerk talloze stalletjes met parafernalia en ook in de tuin van de kerk is een Kruisweg. Kortom, kosten nog moeite zijn gespaard om het Rijke Roomse leven op de kaart te zetten. En toch had ik al die jaren geen benul wie Maria nou was. Tja, je ging er bidden (wat was dat nou eigenlijk precies?) voor iemand die ziek was. Of je kon Maria iets vragen? Maar ja, wat dan, te veel en te groot stond zo hebberig en iets kleins vond ik betrekkelijk zinloos. Blijft over de prestatie, zeker als het warm was zag men af. Het merendeel van de lopers was -net als ik- volstrekt ongetraind en op de dagelijkse schoenen. Mijn eerste tocht liep ik in korte broek en sandalen. Wat heerlijk was, dat er langs de hele route water beschikbaar werd gesteld door aanwonenden aan de route.
Ook bijzonder waren bepaalde ankerpunten: de watermolen in Nuenen (Neder- of Opwetten?),
de duizendjarige linde van Nuenen, de korenmolen en de bocht in de weg waardoor je de hele stoet kon overzien bij het verlaten van Nuenen, het dorpsplein van Gerwen met de ongerestaureerde kerk, de Lang Hei tussen Gerwen en Lieshout, de brug over het kanaal voor Lieshout (het remmen van de boerenkarren in de afdaling met autobanden!), de Bavariabrouwerij in Lieshout, de dorpspleintjes in Beek & Donk en Gemert.
Kortom, een belevenis.

Het herstel vordert gestaag. Ben verbaasd over het snelle genezen van de wond en het tempo waarin ik beter uit de voeten kan, wel steeds met twee krukken en die zijn ook echt nodig. Ik rust eind van de middag meestal een poosje, maar voel me over het algemeen best goed. Mijn rechter sok kan ik zelf aan, mijn linker niet!

Uit "Zeldzaam Huisdier" mei 2007 32 ste jaargang nr. 2:

BEDEVAART

Hupsen heeft nog een passie. Hij wil met zijn huidige span paarden naar Handel. De kapel van het dorp Handel, gemeente Gemert, is al ruim 600 jaar doel van bedevaarten. Jaarlijks maken 1500 tot 2000 mensen te voet van Valkenswaard naar Handel. De ene dag heen, de andere dag terug. Flupsen heeft de veertig kilometer lange tocht vanuit Valkenswaard al twee keer eerder gedaan met zijn huifkar. Komend jaar wil hij opnieuw van de partij zijn. Een Brabander met zijn Groningers op bedevaart.

De Handelse processie is ter ere van Maria. Ieder jaar lopen in juni een paar duizend mensen van Valkenswaard naar Handel, een kerkdorp bij Gemert. De afstand is ruim veertig kilometer heen, via Aalst, Eindhoven-Tongelre, Nuenen, Lieshout("De Lang Hei"), Liessel, Beek & Donk, Gemert naar Handel. In al deze plaatsen wordt gerust. Eind van de middag komt men aan in Handel waar wordt geslapen en de mis bezocht. "s Ochtends is er weer een mis en vindt dezelfde retour route plaats. Zo rond zeven uur komt men op zondag aan in Valkenswaard waar de processie ''ingehaald" wordt. De vlag voorop, muziek van -een deel van- de plaatselijke harmonie en een groot aantal wandelliedjes in een bundeltje: allemaal ter ere van Maria. Achteraan een hele rij boerenkarren met paarden ervoor voor de bagage en als bezemwagen.
Het is een feestelijk gebeuren voor jong en oud.
En vooral voor jong! Toen ik als jongetje alleen -uitsluitend met een groot koekblik vol broodjes voor twee dagen- mee ging was dat het ultieme avontuur!
En dat het met Maria te maken had wist ik wel maar deed toch maar weinig ter zake....

Chang-Ta had een heel bijzondere whiskey voor me meegebracht. Bij thuiskomst uit het ziekenhuis had ik een glaasje geproefd. Hij was overheerlijk. Tineke had een foto gemaakt en Chang-Ta ontdekte zijn gift op de foto op de weblog en mailde terug!
Vandaag rustiger aan gedaan dan gister. Het bovenste deel van mijn heup oogt wat rood en opgewonden rond de wond. Als ik zo in mijn ochtendjas rondstiefel vind ik mezelf dun en broos.
De blauwe plek aan Marian, Catherine en Sander getoond, maar ze waren vooral onder de indruk van de ijzeren nietjes waarmee de wond dichtgeniet ziet. Het zijn er ook best veel en het voelt niet prettig. Volgens Tineke is het nietje tijdsbesparend boven hechten.
Veel buiten geweest, vooral gezeten. Lathyrus verpot vanuit die positie.
Van ons Marlies een CD gekregen met liedjes van de processie naar Handel. Schoot meteen vol toen Tineke hem had opgezet. Was vast de bedoeling van sMarlies.

Zeven dagen in een ziekenhuis zijn confronterend. Allereerst om het gebrek aan momenten om alleen te kunnen zijn op een vierpersoonskamer en verder het ontberen van aanraking met je geliefde. Toch een eerste voorwaarde voor herstel, zou je denken.
Ook wat betreft het ziek zijn is het confronterend. Allereerst omdat je mentaal en fysiek veel van lichaam en geest vergt. Tweedens omdat je voor alles afhankelijk bent van anderen.
Ik heb me verbaasd over het tempo waarin een lichaam zich kan herstellen. Ook over de snelheid waarmee je een gebroken been weer 100% kunt belasten. Dan zit er natuurlijk wel een ijzeren pen met schroef in. Maar toch.
Ik loop -zeven dagen na de breuk- weer verbazingwekkend goed. Natuurlijk wel met twee krukken. Maar ook met drie grote dichtgeniete japen in de zijkant van mijn linkerheup omkranst door een buitenmaatse blauwe plek. Die nietjes mogen er over twee weken uit.
In die blauwe plek is een groot deel van mijn voorraad ijzer opgelost. Met als gevolg bloedarmoede gevolgt door vier zakken bloed.
Ook om mijn bestaande pijnstilling in lijn te brengen met de pijnstilling bij mijn operatie bleek een brug te ver. Dat lukte pas toen ik bijna op weg naar huis was.
Ook eten in een ziekenhuis is geen culinaire excursie. Het eten is vooral meer van hetzelfde: aardappelen in vier varianten, mierzoete zuiveltoetjes met ondefinieerbaar fruit, fruit is sowieso afwezig en groente is nauwelijks herkenbaar als dusdanig tijdens het opdienen. Tja, toen ik tien jaar oud was vond ik ook al dat in mijn veertiendaags ziekenhuisverblijf het eten niet kon tippen aan dat van mijn moeder thuis. Kortom, niets nieuws onder de zon?
Tot slot is er ook veel goeds te melden: een hele leuke sfeer tussen de medewerkers, een chirurg die trots komt vertellen hoe goed hij de pen heeft geplaatst en het gat voor de moer heeft geboord, een fantastische kamergenote die mij midden in de nacht het gedicht op het monument op de dam reciteerde, een I-POD die me weer herinnerde aan mijn muzikale liefdes zoals bijvoorbeeld Van Morrison (met innige dank aan Jonathan), verlangen is zonde van de tijd met als uitzondering hunkeren naar Tineke en dan beperk ik me tot deze bloemlezing.

Naar omstandigheden goed geslapen. Tineke ook.
Ontbeten, wat heerlijk om weer gewoon te kunnen ontbijten. Met Tineke een rondje door de tuin gemaakt. Tineke als bezige bij die alle ongewenste plantjes verwijdert. De tuin is in mijn week afwezigheid veel groener geworden. De groeikracht van de planten valt na eerst de droge periode en vervolgens de regen nog mee. Maar vooral de struiken en bomen exploderen. Er valt van zo veel moois te genieten in deze tijd van het jaar: iedere keer weer ben ik overdonderd. De groeikracht in april mei juni is gigantisch. Watje ook ziet is dat van origine zuideuropese planten een voorsprong hebben door de afgelopen warme periode. Bij de druiven zie je dat goed, maar ook bij een cactus uit Griekenland die spontaan gaat bloeien. Wat ie tot nog toe niet deed.

IK BEN ER WEER ZELF.
Tineke heeft me net opgehaald na een dag aan het infuus in verband met een laag HB = bloedarmoede/tekort aan ijzer. Dat tekort aan ijzer is vooral gaan zitten in een forse bloeduitstorting waar mijn been geopereerd is. Het was een lange, lastige dag om allerlei redenen. Ben blij weer heelhuids thuis te zijn.

Van een klussende Peter of zoals hij dat zelf noemt "lekker klungelend " word ik net als van spelende konijntjes heel blij.

Tineke:

Zondag:
In het weekend is er twee maal per dag mogelijkheid tot bezoek dus `s ochtends bij Peter op de koffie waar ik kon zien hoe hij met de fysiotherapeut voor het eerst liep met een looprekje ongeveer 15 meter. En dat ging en voelde goed.
Mijn broer Jos was op bezoek. Hij had ons, huismussen, niet thuis getroffen en had via de weblog begrepen wat er gaande was.

's Middags mocht ik meemaken hoe een collega Peter begeleidde in zijn eerste stappen met looprekje. Hij liep meteen zo'n 15 meter.
Fantastisch om Peter weer op de been te zien en, primeur, voor het eerst in een
pyama .
Leuk om een collega in een ander ziekenhuis te zien.
Zie de overeenkomsten en verschillen met het AMC.
Er heerst een leuke sfeer tussen personeel onderling en tussen personeel en patienten en dat is altijd direct merkbaar.

Zaterdag:
's Middags waren Sander en Catherine er en ik zag Peter voor het eerst weer eens voluit lachen. Heerlijk!!
Gelukkig weer ontspanning na penibele dagen.

's Avonds kwam Marian nadat ze Pita had geholpen met de verhuizing naar de Eikenweg en hebben we samen een portie ziekenhuismaaltijd genuttigd.
Het is een gigantische hoeveelheid voor makkelijk 2 personen maar niet echt heel lekker.
Duidelijk voor verbetering vatbaar. Een ander systeem is onlangs in het AMC uitgeprobeerd, succesvol gebleken en ingevoerd.
Maar als dat het enige is valt daar voor Peter prima mee om te gaan.
Mijn bijvoer van cake, stroopwafels, chocolade, chips is tot nu toe alleen door Sander! genuttigd en Peter eet alleen de extra appels.

Peter ligt heerlijk rustig met een hele fijne kamergenote op een zaal van 4 personen
dus dat treft.

Bij het verlaten van het ziekenhuis, 's avonds, springen er vrolijk een aantal konijntjes op het grasveld.
Ik wordt daar steeds helemaal vrolijk van.

Maandag:
Peter sms't me wakker dat het voorstel is om woensdag naar huis te gaan en wat ik er van vind. FANTASTISCH!!!

 

 

Tineke:

Woensdag klungelde Peter heerlijk rond in de tuin. Maakte deze foto s'middags van hem.
Om ongeveer 18.00 uur bij het boren van een gaatje in een bloempot verloor Peter zijn evenwicht en kwam te val op zijn linker heup.
Met moeite kon hij opstaan, we zijn samen naar binnen gelopen en hij kon op een stoel zitten. Het deed zo'n pijn dat we 112 hebben gebeld en de ambulance kwam.
Twee schatten van broeders hielpen hem op de brancard en via een verkeersdrempelloze omweg zijn we naar het Slotervaartziekenhuis gereden.
Daar bleek het gebroken te zijn, vlak onder de heup, op de plek van de uitzaaiing.

Na een hele nacht en dag wachten kon Peter gisteravond, donderdagavond, om 17.30, geopereerd worden.
De operatie is goed verlopen, geen complicaties en met een pen zodanig gefixeerd dat Peter het been meteen mag belasten.
's Avonds kon ik er nog even langs en was hij net van de medium care naar de afdeling teruggebracht. Helemaal opgelucht en wakker.

Vanochtend was Peter niet lekker, voelde zich beroerd, bleek een laag Hb te hebben (bloedarmoede),kreeg bloed toegediend en knapte daar snel van op.
De fysiotherapeut heeft hem net wat oefeningen gegeven en komt morgen weer met hem oefenen. Wanneer hij zich goed voelt mag Peter zijn bed uit.

Het is altijd weer een heel bijzonder moment wanneer het heeft geregend na een periode van droogte. De geur levert me altijd een gevoel van opwinding, verwondering en verbazing op. Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die dat nooit hebben ervaren, hoe speciaal dat is.

Vraagje: Een pompoen heeft de winter buiten gelegen. In het voorjaar komt er wit schuim uit de pompoen. Wat is er in die pompoen aan de hand?

's Marlies zit met haar gezin en aanhang op de Balkan. Feestje in verband met haar vijfentwintigjarig huwelijk. Begin volgende week is ze weer terug. Mijn moeder belde, ze had wat vragen over de tuin en het werd weer tijd. Tante Wil, haar jongste zus, is vrijdag overleden. Zijn er nog vier zussen over van een groot gezin: ons Marie, de oudste en missiezuster, tante Jo, tante Dina en mijn moeder. Jan, de oudste zoon van ons Marlies, gaat de moestuin van mijn moeder adopteren. En Changta had geholpen met 'spaaien' (spitten).
Ik heb nooit het visioen gehad om met mijn ouders te moestuinieren wanneer ze oud geworden waren: ik ben er gewoon van uit gegaan dat het zo zou gaan. Stom he.

De bezoeken aan neuroloog en radiotherapeut hebben niets nieuws opgeleverd. Mijn linkerheup en -knie zijn beschadigd door tumoren en bestraling en daar is niets aan te doen. Ik loop slecht met een goede kruk. Het is niet anders. Ik merk wel dat het een eerste levensbehoefte van me aantast.

Ik ben inmiddels 56 en da's al oud. Om en de nabij deze leeftijd schijnt het virus toe te slaan dat maakt dat ik alles van vroeger beter moet gaan vinden. Er zal wel een plausibele verklaring voor zijn, maar daar doe ik het dan maar mee. Voor de rest geloof ik er in zijn algemeenheid niks van. We kennen in Nederland al ruimschoots een halve eeuw geen oorlog meer. De welvaart en de verdeling daarvan in ons land is beter dan oit in de geschiedenis. Ik gruwel van de verhalen van mijn moeder hoe mijn grootouders hun leven sleten: geknecht door industrielen en de clerus. En altijd op de rand van de eindjes aan elkaar kunnen knopen. Dan hebben we het vooral over eerste levensbehoeften. De voeding en gezondheidszorg houdt mensen langer fit. Zo zou ik gemakkelijk nog even door kunnen gaan. En natuurlijk geldt bij alles dat er nog wat te wensen over is, dat het beter kan. Dat mag ook hardop gezegd worden.
Aanleiding tot deze oprisping was een column van Robert Sikkes, hoofdredacteur van het Schoolblad van de vakbond voor onderwijsgevenden AOB. Hij liet duidelijk zien aan de hand van voorbeelden dat er veel mis was in de periode voor de Mammoetwet. En ik deel dat met hem: ik ben een ervaringsdeskundige uit die tijd. Ik vond alle onderwijs lagere school, middelbare school en kweekschool vreselijk. Zo zonde van de tijd. De interessante dingen des levens leerde ik buiten al die scholen om. En daar was ik me een partij druk mee. Maar ik realiseer me als geen ander hoe dat -in mijn ogen waardeloze- onderwijs me mede gemaakt heeft tot de mens die ik nu ben. En heel veel deuren voor me heeft geopend.
Heerlijk toch! Maar mopperen op deze tijd en dat vroeger alles beter was? Dat hou ik met dit stukje vast niet tegen.
En over dat onderwijs na de mammoetwet? Ik weet van mijn basisschool waar ik werkte hoe eindeloos veel beter die school nu is in vergelijk met de lagere school die ik zelf bezocht. En ook de scholen van mijn dochters waren een stuk aansprekender dan die in mijn tijd.
Maar het kan vast beter.

Het gaat moeizaam. Ik moet steeds in de gaten houden dat ik ziek ben. En dat ik met name een lichaam heb dat hapert en een geest die bij wijze van spreken in de bloei van zijn leven is. Ik merk ook dat ik halve maatregelen probeer: de doppen breken in een bijenvolk met wat hulp van Tineke en Joke moet toch lukken? Niet dus. En ik kan slecht tegen dit soort teleurstellingen.
Daarnaast merk ik dat door de enorme vermoeidheid die me af en toe parten speelt mijn mentale incasseringsvermogen behoorlijke slijtage begint te vertonen. Het wordt steeds moeilijker om erop te vertrouwen dat ik een lastige situatie wel in mijn eentje aan kan. Ik merk dat ik de neiging heb om het aantal lastige situaties terug te brengen c.q. te vermijden.

 

Catherine kwam op bezoek nadat ik terug was uit het ziekenhuis. Ze was in vol ornaat en dan moet je even wennen. Ze kwam uit Den Helder waar ze voor haar werk was geweest. Ze bracht wat spullen en boeken van Jung en van Bemmelen.
Ik moest denken aan haar geboortekaartje waarvoor we een citaat uit de 'Emile" van Zola -vrij bewerkt- hebben gebruikt. Slotsom van Zola is dat het nog niet zo gek is om timmerman te worden in je werkzaam leven. Ik heb gepoogd me Catherine en haar outfit voor te stellen met hamer en zaag. Ik ben benieuwd of anderen dat lukt, mij in ieder geval niet.

Het bezoek aan de neuroloog heeft opgeleverd dat de zwakte in mijn linkerheup en -knie niet uit mijn rug komt, maar schade is door tumoren en bestralingen. Daardoor zijn met name de aanhechtingen van spieren aan de botten verzwakt. Dat merk ik sterker bij het gaan lopen dan bij het lopen zelf. In beweging blijven is lastig maar noodzakelijk om groter onheil af te wenden.

De foto is van Tineke en de koolmezen.
We hebben vanavond een fantastische truc met de bijen uitgehaald. De korf waar een voorzwerm met koningin af was gekomen had vandaag een 'tuter'. Da's een jonge koningin in een cel die geluid maakt. Je keert de korf om en alle cellen waar een koningin in zit breek je open en laat de koningin in het volk lopen. Deze koninginnen vechten deze nacht een gevecht op leven en dood uit wie het volk mag besturen.
De tweede voorzwerm zat onder een kleine kieps in het houthok en had die vandeweek al uitgebouwd met raten. Los van het feit dat ik geen lege korf had, wist ik wel dat het overplaatsen van zo'n volk met raten vol broed en (dunne!) nectar geen sinecure is. Dat was ook zo. De korf staat nu met alle raten op de stokjes met de open zijde boven op de plaats van de kieps. De kieps leeg ernaast.
Morgen ga ik proberen om de raten op te spijlen in de nieuwe korf, maar als dat niet lukt gaat de zwerm zonder raat in de nieuwe korf.
Het was ongelooflijk hoe snel ze gebouwd hebben, nectar en stuifmeel hebben gehaals en de koningin de raat heeft belegd. Hele goede moer (=koningin).
Mijn been was vanochtend wat beter, maar tijdens het imkeren had ik er last van en voel ik me ernstig belemmerd. Ik realiseer me als geen ander hoe goed mijn lijf me altijd ten dienste heeft gestaan. Dat vond ik altijd al, maar zo'n gebrekkig been maakt de dankbaarheid voor de lange tijd dat dat been wel voorbeeldig functioneerde alleen maar groter. En dan heb ik het alleen nog maar over een been!
Ik vind bijenhouden een fascinerende hobby en bijzonder dat de bijen naar mij toe zijn gekomen in plaats van omgekeerd. Ik merk aan Tineke, Ed en Joke dat er bij hun ook fascinatie ontstaat maar dat ze het ook ingewikkeld vinden. Dat ingewikkelde spreekt mij enorm aan. Daarnaast dat bijen in de geschiedenis altijd een rol in de bewustzijnscultuur hebben gespeeld.
Mijn moeder knipt uit de plaatselijke weekkrant afleveringen van "De Slechtvalk" over de geschiedenis van het valkenieren in Valkenswaard in het verre verleden. Dat 'weispel' (=valkenjacht) heeft dezelfde fascinatie: deels omdat het dieren betreft die een grote mate van vrijheid hebben in gevangenschap. Dat wergt een bepaalde rol van imker en valkenier. En ik merk dat ik bij het imkeren zo dicht mogelijk tegen de natuur aan wil zitten. Voor het imkeren brengt je dat haast als vanzelf bij het werken met korven en het af laten komen van zwermen.

 

Vraag:
Wat is dit in het haar van Peter? - luis
- koolmeespoep
- roos
- sneeuw
- confettie
- hagel of ??????

 

 

Foto van 'Sparaxis tricolor' in bloei.
De bloembolletjes van 'Sparaxis tricolor' zijn uitgebloeid. Ik vond de combinatie van drie kleuren per bloem heel fraai. En ook de varieteit van de bollen was de moeite waard: aanrader!
Mijn tuinslavinnetje heeft nu de 'Ixia's' naar voren gesleept en de 'Sparaxis' in het rusthuis achter geplaatst.
De 'Brugmansia' is van binnen naar buiten, net als de 'Streptocarpussen' die voor de weggeef zijn.
We hebben -en als ik we zeg bedoel ik Tineke- het vogelhuisje van de muur gehaald en de familie koolmees bekeken. Die vliegen een dezer dagen uit. Zes jongen toegevoegd aan het bestand.
Nog geen 'tuters en kwakers' in de twee afgezwermde bijenvolken. Ik wil ontzettend graag zelf gaan luisteren.

Mijn been is nog steeds slecht wat lopen betreft.

Ik merk steeds meer hoe kort mijn spanningsboog geleidelijk aan is geworden. Wanneer ik puf denk te hebben om iets te doen, dan wel onmiddellijk: tien minuten later kan alles al weer heel anders zijn. Bovendien is vervolgens de vraag wanneer ik weer energie heb om iets te doen. Ik ben voor heel veel zaken steeds meer afhandelijk en merk dat mijn omgeving dat zich niet altijd in de volle omvang realiseert. Dat komt ook omdat ik me uit alle macht verzet tegen mijn aftakeling. En zo wil ik het ook. Maar het is wel een ingebouwde tegenstrijdigheid: net doen of er niks aan de hand is en veel niet of met heel veel moeite kunnen.
Het moet voor de mensen om mij heen heel lastig in te schatten zijn. Ik zou ook niet weten of en hoe het anders kan.

 

Het dagblad Trouw heeft een tuinwedstrijd waarbij je foto's van je eigen tuin kunt insturen.
Ik vind deze foto van onze tuin -gemaakt door Tineke- van een heel bijzondere schoonheid.

Nog geen uitslag van de foto's. Vanochtend wijkverpleegkundige voor de Zoladex injektie. Ik hoop dat die nog ergens goed voor is.
Tijdens de injektie zei ze: "Er komt een meisje op de fiets". Maar wie dan? Het bleek Pita te zijn die een interview had afgenomen bij een wijkwetwethouder in Slotervaart over UMTS-masten en aanverwante. Ze kwam een kopje thee doen. Even later was Marian er ook. En om een uur Tineke.
We hadden gisteravond geoefend of ik zelfstandig de trap af kon. Het gaat moeizaam maar wel veilig en verantwoord.
Fransje belde of ik in het Pinksterweekend een praatje wil verzorgen op haar volkstuincomplex in Kamerik over kleine beestjes.
Ik heb met Marian plantjes gepot.

De stappen bij het scheppen van den zwerm:

= de zwerm hangt zo moeilijk als maar mogelijk is in het gaas en de Akebia.
= het schrapen van kluitjes bijen met een kartonnetje richting kieps
= zit de koningin bij de bijen in het gaas of in de kieps? In de kieps want de bijen rennen van gaas/Akebia de kieps in.
= 's avonds allemaal in de kieps
= met grofmazig jute de kieps opdoeken
= klaar? op een koele plaats opbergen, schuin zodat het volk kan ventileren/ademen

en als ik dan niet tijdig behuizing naar A'dam krijg, laat ik ze weer los en groeit de zwerm in een paar dagen de kieps uit....

Wordt vervolgd.

 

 

 

 

 

Vandaag foto's laten maken van rug, linderheup en -knie, bekken. Het niet goed kunnen lopen duurt voort, slapen ging redelijk met wat extra pijnstilling.
Ik heb het er moeilijk mee.

Gisteren kwam Catherine langs op de terugweg uit Den Helder. Ze verhaalde van haar bivak en bezoek aan Parijs met Sander. Ze zag er stralend uit.
Ze had heilig water en zakdoekjes en papieren bij via mijn moeder van een buurvrouw uit Valkenswaard van een Heilige Maria uit Italie.
's Avonds kwamen Pita en Jonathan -ook bij verrassing- op bezoek met bonbons en een DVD over mieren om te vieren dat ze hun vijf Gispen stoelen op mijn kosten opnieuw laten bekleden.
Ze fietsen wat af, die twee. Petje af!

Ik heb een tweede roman van Berhard Schlink gelezen "De Thuiskomst". Ik vond deze minder indrukwekkend dan de eerste ("De voorlezer"), maar nog steeds heel bijzonder en de moeite waard.

Ik lees nu twee boeken van Jacob Slavenburg over gnosis. Tinele leende ze voor mij in de bieb. En een boek wat ik van Kees heb gekregen over groen management in de praktijk. Het heet "Het natuurlijke voordeel" en is geschreven door Alan Heeks.

 

Hoi!